Ανθρωπινες Ιστοριες μεσα στη λασπη…

Σουκριέ Ρ. Ογλού: «Το ποτάμι της ζωής μας είναι πικρό»

«Με λένε Σουκριέ. Εδώ γεννήθηκα, εδώ ζω, είμαι 53 ετών γυναίκα. Κάθομαι κοντά στην γέφυρα, μέσα στα νερά. Το χωριό μας δεν έχει τίποτα το καλό. Κάθε χρόνο αυτή την ιστορία τραβάμε. Φέτος, όμως, έγινε μεγάλος κατακλυσμός, δεν μας έμεινε τίποτα όρθιο στο σπίτι, ούτε ντουλάπια ούτε ψυγεία ούτε καναπέδες ούτε ρούχα. Πόσο θα πάει αυτή η κατάσταση; Κάθε χρόνο όλο υποσχέσεις ακούμε. Το ποτάμι της ζωής μας είναι πικρό. Έλεγαν συνέχεια ότι θα μας κάνουν την γέφυρα. Εκεί που είπαμε ότι θα χαρούμε λιγάκι, εκεί έγινε το κακό. Μισές δουλειές έκαναν. Ευτυχώς πάλι που ήρθαν οι υπεύθυνοι και έσπασαν το ανάχωμα και έφυγαν τα νερά. Όσες οικογένειες είναι κοντά στην γέφυρα έχασαν τα πάντα.

Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι χειρότερο χωριό από την Μελέτη δεν υπάρχει. Πολύ βρωμιά, πολύ σκουπίδι, πολλά προβλήματα. Οι δήμοι φταίνε, τι φταίει το χωριό. Κάνουν μισές δουλειές. Το κράτος δίνει χρήματα, αλλά τα τρώνε άλλοι. Έτσι πιστεύω εγώ. Δεν μπορεί το ελληνικό κράτος να μην νοιάζεται για όλους τους Έλληνες. Έτσι δεν είναι; Ευτυχώς έκαναν για τα παιδιά μια παιδική χαρά κι ένα νηπιαγωγείο. Έχουμε σχολείο, έχουμε παιδιά, πρέπει να είναι όμορφος ο χώρος τους. Κοιτάτε γύρω και δείτε πού μεγαλώνουν τα παιδιά μας.

Για την Μελέτη ένα σου λέω μόνο, ζούμε με τα τρωκτικά, με τα ποντίκια, με τους αρουραίους. Μέσα στα ρούχα μας θα μπούνε σε λίγο. Το πιο μικρό είναι σε μέγεθος γάτας και υπάρχουν και άλλα πιο μεγάλα. Πόρτες και παράθυρα φοβόμαστε να τα αφήσουμε ανοιχτά. Αυτό οφείλεται στα σκουπίδια και στις βρωμιές. Κανένας δεν έχει έρθει να μας ενημερώσει για θέματα υγείας. Μόνο όταν έρχονται οι εκλογές, τότε έρχονται για να πάρουν ψήφους. Τότε λοιπόν όλο λένε «Θα σας κάνουμε το Α, θα σας κάνουμε το Β» και στο τέλος δεν έχει γίνει τίποτα. Τα παιδιά μας τα στέλνουμε σχολείο. Όσοι έχουν χρήματα, συνεχίζουν και στο Γυμνάσιο. Σπάνια τα καταφέρνει κανείς, μέσα στη φτώχεια και στη βρωμιά τι γράμματα να μάθεις;

Ζούμε καλλιεργώντας τη γη. Με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ασχολούνται οι περισσότεροι. Σπέρνουν καλαμπόκια, ηλιόσπορο, τριφύλλια, κάποιοι ζουν φροντίζοντας μόνο τα ζωντανά τους. Άλλοι πάλι ζουν με ένα μεροκάματο ή με την σύνταξη του ΟΓΑ και της Πρόνοιας. Άρρωστοι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να αγοράζουν τα φάρμακά τους. Για ποια ζωή στην Μελέτη να σου μιλήσω…».

Γιουσούφ Ραϊφ, 63 ετών: «Κάθε φορά πριν τις εκλογές αρχίζουν τις υποσχέσεις: «θα φτιάξουμε, θα κάνουμε…». Πότε όμως;»

«Από τον παππού μου ακόμη ζούμε εδώ. Τώρα είμαι 63 ετών. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα. Είμαστε στο έλεος του Θεού. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Νομίζω ότι δεν μας κοιτάζει το κράτος. Αν άνοιγαν περισσότερο το ποτάμι, δεν θα είχαμε τα προβλήματα. Ένα μέτρο νερό μπήκε στο σπίτι μου. Τώρα ξανά από την αρχή. Θα μας δώσουν λένε 3.000 ευρώ, ευχαριστούμε πολύ, αλλά θα ήταν καλύτερα να έκαναν τα έργα που χρειάζονταν έγκαιρα και να μην φτάναμε εδώ. Κι εμείς άνθρωποι είμαστε.

Έχω ένα αγόρι. Είναι στην Κρήτη και δουλεύει. Εδώ δεν έβρισκε δουλειά. Πήγε ένα χρόνο στο Γυμνάσιο και τα παράτησε. Ακόμη αυτό συνεχίζεται. Κάποια παιδιά τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο, ελάχιστα όμως συνεχίζουν στο Γυμνάσιο. Αν δεν μάθεις γράμματα, αποκλείεται να έχεις μια καλύτερη ζωή. Είσαι μια ζωή εργάτης και εκείνο αν σταθείς τυχερός και σου δώσουν δουλειά. Με το μεροκάματό, όμως, βγάζεις ίσα – ίσα για να φας. Αν δουλεύεις, δεν μένεις χωρίς φαγητό, αλλά και αυτός ο αγώνας κάθε μέρα για ένα πιάτο φαγητό σε εξοντώνει.

Από τον Δήμο δεν έχω παράπονο. Έντεκα χωριά είμαστε πού πρώτα και ο Δήμος; Λίγη φροντίδα παραπάνω, όμως, θα ήταν καλοδεχούμενη. Κάθε φορά πριν τις εκλογές αρχίζουν τις υποσχέσεις, θα φτιάξουμε, θα κάνουμε, πότε όμως; Πότε; Πέθανε ο παππούς μου, πέθανε ο πατέρας μου, θα πεθάνω κι εγώ και δεν άλλαξε τίποτα. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι την ζωή την κάνει δύσκολη η αδιαφορία, δεν είναι δύσκολη από μόνη της. Αν είχαμε και εμείς τα αυτονόητα, τότε δεν θα είχαμε κανένα παράπονο, δεν τα έχουμε όμως. Εδώ το θέμα με τα ποντίκια δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν. 40 χρόνια δουλεύω και πάντα ξεκινάω από την αρχή, κουράστηκα».

Ιμπράμ Μεμέτ: «Είμαστε ξεχασμένοι»

«Όσο κι αν σου φανεί περίεργο, πιστεύω ότι η ζωή είναι ωραία, η φτώχεια την κάνει δύσκολη. Ό,τι έχει γίνει στη Μελέτη, έγινε για το σήμερα, χωρίς να σκεφτούν το αύριο και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν καθάρισαν ούτε τα κανάλια, η γέφυρα είναι μικρή, τα αναχώματα δεν ενισχύθηκαν και τα νερά «έπνιξαν» το χωριό. Αν είχαν γίνει σωστά οι εργασίες, δεν θα είχαμε πρόβλημα. Εγώ γράμματα δεν ξέρω πολλά, αλλά γι αυτό που σας λέω είμαι σίγουρος.

Καλλιεργώ τη γη για να ζήσω. Είμαι γεωργός κι αυτό σημαίνει πολλή δουλειά, λίγα χρήματα. Οι περισσότεροι εδώ ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Είναι άνθρωποι φτωχοί, δεν έχουν να φάνε. Με δυσκολία καλύπτονται οι ανάγκές μας και πάντα υπάρχουν και χειρότερα από εμάς. Έτσι, ακόμη και τα απαραίτητα για τα παιδιά μας με δυσκολία τα βρίσκουμε. Τα παιδιά οι περισσότεροι τα στέλνουν σχολείο, αλλά όταν υπάρχει φτώχεια είναι δύσκολα. Είμαστε ξεχασμένοι από όλους, για να καταλάβετε ακόμη και τα λεωφορεία δεν περνούν κανονικά από το χωριό μας. Έρχονται δύο φορές την ημέρα και εκείνο δεν είναι πάντα βέβαιο ότι θα συμβεί.

Πάνε τώρα στο καφενείο, όλους τους νέους θα τους βρεις εκεί. Δουλειά κανείς νέος δεν έχει. Παρακαλούν να δουλέψουν και δεν τους παίρνουν. Κάθονται στα καφενεία και περιμένουν. Χτυπούν πόρτες, αλλά δεν βγαίνει τίποτα. Τι να κάνουν μετά και οι γονείς, πού να βρουν χρήματα;».

Σαλή Ογλού Ισμαήλ, 40 ετών: «Αν είχα μια δουλειά, όλα θα ήταν διαφορετικά»