«Η ελπιδα μας και η προσπαθεια μας ειναι να επουλωθουν τα τραυματα των παιδιων»

Το καλοκαίρι του 2008 θα λειτουργήσει στην Αλεξανδρούπολη το 3ο Παιδικό Χωριό SOS και στη συνέχεια η 3η Στέγη Νέων. Ένα καταφύγιο για τους εφήβους που χρειάζονται ένα αποκούμπι για να μπορέσουν να επουλώσουν τα τραύματά τους και να σταθούν ξανά δυνατοί στα πόδια τους. Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Σοφίο, ψυχολόγο και διευθυντή της «Στέγης Νέων», πολλά από τα παιδιά με στήριξη, προσπάθεια και αγάπη καταφέρνουν να βρουν τον δρόμο τους, όπως ο 28χρονος νέος που επέστρεψε στις γιορτές από την Αγγλία με το διδακτορικό του δίπλωμα, παιδί του Χωριού SOS και στη συνέχεια της Στέγης Νέων. «Είναι ωραίο να θαυμάζεις τον φοιτητή που κατάφερε να κάνει διδακτορικό στην Αγγλία, αλλά είναι πολύ ωραίο να θαυμάσεις και το παιδί, που άλλος θα το έλεγε «καμένο χαρτί», να σώζεται, να στέκεται, να δουλεύει και να βγάζει το μεροκάματο και να μπορεί να ζήσει μόνό του» δηλώνει ο κ. Σοφίος αποκαλύπτοντας στιγμές από τη ζωή της ξεχωριστής αυτής «οικογένειας» που αριθμεί είκοσι παιδιά.

Ποιοι φιλοξενούνται στις Στέγες Νέων;

Φιλοξενούνται οι έφηβοι των Παιδικών Χωριών που μεγαλώνουν. Στα 15 και 16 τους χρόνια έρχονται σε μας. Μοιάζει με φοιτητική εστία και ζουν τα παιδιά σε μικρές ομάδες, στα διαμερίσματά τους, με ατομικό χώρο και όλες τις ανέσεις που έχει ένα σύγχρονο διαμέρισμα. Στόχος είναι να αποκτήσουν τα εφόδια, ώστε να έχουν όσο το δυνατόν ομαλότερη κοινωνική ένταξη. Είναι στην ηλικία του Λυκείου. Τα ακολουθούμε στο Πανεπιστήμιο, στο ΙΕΚ, ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει το καθένα από αυτά να προχωρήσει, στο Στρατό και σιγά –σιγά τα βοηθάμε να περάσουν έξω από την Στέγη μας σε προσωπικούς τους χώρους, δηλαδή σε κάποια γκαρσονιέρα που θα τους βοηθήσουμε το πρώτο διάστημα να πατήσουν στα πόδια τους, με μια σταθερή εργασία και με ό,τι άλλο ατομικό στόχο έχει το κάθε παιδί.

Είναι παιδιά που προέρχονται από το Παιδικό Χωριό της Βάρης και από τον Παιδικό Χωριό του Πλαγιαρίου.

Ζουν μαζί αγόρια και κορίτσια;

Ο πληθυσμός είναι μεικτός. Παρόμοια Στέγη υπάρχει και στη Θεσσαλονίκη. Εμείς έχουμε είκοσι άτομα και δέκα από αυτά έχουν προχωρήσει στο ημιαυτόνομο στάδιο, ζουν σε δικά τους διαμερίσματα, με την δική μας επίβλεψη και υποστήριξη. Το Πλαγιάρι είναι μικρότερο, νεότερο το χωριό και η Στέγη στη Θεσσαλονίκη έχει οκτώ άτομα.

Ποια η ψυχολογία αυτών των παιδιών;

Αρχικά τουλάχιστον επιβαρημένη, καθότι βιώνουν ένα βασικό τραύμα της εγκατάλειψης της οικογένειας. Αυτό εμείς έχουμε τη δυνατότητα να το επεξεργαστούμε όλα τα χρόνια που μένουν κοντά μας. Σ’ αυτό συνδράμουν και εξωτερικοί συνεργάτες, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ειδικοί παιδαγωγοί, ό,τι χρειάζεται κάθε παιδί.

Διαθέτετε καταρτισμένο προσωπικό;

Στην Στέγη έχουμε δέκα άτομα προσωπικό, εκ των οποίων τα οκτώ είναι επιστημονικά καταρτισμένα: κοινωνικοί λειτουργοί, κοινωνιολόγοι, παιδαγωγοί και ψυχολόγοι. Έχουμε μια οικονόμο που βοηθάει τα παιδιά στην καθημερινότητα με την μαγειρική, με την κουζίνα, το νοικοκυριό. Τα παιδιά φροντίζουν για τα ψώνια, για την καθαριότητα του διαμερίσματος, προσομοιάζει η ζωή τους με τη φοιτητική ζωή. Το κάθε παιδί απευθύνεται σε έναν παιδαγωγό, έχει ένα πρόσωπο αναφοράς δικό του για να νιώθει αυτή την ασφάλεια, ότι δεν πορεύεται σ΄ αυτή την διαδικασία μόνο του, αλλά ακολουθεί πάντα κάποιος ενήλικας υπεύθυνος.

Τα τραύματα που κουβαλά το κάθε παιδί επουλώνονται;

Η ελπίδα μας και η προσπάθειά μας είναι να επουλωθούν κατά το δυνατόν περισσότερο. Γνωρίζουμε ότι στην πορεία όλοι μας θα βιώσουμε τραύματα και όχι μόνο αυτά τα παιδιά που έχουν υποστεί την εγκατάλειψη. Είναι στο χέρι του καθενός να βγει δυνατότερο, όταν καταφέρει να τα επουλώσει. Γίνεται δουλειά πάνω σ΄ αυτό το κομμάτι. Είναι πολύ βασικό, αλλά η δουλειά μας χτίζεται πάνω σε μια σχέση εμπιστοσύνης. Αυτό από μόνο του, όταν μάθει ξανά να εμπιστευτεί κάποιον το παιδί είναι και η πρώτη ύλη για να αρχίσει να επουλώνει τα πρωταρχικά του τραύματα.

Είστε ένας μεγάλος «πατέρας» που παρακολουθεί την πορεία αυτών των παιδιών… Είναι ζωές οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους;

Στα επτά χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο είναι αρκετές οι φορές που νιώθεις μια βαθιά συγκίνηση με την πρόοδο των παιδιών. Είναι παιδιά που κάθονται δίπλα μου στην αρχή της πορείας τους και συζητάμε γιατί δεν πρέπει να μείνουν από απουσίες στο σχολείο και όταν καταφέρεις να βρεις το κουμπί τους και να τα πείσεις, τα καμαρώνεις σε λίγα χρόνια να σπουδάζουν σε ΙΕΚ, ΤΕΙ και ΑΕΙ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, πριν λίγα χρόνια, όταν μια κοπέλα που είχε αυτονομηθεί ήρθε στο γραφείο και ζήτησε από τον διευθυντή να τη συνοδεύσει στην εκκλησία που θα παντρεύονταν τον καλό της, γιατί εμείς είμαστε τα πρόσωπα αναφοράς της. Αυτές οι στιγμές οπωσδήποτε περιέχουν συγκίνηση. Από την άλλη φυσικά και όλα δεν είναι άγια. Θα βρούμε δυσκολίες πολλές. Άλλωστε τα παιδιά αυτά εξ αρχής έχουν δυσκολεμένο στίβο ζωής μπροστά να παλέψουν. Σε λίγες περιπτώσεις δεν μπορούμε να πούμε ότι πετυχαίνουμε απολύτως ικανοποιητικά πράγματα.

Τι είδους προβλήματα αντιμετωπίζουν;

Προβλήματα που μαστίζουν την κοινωνία μας θα τα βρείτε και στο χώρο μας, παιδιά που δεν θα καταφέρουν να βγάλουν το σχολείο, γιατί δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο στόχο αυτό, γιατί τους απασχολεί πολύ το τραύμα που κουβαλούν. Παιδιά που θα «φλερτάρουν» με τη χρήση ουσιών, όπως τα παιδιά της διπλανής πόρτας και θα πρέπει εσύ να τα συνετίσεις. Είναι ωραίο να θαυμάζεις τον φοιτητή που κατάφερε να κάνει διδακτορικό και τον περιμένουμε τώρα στα 28 του χρόνια να μας φέρει στις γιορτές από την Αγγλία το διδακτορικό του δίπλωμα. Αλλά είναι πολύ ωραίο να θαυμάσεις και το παιδί που άλλος θα το έλεγε «καμένο χαρτί» να σώζεται, να στέκεται, να δουλεύει και να βγάζει το μεροκάματο και να μπορεί να ζήσει μόνό του.

Έχετε σκοπό να δημιουργήσετε και άλλη Στέγη Νέων;

Ναι. Σύντομα ξεκινάει στην Αλεξανδρούπολη το τρίτο Παιδικό Χωριό SOS και φυσικά θα πλαισιωθεί από αντίστοιχη Στέγη Νέων. Το καλοκαίρι του 2008 θα λειτουργούν τα πρώτα σπίτια. Θα περάσει μια περίοδος κάποιων ετών και θα προκύψει η ανάγκη λειτουργίας της Στέγης Νέων. Τα παιδιά έρχονται στα Χωριά από την ηλικία των δύο έως οκτώ ετών. Ένα καινούργιο άνοιγμα του Οργανισμού φέτος είναι το άνοιγμα στην Κοινότητα. Οι Στέγες αρχίζουν να υποδέχονται πληθυσμό και από την κοινωνία μας έξω, όχι απαραιτήτως από παιδιά που έχουν μεγαλώσει στα Παιδικά μας Χωριά και αυτό είναι για κάποιες περιπτώσεις εφήβων που έχουν πραγματικές δυσκολίες και χρειάζονται ένα αποκούμπι, να μπορούν να έρχονται στα 15 και 16 τους κοντά μας.

Τι ανάγκες έχουν τα Παιδικά Χωριά και οι Στέγες Νέων;

Ανάγκες όμοιες με αυτές των οικογενειών. Από τρόφιμα, από εξειδικευμένο προσωπικό, από καθηγητές για τα μαθήματα των παιδιών, ανάγκες για οικονομική ενίσχυση. Η κοινωνία ευτυχώς ανταποκρίνεται.

Χάνονται ζωές από έλλειψη κι άλλων τέτοιων χώρων, όπως η Στέγη Νέων;

Ναι. Είναι σκληρές οι λέξεις γιατί και εκεί που νομίζουμε ότι μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά και τα σώζουμε, τελικά τα χάνουμε μέσα από τα χέριά μας. Είναι πάρα πολύ ωραίο να υπάρχουν τέτοιες δομές, τέτοιοι οργανισμοί και να σώσουν όσες ζωές μπορούν να σωθούν.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.