«Σημερα η Κομοτηνη εχει λιγοτερα απο 10 παραδοσιακα κουρεια»

Ο Γεώργιος Ντάγκος, από το 1958 εξασκεί το επάγγελμα του κουρέα. Το 1956 πήγε στη Σχολή «Βασιλικές Τεχνικές Σχολές Βορείου Ελλάδος», που λειτουργούσε στην Αλεξανδρούπολη και επί δύο χρόνια μάθαινε τα μυστικά της κομμωτικής τέχνης. Από το 1958 και μετά, χωρίς διακοπή, κρατά με μοναδική επιδεξιότητα την χτένα και το ψαλίδι και ομορφαίνει τα ανδρικά κεφάλια χωρίς να βαριέται ή να κουράζεται στιγμή.

Τι το ενδιαφέρον βρίσκεται στη δουλειά σας;

Το ενδιαφέρον είναι ότι έχεις να κάνεις με πολύ κόσμο, δεν βαριέσαι ποτέ, ομορφαίνεις τον κόσμο. Έχει πολλά πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα κανένα. Τώρα στα γεράματα μ’ αρέσει πιο πολύ. Είναι μια δουλειά που όσο την κάνεις, τόσο την αγαπάς.

Υπολογίζετε πόσους έχετε κουρέψει όλα αυτά τα χρόνια;

Χιλιάδες, τι χιλιάδες, εκατομμύρια κεφάλια! Πενήντα χρόνια την ίδια δουλειά, δεν είναι λίγα, δεν μπορώ να τα υπολογίσω, αλλά νομίζω πάρα – πάρα πολλά.

Δεν σημειώθηκαν αλλαγές στη δουλειά σας;

Δεν άλλαξε κάτι, όπως γινόταν παλιά η δουλειά, έτσι γίνεται και σήμερα. Ο παλιός κουρέας μπορεί να κάνει και τον μοντέρνο, ο μοντέρνος δεν μπορεί να κάνει αυτά που κάνω εγώ. Όταν πάει κάποιος στη Σχολή και μένει τρεις μήνες δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να ξέρει όλα όσα εμείς; Η πείρα μετράει.

Τι προσφέρει δηλαδή ένας παραδοσιακός κουρέας;

Και ξύρισμα και κλασικό κούρεμα. Και το μοντέρνο της νεολαίας μπορούμε να το κάνουμε. Σήμερα η νεολαία κουρεύεται πολύ συχνά, κάθε είκοσι μέρες. Δεν έχει όπως παλιά μεγάλα μαλλιά.

Δηλαδή, δουλειά έχετε;

Η δουλειά ποτέ δεν λείπει. Σήμερα τα πάνω κάτω να έρθουν, ο ουρανός να πάει κάτω και η γη πάνω, ο κουρέας δεν πρόκειται να πεινάσει, απορώ γιατί κανείς νέος δεν ενδιαφέρεται να μάθει τη δουλειά; Γιατί αδιαφορεί; Θέλει να βρει μια δουλειά στο δήμο, να παίρνει 600 ευρώ κι όχι να έρθει εδώ και να βγάλει ένα σοβαρό μεροκάματο. Δεν θέλει να φέρει ευθύνη. Έχω παράπονο που δεν έρχεται ένας κοντά μου να μάθει τη δουλειά για να βγάζει το ψωμί του.

Λέτε ότι την υποτιμάνε τη δουλειά του κουρέα;

Την υποτιμάνε τη δουλειά ναι! Δεν δείχνουν ενδιαφέρον, σου λέει: «Κουρέας θα πάω να γίνω εγώ;». Κουρέας γιατί όχι; Άσχημα είναι; Και δύο άτομα θα μπορούσαν να δουλέψουν μαζί.

Είστε από τους τελευταίους παραδοσιακούς κουρείς…

Από τους χριστιανούς είμαι ο τελευταίος παραδοσιακός κουρέας. Δεν θέλω να το παρατήσω γιατί μ’ αρέσει. Έρχομαι έξι ώρα στο κουρείο, όχι οκτώ και μισή που ανοίγουν τα καταστήματα. Περιμένω πώς και πώς να ξημερώσει για να έρθω στη δουλειά. Πίνω το καφεδάκι μου και περιποιούμαι τους πελάτες.

Τι ώρες βρίσκεστε στο κουρείο;

Οι πελάτες έρχονται και στις έξι, έχουν μάθει οι πελάτες και με περιμένουν. Άλλος είναι να πάει στο στρατό, άλλος σχολνάει από τη δουλειά. Ξέρουν ότι θα είμαι ανοικτός και έρχονται. Έχω και τους… πιστούς μου. Έχω πελάτες εδώ και 48 χρόνια, τα ίδια πρόσωπα.

Ποια είναι τα μυστικά της επιτυχίας;

Σεβασμός στον πελάτη και καθαριότητα, αυτά τα δύο είναι πολύ σημαντικά. Υπάρχουν και ιδιότροποι που προτιμάς να τους πληρώσεις να κουρευτούν αλλού, παρά να τους περιποιηθείς εσύ! Αν έχω την ημέρα τριάντα άτομα, λες δεν θα κουραστώ, αν έρθει αυτός ο ένας, ο ιδιότροπος, κουράζεσαι. Κι όμως λες ότι θα τον ανεχτείς, γιατί, αν τον διώξεις, μπορεί να πάρει κι άλλους μαζί του. Οπότε υπομένεις. Δεν είναι πολλά τα περιστατικά. Παντού υπάρχουν και οι ιδιότροποι.

Πότε κουρεύονταν περισσότερο;

Τώρα κουρεύονται περισσότερο. Εμείς δεν είχαμε δουλειά από το 1968 έως το 1975 με τους μακρυμάλληδες που τους κυνηγούσε ο Παττακός.

Υπήρχαν περισσότερα κουρεία στο παρελθόν;

Παλιά η Κομοτηνή είχε ογδόντα κουρεία. Σήμερα έχει ένα δικό μου παραδοσιακό και άλλα έξι με επτά παραδοσιακά που βρίσκονται στα χέρια μουσουλμάνων κουρέων. Τα άλλα είναι κομμωτήρια. Σήμερα έχει λιγότερα από δέκα παραδοσιακά.

«Τσιμπάτε» τις τιμές προς τα πάνω;

Οι τιμές είναι λογικές, δέκα ευρώ το κούρεμα. Τώρα, αν έρθει κάποιος που ξέρω ότι δεν έχει χρήματα του παίρνω πολύ λιγότερα, κατεβαίνω στα πέντε και στα επτά. Ευρώ. Πολλούς τους κουρεύω χωρίς να θέλω να πάρω χρήματα, μου αφήνουν δύο ευρώ και δεν τα παίρνω γιατί ξέρω ότι τα χρειάζονται, ότι τα έχουν ανάγκη, ότι παίρνουν 200 ευρώ σύνταξη.

Παλιά οι Κομοτηναίοι έκαναν και το ξύρισμα στο κουρείο;

Οι παλιοί Κομοτηναίοι ξυρίζονταν Σάββατο και Τετάρτη, όλοι στον κουρέα. Τις υπόλοιπες μέρες κούρεμα. Τώρα έχω ελάχιστους που έρχονται για ξύρισμα, ηλικιωμένοι ή κάποιοι λίγοι που βαριούνται. Ζήτημα να έχω δέκα – δεκαπέντε ξυρίσματα την εβδομάδα. Δεν συμφέρει κιόλας να δίνει κάποιος πέντε ευρώ για ένα ξύρισμα, όταν ένα bic κάνει δέκα λεπτά. Αν θέλει να ξυριστεί θα το πληρώσει κιόλας.

Μετανιώσατε που γίνατε κουρέας;

Όχι, δεν μετάνιωσα καθόλου. Μ’ ευχαριστεί που την κάνω ακόμη και σήμερα, θα μπορούσα να βγω στη σύνταξη πριν πέντε χρόνια, δεν το έκανα όμως. Έρχομαι εδώ από τις έξι, περιποιούμαι τις γλάστρες μου και περιμένω. Λέω πότε θα ξημερώσει για να πάω στο κουρείο. Στις έξι και δέκα το πρωί είμαι με το ψαλίδι και τη χτένα στο χέρι. Έτοιμος για δουλειά πενήντα χρόνια τώρα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.