Σαραντα οχτω χρονια μετα…

1960-2007… Σαράντα οχτώ χρόνια μετά… Περίπου μισός αιώνας… Απόφοιτοι του δημοτικού σχολείου της Αιγείρου τότε, νέα παιδιά με όνειρα, έκαναν το επόμενο βήμα της ζωής τους. Σήμερα οι περισσότεροι συνταξιούχοι, κάποιοι παππούδες και γιαγιάδες, με κοινό σημείο αναφοράς το Δημοτικό Σχολείο και τις θύμησες από μια ανέμελη παιδική ηλικία ξανασυναντήθηκαν. Το κουδούνι ξαναχτύπησε γι’ αυτούς… Η δασκάλα ήταν εκεί… τα θρανία… ο πίνακας με ημερομηνία Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2007…

Κυριακή 21 Οκτωβρίου, πενήντα σχεδόν χρόνια μετά την αποφοίτησή τους από το Δημοτικό Σχολείο Αιγείρου οι τότε μαθητές συναντήθηκαν και πάλι και ξαναθυμήθηκαν τα χρόνια που ονειρεύονταν και αγωνίζονταν να χαράξουν το μέλλον τους, να πετύχουν και να δικαιώσουν όσους τους συμπαραστέκονταν, γονείς και δασκάλους. Παρούσα και η δασκάλα τους η κ. Αννούλα Αλμπανίδου – Βεργέτη μοιράστηκε μαζί τους την ιδιαίτερα συγκινητική συνάντηση. Μια συνάντηση αναφορά των μαθητικών χρόνων και παιδικών αναμνήσεων, που έντονα κρατούν μέσα τους, αλλά και μία συνάντηση με αναφορά στο σήμερα και στη διαδρομή τους από τότε έως και τώρα.

Η ημέρα ξεκίνησε με την παρουσία όλων στην κυριακάτικη λειτουργία και με αρτοκλασία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Αιγείρου. Επόμενος σταθμός το σχολείο. Ο Αλέξανδρος Τζατζανάς χτυπά το κουδούνι. «Ώρα για διάλειμμα», φωνάζει η μία… «Μα ακόμα δεν μπήκαμε στην αίθουσα», απαντά η άλλη… Ο χρόνος μπορεί να έφερε αλλαγές στα πρόσωπα, αλλά η νοσταλγία των μαθητικών χρόνων έντονη…

Η αίθουσα τους περιμένει. Μπαίνουν και κάθονται όλοι. Στην έδρα η δασκάλα τους η κ. Αννούλα Αλμπανίδου – Βεργέτη… Η συγκίνησή της φανερή.

«Είμαι πολύ συγκινημένη που είμαι σήμερα μαζί σας. Έχει περάσει περισσότερος από μισός αιώνας από την τελευταία φορά που ήμασταν σ’ αυτή την αίθουσα. Μου δώσατε πολύ μεγάλη χαρά με την πρόσκλησή σας σήμερα. Δεν μπορώ να την εκφράσω με λόγια.

Σας βλέπω σήμερα και σας θυμάμαι όπως ήσασταν στη δεκαετία του 1950. Περάσαμε χρόνια μαζί. Δύσκολα χρόνια. Οι γονείς δούλευαν όλη μέρα. Όμως εσείς προσπαθούσατε πολύ, μάθατε πολλά και είμαι πολύ περήφανη για σας.

Δεν μπορώ να πω άλλα. Είμαι πολύ συγκινημένη. Σας ευχαριστώ και πάλι για τη σημερινή μέρα. Σας αγαπώ πολύ, σας έχω μέσα στην καρδιά μου και σας εύχομαι κάθε καλό».

Μια πλακέτα προσφέρει ο Στάθης Βασιλκαρίδης στη δασκάλα τους, μια μικρή ένδειξη της ευγνωμοσύνης των μαθητών προς αυτά που τους πρόσφερε.

Ιδιαίτερα συγκινητική η στιγμή που η δασκάλα παίρνει παρουσίες και αμέσως μετά εικόνες του παρελθόντος αναβιούν μέσα στην τάξη.

«Συναντηθήκαμε σήμερα οι συμμαθητές του δημοτικού σχολείου Αιγείρου των ετών 1954- 1961 στο σχολείο από το οποίο αποφοιτήσαμε πριν από μισό αιώνα περίπου. Καθίσαμε στα θρανία μας όπως τότε. Μας έκανε την τιμή να βρίσκεται κοντά μας η δασκάλα μας κ. Αννούλα Βεργέτη, που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη. Ξαναζωντανέψαμε τα μαθητικά μας χρόνια που ήταν δύσκολα, αλλά όμορφα. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Γίναμε για λίγο μαθητές. Ζήσαμε τις ωραίες στιγμές των χρόνων εκείνων. Συγκινητική η στιγμή που διάβασε τα ονόματα των μαθητών. Θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά. Τις διαβολιές, αλλά και το ξύλο των δασκάλων. Η συνάντηση αυτή θα μείνει αξέχαστη στη μνήμη των συμμαθητών. Φύγαμε όλοι από το Σχολείο ανανεωμένοι και δώσαμε την υπόσχεση σύντομα να ξανασυναντηθούμε», τονίζει η κ. Μαρούλα Ισπυρίδου, η ψυχή και διοργανώτρια της εκδήλωσης.

Δύσκολα χρόνια τότε. Να πώς τα περιγράφει η Ελένη Καπουνιαρίδου: «Τα χρόνια τα παιδικά μας ήταν ανέμελα. Είχαμε μεγάλη φτώχεια. Θυμηθήκαμε τα γαλέντσια που πηγαίναμε σχολείο, τα φτωχικά ρούχα. Δεν είχαμε παλτό τότε, τα χέρια τα είχαμε κάτω από την πλεχτή ζακέτα, η τσάντα μας ήταν από ύφασμα και την έκανε η μάνα μας. Τα χέρια μας πάγωναν να κουβαλάμε το ξύλο, το οποίο βέβαια ήταν τσάκνο, για να ζεσταθούμε στο σχολείο. Στην είσοδο του σχολείου μας μοίραζαν ένα κομμάτι κασέρι και είχαμε ένα κύπελλο από το σπίτι, όπου μας έβαζαν γάλα, το οποίο βέβαια ήταν σκόνη, αλλά ήταν ζεστό και ήταν πολύ νόστιμο. Ήταν όμορφα χρόνια, ανέμελα και μπορεί να ήταν φτωχικά, αλλά δεν αλλάζονται με τα σημερινά».

Όσον αφορά στη συνάντηση η κ. Καπουνιαρίδου σημειώνει ότι «σήμερα το αντάμωμα ήταν συγκινητικό. Θα μου μείνει αξέχαστη η μέρα. Είδα συμμαθητές που είχα να τους δω χρόνια και χάρηκα πολύ. Συγκινήθηκα που είδα και την δασκάλα μου».

«Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση αναπολήσαμε πολλές σκέψεις από το παρελθόν. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και συγκινημένοι που είδαμε τους συμμαθητές με τους οποίους αποφοιτήσαμε το 1960 από το Δημοτικό Σχολείο Αιγείρου και έτσι ενωμένοι αποφασίσαμε του χρόνου να κάνουμε μία εκδρομή», αναφέρει ο κ. Ευστάθιος Ξυλοπινάκας.

Βέβαια δεν έλειψαν και οι θύμισες από την αυστηρότητα που υπήρχε εκείνη την εποχή στο σχολείο, όπου ο δάσκαλος πέρα από το σχολείο και το αν οι μαθητές ήταν διαβασμένοι, ενδιαφέρονταν και για την εκτός του σχολείου συμπεριφορά. «Θυμάμαι έντονα το ξύλο που έφαγα από το δάσκαλο το Χαρίλαο. Μου είχε σπάσει τη μύτη, γιατί μπορεί στην αριθμητική να ήμουν πρώτος, αλλά δεν ήξερα ορθογραφία. Το ξύλο που έφαγα ήταν το κάτι άλλο» τονίζει ο Θόδωρος Τζατζανάς.

Βέβαια, μη νομίζετε ότι εκείνη την εποχή οι μαθητές δεν το έσκαγαν από το σχολείο. Παρόλη την αυστηρότητα, τα κατσάκια και τότε υπήρχαν. «Πρώτος ήμουν στο κατσάκι. Πηδούσα από το παράθυρο. Κάποια φορά έκλεψα κυδώνια και για δυο μέρες ήμασταν έξω από το χωριό κρυμμένοι για να μη μας δείρει ο δάσκαλος».

Από την πλευρά του ο κ. Θανάσης Σπουρίτας δηλώνει ότι «σήμερα αισθάνθηκα μεγάλο παιδί. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Με χαρά έμαθα από την κ. Ισπυρίδου για τη συγκέντρωση. Ήταν πολύ όμορφη η συνάντησή μας. Αποφασίσαμε να οργανώσουμε στο μέλλον μια εκδρομή. Αν δε συγκεντρωθούμε θα πάρουμε και τις συζύγους μας. Είμαστε συγκινημένοι που ήρθε η κυρία μας και την ευχαριστούμε γι’ αυτό και ευχόμαστε να είμαστε και του χρόνου γεροί να κάνουμε αυτή την συνάντηση».

«Ήταν επιθυμία μου και ήθελα πολύ να γίνει κάτι τέτοιο. Συναντηθήκαμε και θυμηθήκαμε παλιές στιγμές. Εύχομαι πάντα να ανταμώνουμε και να είμαστε γεροί», τονίζει ο Δημήτρης Αλεξούδης.

«Φέραμε στο μυαλό μας εικόνες παλιές. Μπορεί να μεγαλώσαμε, αλλά η ζεστασιά της συνάντησης μας ξαναγύριζε πίσω στην κοινή μαθητική μας ζωή, στις πιο αγνές και όμορφες στιγμές της ζωής μας. Νοσταλγικά γυρίσαμε στα μαθητικά μας χρόνια θυμηθήκαμε στιγμές και περιστατικά εκείνης της εποχής, μάθαμε για την πορεία του καθενός και ξαναγίναμε μαθητές» αναφέρει με τη σειρά του ο Στάθης Βασιλκαρίδης.

Με ένα «παρών» οι πάλαι ποτέ άρρενες μαθητές και μ΄ ένα «παρούσα» οι μαθήτριες των 55 χρόνων και άνω πλέον όλοι, έκλεισαν τη μέρα, με τη συγκίνηση να τη διαδέχεται το γέλιο και η ευχή για ένα ακόμη συναπάντημα.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.