Δεκα σταγονες θαλασσα

Σ’ ένα ακρογιάλι δαντελένιο

ελαφροπατά μια κοπελιά

και τρόμαξε κάποια πουλιά

που πέταξαν μαζί στο σεντεφένιο

το κύμα, η θάλασσα ξωθιά,

του ήλιου το φως είναι κρυμμένο

πίσω από το σύννεφο μακριά,

και μοιάζει το τοπίο σαν μαγεμένο!

Καλοκαίρι

ΚΛι αν από μύρια κύματα, Θεέ μου, έχω περάσει

κι αν πάλεψα μαζί τους, δεν έχω βρει στεριά

κι όλο θαλασσοπνίγομαι σ’ ένα ακροθαλάσσι

και νιώθω πια τα ρούχα μου και την ψυχή βαριά…

Και όλο απελπίζομαι, γιατί δεν βρίσκω χέρι,

με καρτερία να μου δοθεί, να βγω απ’ τα νερά

και να περάσω ήσυχα ένα έστω καλοκαίρι

– να μου δοθεί απ’ τον ουρανό μια ανέλπιστη χαρά!

Το ακρογιάλι

Γυμνά κορμιά που αφέθηκαν στην άμμο…

Ο ήλιος, φλογερός.

Η θάλασσα, μια μαγεία.

Ο έρωτας, μια πρόκληση!

Χάνομαι στων νησιών τ’ ακρογιάλια.

Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά…

Αναζητώ την αγαπημένη μου.

Ας γινόταν έστω για μια στιγμή,

Να ερχότανε κοντά μου!

Ταξίδι στο άγνωστο

Αυγή μου κατακόκκινη σαν αίμα,

το δάκρυ είναι τ’ αθάνατο νερό.

όλα σ’ αυτό τον κόσμο είναι ψέμα…

Αγάπη, πάντα θα σε καρτερώ!

Γαλάζια σαν τον ουρανό η σημαία

και βγαίνω στου πελάγου τ’ ανοιχτά

Έλα, σαν μια τρέλα τελευταία,

να ζήσουμε του ονείρου τη χαρά…

Πάντα κρατώ μια ευγενική ιδέα…

– στον κόσμο η αγάπη είν’ η αυγή-,

που φέρνει μία άνοιξη μοιραία

κι ανθίζουν σα τα ρόδα κι οι ουρανοί!

Ειδύλλιο

Γλαυκοπράσινη η θάλασσα σαν ατλαζένιο γυαλί

κι όπως σε μαγική εικόνα μέσα του σκοντάφτεις,

Καθώς βουτάς με το κεφάλι στα παγωμένα της νερά!

Κι εκεί κάτω, στο βυθό, απαντάς

βότσαλα, φύκια, πετραδάκια – που χρυσίζουν στο φως

του δειλινού – έναν κόσμο σαν βιτρίνα μαγικό!

Και ταξιδεύεις, ταξιδεύεις…

Κι όταν, στο τέλος, το κεφάλι απ’ το νερό σηκώσεις,

το ερημικό ακρογιάλι σαν αγναντέψεις μια στιγμή,

παίρνει το μάτι σου, πέρα μακριά,

ένα θαλασσί πουκάμισο ν’ ανεμίζει ανοιχτό,

κάποιας που τ’ όνομα της δε γνωρίζεις…

Ωδή στη θάλασσα

Εκεί που σμίγει ο ουρανός,

όλα της γης τα κάλλη

εκεί, στην άκρη του γιαλού,

έγειρα το κεφάλι.

Παρέα είχα τ’ όνειρο

και συντροφιά το στίχο

και άκουγα από μακριά

του πέλαγου τον ήχο.

Και έσκυψα στην αμμουδιά

και πήρα ένα κοχύλι

και άκουγα από μέσα του

να με φωνάζει, φίλη.

όλη του κόσμου η θάλασσα,

απ’ τα βαθιά της στήθια,

μια γαληνή και μια πικρή,

μα πάντοτε μια αλήθεια…

Γεννήτρα κόσμων μαγικών

στη λησμονιά αφημένων,

μητέρα εσύ των ναυτικών

και μνήμα των πνιγμένων.

Εσύ μου πήρες την καρδιά

και την κρατάς κλεμμένη

θάλασσα, ονείρου στάλαμα,

αιώνια αγαπημένη!

Εγώ και η θάλασσα

Τη θάλασσα την αγαπώ, ωσάν το αναίτιο δάκρυ,

που πέφτει από τα μάτια σου στο φως του δειλινού

– απόκρυφος καημός, πόθου μας μακρινού,

μαζεύει μέσα στην καρδιά το φως του ουρανού-

που πλημμυρίζει ανταύγειες τ’ ονείρου απ’ άκρη σ’ άκρη!

Το κύμα που το ξέβρασε άγριο στη στεριά η μπόρα

ακούγεται σαν παφλασμός πάνω στα βράχια τώρα.

Το πλοίο που ναυάγησε στου πελάγου τα βάθη

πόσες καρδιές ορφάνεψε κανείς δε θα το μάθει.

Κι εγώ μονάχος κι ορφανός κι ορμητικός σαν κύμα

ψέλνω για σένα, θάλασσα, αυτό το μάταιο ποίημα!

Ο Ναύτης

Στα κύματα που ξεσπούν στα βράχια σαν αφρός

στο λευκό πανί, που υψώνεται σα χαρταετός στο κατάρτι

στην όρμη της αιώνιας θάλασσας… κάνω δέηση!

Καράβι μου, εσύ που διασχίζεις τη μοναξιά

του αρχιπελάγους, δίχως φώτα,

δίχως πλευρικά, μόνο με μια

τρελή πυξίδα για οδηγό…

Μην χαθείς!

Βαθιά στον ωκεανό, χίλιοι κίνδυνοι

σε παραμονεύουν…

και που να τ’ αντέξει για πολύ αυτό,

η ευαίσθητή μου η καρδιά;

Τεντώνω τα σκοινιά και ατενίζω πέρα στον ορίζοντα.

Δυο-τρία απαθή αστέρια συντροφεύουν μόνο

τη γκρίζα μοναξιά μου.

Η ελπίδα για το μεγάλο κι ονειρικά φιλόξενο

λιμάνι, έχει πια χαθεί…

Έστω ένα νησί, στο πουθενά,

να γίνει το απάγκιο μου,

αιώνιο «ΧΑΙΡΕ» θα σου

στέλνω, Ποσειδώνα!

Θάλασσα

Γαλάζιες φλέβες τρέχουν αίμα στην καρδιά σου!

Τους αγαπημένους γιατί τους χωρίζεις τόσο άδικα;

Πελώριο δάκρυ… πελώριο δάκρυ, θάλασσα!

Όταν γράφω για σένα, είναι σα να γράφω για το Θεό,

μισή μου λαχτάρα κι αρρώστια των σπλάχνων μου…

Στην ίδια απελπισία ζούμε όλοι…

Στο τέλος με το ίδιο καράβι θα σαλπάρουμε…

Βυθιζόμαστε στον πέπλο του ονείρου

μ’ ένα τσιγάρο στην πλώρη,

Τον αέρα στα πανιά!

Ο Χριστός κατοικεί στις καρδιές μας.

Ανάστησέ τον και στη δική σου όψη μ’ ένα χαμόγελο!

Στις αβύσσους της κόλασης καθαρτήριο πυρ είναι το δάκρυ.

Στις αβύσσους της θάλασσας, μέσα από την αλμύρα, γεννιέται

σαν μαργαριτάρι η ομορφιά!

Ερωτικό

Ε να φιλί να μου χαρίσεις και την καρδιά σε μια ζεστή αγκαλιά

μαζί σαν θα διαβαίνουμε σ’ ονειρεμένης δύσης τη μυστική ακρογιαλιά!

Σαν θα πετάνε δίπλα μας, στου ουρανού τους δρόμους,

θαλασσινά πουλιά.

Και θα σκορπά η τρικυμία τους κρύφιους της τους τρόμους,

στους βράχους σα φιλιά!

Μαζί μου να ’σαι και στην άγρα

οχλοβοή της πόλης

όνειρα που γκρεμίζει και σφίγγει σα θηλιά.

Σαν πέσει ο ήλιος,

της νυχτιάς το κουρνιαχτός απλωθεί

μόλις,

με πάρει το παράπονο, με ζώσει η ερημιά!