Διαστασεις,4653

1ο Η θεία Ροδούλα πάτερ μου, τα πήρε!

Άκουγε Πρετεντέρη και Ψωμιάδη, Μπίστη και Παφίλη και βρέθηκε να κοιτάει τα άστρα… «Οι σιωπές κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις μεταξύ φίλων, Μαρία παιδί μου, αυτό που μετράει δεν είναι το να μιλάς, αλλά το να μη χρειάζεται να μιλήσεις». ΑΥΤΟΙ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΞΕΡΩ ΦΙΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΟΠΟΤΕ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕΣΑ… Πάτερ, προτιμά τις άφωνες εκλογές, από τις υπερβολές…

Ύστερα λέει και το άλλο – άλλαξε κανάλι τώρα που σας γράφω (και πριν και τώρα με την καλή έννοια): «Κάθε χώρα, Μαρία παιδί μου, έχει το τσίρκο που της αξίζει. Η Ισπανία έχει ταυρομαχίες. Η Ιταλία έχει την Καθολική Εκκλησία . Η Αμερική έχει το Χόλιγουντ κι εμείς την προεκλογική περίοδο, γι’ αυτό και ο Καραμανλής ο Βους θέλησε να την κάνει σαν διαφημιστικό spot ένα πράμα…». Ο ΝΕΜΟ πάλι (και ξανά ξανά που λένε) πέρα βρέχει… «Μπροστά στη βλακεία, ακόμη και Θεοί είναι ανίσχυροι.»… και στις υποσχέσεις των υποψηφίων επίσης (ΤΥΧΕΡΕ ΝΕΜΟ, ΟΥΤΕ ΑΥΤΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΝΕΙΣ…).

2ο Δεν ξέρω γιατί την πήρε τόσο από κάτω…

«Γιατί Μαρία παιδί μου, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχώς ξεψυχάει. Εεε αυτή βάλθηκαν να μας ξεψυχήσουν». Φταίει που μάζεψε εκείνη την φίλη της ( φίλες από τον Κριμαϊκό ακόμη) του ΚΚΕ, του π.δ. ΚΚΕ εννοώ, δηλαδή πριν δημιουργηθεί το ΚΚΕ… Εσωτερικού, Εξωτερικού, Συνασπισμού, της Παπαρήγα και του Γερμανού. Η Ταραντούλα πετάει τα τσιτάτά της: «Η ελευθερία στην καπιταλιστική κοινωνία παραμένει σχεδόν ίδια με αυτή της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας: ελευθερία για τους ιδιοκτήτες σκλάβων». Τι θυμήθηκε πάτέρ μου, τον σύντροφο ΛΕΝΙΝ… και σήμερα από τον ΛΕΝΙΝ στο ΠΑΙΡΝΕΙΝ… «Σ’ αυτόν τον αιώνα, Μαρία παιδί μου, όπου όλοι “πιστεύουν” και “διακηρύσσουν”, θα ήταν ίσως χρήσιμο να υπάρχουν και μερικοί που “διστάζουν”, “αμφιβάλλουν” και “διατυπώνουν ερωτήματα” – ανεξάρτητα πνεύματα, που αποφεύγουν τη γοητεία των φανατικών ιδεολογιών και που μόνιμη φροντίδα τους είναι η ανάπτυξη της ατομικής συνείδησης». ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΦΤΑΙΩ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ; ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΡΑΝΤΟΥΛΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΕΧΩ; ΕΤΕΡΟΔΗΜΟΤΙΣΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΤΥΧΕΊ…

3ο Τώρα που το σκέφτομαι (γράφουμε και καμιά ανακρίβεια πού και πού) πάτερ μου, έχει δίκαιο… Στα νιάτα της (προ του Τιτανικού) γνώριζε ότι το τρυφερό δεντράκι, που λυγάει κάτω απ’ το κράτος κάποιας θύελλας, νικάει τον κίνδυνο να σπάσει, μόνο και μόνο γιατί υποχωρεί, κάμπτοντας το κορμί του. ΝΑ ΤΟ ΚΑΜΨΩ ΠΑΤΕΡ Ή ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ; «Όνειρο σκιάς είναι ο άνθρωπος Μαρία παιδί μου». Σκιές πολλές, από όνειρα μείναμε…

4ο Εδώ γελάτε, με τα Παραμύθια των ημερών μας…

Ένα κοριτσάκι ρωτάει το μπαμπά της:

– Μπαμπά, όλα τα παραμύθια αρχίζουν με το «Μια φορά κι έναν καιρό…;».

– Όχι, παιδί μου, λέει ο μπαμπάς. Υπάρχουν πολλά που αρχίζουν με «Όταν εκλεγώ, υπόσχομαι…».

Υ.Γ.

Έρωτες…

Μια μαρίδα λέει σε μία άλλη:

– Αν δεν με θέλεις θα αυτοκτονήσω. Θα πέσω στη στεριά!

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.