Ιδιωτικος βιος: προστασια απο το νομο και ο ρολος των ΜΜΕ

Την πρώτη εκδήλωση της σειράς «Μορφωτικές Συναντήσεις 2007-2008» πραγματοποίησε ο Μορφωτικός Όμιλος Κομοτηνής στην αίθουσα ομιλιών του νέου κτιρίου του Λαογραφικού Μουσείου το βράδυ της Δευτέρας. Στην εκδήλωση ομιλητής ήταν ο αναπληρωτής καθηγητής της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Θεοχάρης Ι. Δαλακούρας με θέμα «Το δικαίωμα στον ιδιωτικό βίο: Από τις επεμβάσεις με την επίκληση του δημοσίου συμφέροντος στον ευτελισμό του για χάρη της μαζικής ενημέρωσης».

«Το θέμα της ομιλίας αφορά ένα από τα πλέον φλέγοντα ζητήματα που είναι η προστασία του ιδιωτικού βίου, η σχέση του ιδιωτικού βίου με το κράτος και τις κρατικές επεμβάσεις, τα ατομικά δικαιώματα και σε ένα δεύτερο επίπεδο κατά πόσο ο ιδιωτικός βίος μπορεί να διαχέεται και να προσβάλλεται από τα ΜΜΕ. Αυτός ο διαχωρισμός, για να γίνει, χρειάζεται μια προηγούμενη οριοθέτηση» τόνισε ο κ. Δαλακούρας, ο οποίος στο πρώτο μέρος της ομιλίας ανέλυσε τι ακριβώς είναι ο σημερινός ιδιωτικός βίος, ποιες διαστάσεις περιλαμβάνει, τη χωρική διάσταση, αλλά και τη διάσταση της επικοινωνίας και ταυτόχρονα την εσωτερική ψυχική διάσταση που ενυπάρχει, όπως επίσης και το πώς αντιμετωπίζεται ο ιδιωτικός βίος στο πλαίσιο των δικαιωμάτων σε σχέση με το κράτος.

Σύμφωνα με τον κ. Δαλακούρα, είναι δυνατόν το κράτος να επεμβαίνει στα δικαιώματα και στο δικαίωμα του ιδιωτικού βίου σε κάποιες από το νόμο δεδομένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα, να εξαρθρώσει ένα σοβαρό έγκλημα ή για να καταπολεμήσει την οργανωμένη εγκληματικότητα. Έτσι επιτρέπεται στο κράτος να κάνει μια έρευνα κατοικίας, να παρακολουθήσει τις τηλεφωνικές, ή τις επιστολές ή τις άλλες μορφές επικοινωνίας. «Και αυτή είναι μια διάσταση που επίσης δοκιμάζεται γιατί ψάχνουμε τα όρια, δεν είναι κάτι δεδομένο. Και εδώ έχουμε κάποια παραδείγματα. Για παράδειγμα, ο συνταγματικός νομοθέτης του 2001 έδειξε να θέλει μια απόλυτη προστασία, άρα απαγορεύεται εντελώς η μαγνητοφώνηση ή η καταγραφή προσωπικών δεδομένων και κυρίως η δημοσιότητα αντίστοιχων στοιχείων.

Από εκεί περνάμε σε ένα τελευταίο μέρος, που είναι και το πλέον σημαντικό: Όλα αυτά σε σχέση με τα ατομικά δικαιώματα αφορούν κυρίως τη σχέση κράτους και πολίτη, των δικαιωμάτων και των ορίων που θέτει ο νόμος, αφορούν και τη δυνατότητα των ιδιωτών να τα χρησιμοποιήσουν στο πλαίσιο των δικαστηρίων; Ναι, λέει ο νόμος, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αφορούν όμως, και εδώ είναι το τελευταίο στοίχημα, και τη δυνατότητα των ΜΜΕ, να τα χρησιμοποιήσουν δηλαδή, καλυπτόμενοι, οι δημοσιογράφοι, πίσω από την έννοια «συμφέρον πληροφόρησης του κοινού»; Δηλαδή μπορούν τα προσωπικά δεδομένα, τον ιδιωτικό βίο, το τι κάνει κάποιος άνθρωπος στο σπίτι του, στον κλειστό κύκλο να δημοσιοποιείται, για να αυξήσουμε την ακροαματικότητα; Αυτό είναι ένα στοίχημα ιδιαίτερα σημαντικό και έχουμε και αποφάσεις για το ότι αυτό το τελευταίο κομμάτι δεν είναι επιτρεπτό ή είναι επιτρεπτό με τα στενά όρια του νόμου και όχι κατά το δοκούν. Γιατί θίγεται ένα σημαντικότατο πλέγμα προστασίας που είναι οι θεσμοί και το ζήτημα των θεσμών δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά το κράτος ή κάποιους επώνυμους ή κάποιους ανθρώπους που έχουν διαπιστευτεί τέτοια εξουσία. Οι θεσμοί αφορούν όλους μας και το να γίνεται υποκατάσταση των θεσμών, το να γίνεται κάποιος δικαστής χωρίς να είναι, το να γίνεται κάποιος εισαγγελέας χωρίς να είναι, ενώ είναι δημοσιογράφος – και πρέπει να είναι ένας καλός δημοσιογράφος, είναι σαφές ότι δεν μπορεί να είναι και καλός δημοσιογράφος και καλός εισαγγελέας – αυτή η υποκατάσταση των θεσμών είναι τορπίλη στην έννοια της δημοκρατίας μας και κυρίως στην έννοια της προστασίας της ζωής μας».

Ο κ. Δαλακούρας ισχυρίστηκε ότι την τελευταία διετία τα ΜΜΕ δεν δημοσιοποιούν ονόματα, δεν φωτογραφίζουν πλέον κατά την προσαγωγή στον ανακριτή ή στον εισαγγελέα με αποτέλεσμα να μην έχουμε τις κλασικές εικόνες με έναν κατηγορούμενο να προσάγεται και να βάζει από τη μια μεριά το σακάκι για να μην φαίνεται και από την άλλη μεριά την πλάτη. «Αυτό το φαινόμενο έχει γίνει σεβαστό, είτε υποχρεωτικά είτε σε επίπεδο κανόνων δεοντολογίας, που πιστεύω ότι είναι και το ορθότερο. Τα ΜΜΕ πρέπει να τηρούν τα ίδια τους κανόνες δεοντολογίας γιατί τον εαυτό τους προασπίζουν ουσιαστικά σε βάθος χρόνου, δεν είναι εφήμερες οι καταστάσεις των νόμων. Η δημοσιοποίηση κάποιων άλλων στοιχείων για οποιοδήποτε έγκλημα, όποιον και αν αφορά, είτε τον γιο του βουλευτή είτε τον γιο ενός εργοστασιάρχη είτε τον γιο του οποιουδήποτε πολίτη αυτής της χώρας, πρέπει να το σεβόμαστε, αυτή είναι η ιδιαιτερότητα των νόμων, να σεβόμαστε ό,τι αφορά τα προσωπικά δεδομένα.

Μπορεί κάποιος να μιλήσει για ένα έγκλημα που έγινε, να δώσει κάποιες διαστάσεις, κρατώντας όμως τον κώδικα δεοντολογίας, που οφείλουμε σε αυτές τις περιπτώσεις να λέμε ότι αυτός που φέρεται ότι είναι κατηγορούμενος, εάν δεν έχει ασκηθεί η ποινική δίωξη, να τον αντιμετωπίζουμε ως κατηγορούμενο και όχι εξ αρχής ως ένοχο» κατέληξε ο κ. Δαλακούρας.

Σιμπέλ Χατζή Αλή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.