«Η αγαπη δεν μετριεται με τα χερια, αλλα με μικρες τρυφερες σκεψεις και πραξεις»

«Θεωρώ ότι είναι το δύσκολο στην εποχή μας να ξεπεράσουμε το στυγνό πραγματισμό και να διδάξουμε στα παιδιά μας να κρατήσουν αυτή τη σχέση με τα μαγικά σύμβολα, με τα συμβολικά περάσματα στην ζωή τους, από τον Άγιο Βασίλη σε κάτι άλλο μαγικό», δηλώνει η συγγραφέας Αμάντα Μιχαλοπούλου με αφορμή την έκδοση του παιδικού της βιβλίου με τίτλο: «Η εγγονή του Άγιου Βασίλη» και σημειώνει: «Πρέπει τα παιδιά να την διατηρήσουν αυτή τη σχέση με τη φαντασία, με την τελετουργία».

Πώς προέκυψε «Η εγγονή του Άγιου Βασίλη»;

«Η εγγονή του Αη Βασίλη» είναι ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε. Γράφτηκε για να ξεπεράσω το αίσθημα μελαγχολίας που μου προκαλούν τα Χριστούγεννα πάντα..

Γιατί μελαγχολία;

Δεν ξέρω, πάντα μου δημιουργούσαν κατάθλιψη. Ήθελα να γράψω μια χαρούμενη ιστορία.

Ξεκινάει, όμως, και αυτή λίγο στενάχωρα…

Ναι, με την έννοια ότι είναι η εγγονή του Άγιου Βασίλη που πιστεύει ότι ο παππούς της ασχολείται με όλα τα άλλα παιδιά του κόσμου, εκτός από εκείνη και γράφει ένα γράμμα. Ο παππούς της βρίσκει το γράμμα και αλλάζει η σχέση τους.

Ουσιαστικά είναι ένα παραμύθι γύρω από την αποκλειστικότητα της αγάπης…

Ναι, αλλά και για το χρόνο που περνάμε με τα παιδιά μας και για το πόσο ποιοτικός είναι αυτός ο χρόνος.

Έχει η αγάπη αποκλειστικότητα;

Τα παιδιά την ζητάνε. Συνέχεια λένε: Μ΄ αγαπάς; Πόσο μ΄ αγαπάς; Νομίζω ότι ένας τρόπος να τους εξηγήσουμε την αγάπη είναι μέσα από ιστορίες. Η αγάπη δεν μετριέται με τα χέρια, με το πόσο ανοίγεις τα χέρια διάπλατα, αλλά με μικρές αποδείξεις. Με μικρές τρυφερές σκέψεις και πράξεις. Αυτό το βιβλίο ευτύχησε να έχει μια πολύ ωραία εικονογράφηση.

Μια μικρή, κοκκινομάλλα κοπέλα, ένα πεντάχρονο κοριτσάκι παρά πολύ χαρούμενο και χαμογελαστό η ηρωίδα σας…

Ναι, κι όταν είναι σκυθρωπό είναι χαρούμενο, μ’ αρέσει πολύ αυτό το κοριτσάκι. Μου θυμίζει πολύ τα παιδικά μου χρόνια.

Τα παιδιά σήμερα είναι εύκολο να «βρουν» τον Άγιο Βασίλη; Τι τα δυσκολεύει να πειστούν ότι υπάρχει;

Ο τρόπος με τον οποίον εμείς οι μεγάλοι τους δίνουμε όλο αυτό το μυθικό υλικό που έχουν ανάγκη τα παιδιά. Υπάρχει μια τηλεοπτική διαφήμιση, στην οποία ο δάσκαλος ρωτάει τα παιδιά: «Ξέρετε τι είναι ο Άγιος Βασίλης;» και τα παιδιά του απαντούν ότι πηγαίνει στα super market και μοιράζει κίτρινα sticker. Στο τέλος της διαφήμισης μαθαίνουμε ότι υπάρχει ένα super market και όλα τα παιδιά τρέχουν εκεί γιατί ξέρουν ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά μια μεγάλη αλυσίδα στην οποία μπορούν να αγοράσουν ό,τι θέλουν. Αυτό θεωρώ ότι είναι το δύσκολο στην εποχή μας, να ξεπεράσουμε αυτό το στυγνό πραγματισμό και να διδάξουμε στα παιδιά μας να κρατήσουν αυτή τη σχέση με τα μαγικά σύμβολα, με τα συμβολικά περάσματα στην ζωή τους, από τον Άγιο Βασίλη σε κάτι άλλο μαγικό. Δεν ξέρω τι είναι για το κάθε παιδί, αλλά πρέπει να την διατηρήσουν αυτή την σχέση με την φαντασία, με την τελετουργία.

Μήπως έχουν βαλθεί οι μεγάλοι να κάνουν μια ώρα νωρίτερα τα παιδιά τους μεγάλα σαν και τους ίδιους;

Το βλέπει κανείς και με τον τρόπο που ντύνουν τα παιδιά. Τους στερούμε ουσιαστικά την παιδική τους ηλικία.

Άρα χτυπάτε και ένα καμπανάκι;

Ναι στους γονείς. Το βιβλίο βέβαια μπορούν να το διαβάσουν τα παιδιά μόνα τους γιατί υπάρχει ένα cd που διαβάζω εγώ την ιστορία.

Πώς προέκυψε η συγγραφή παιδικών βιβλίων για σας; Γράψατε ήδη: «Την μετακόμιση», «Την αεροπλανούρα», «Το σπίτι που πετάει»;

Υπάρχει για μένα έντονη η ανάγκη ενός καταφυγίου στα παιδικά παραμύθια.

Είναι αυστηροί κριτές οι μικροί αναγνώστες γιατί είναι αληθινοί και ευθείς, άρα νομίζω ότι είναι δύσκολη η συγγραφή ενός παιδικού βιβλίου…

Είναι υπέροχο, όμως, γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχουν σκέψεις από πίσω που καμουφλάρονται. Αυτή η ειλικρίνεια είναι που κάνει τα παιδιά πιο αξιοθαύμαστο κοινό. Όταν μιλάω σε παιδιά είμαι ενθουσιασμένη, όταν τους διαβάζω, όταν ακούω τα σχόλια και την κριτική τους.

Συνέντευξη: Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.