Διαστασεις,4633

1ο Χθες με τσίμπησε μια μέλισσα πάτερ…

… η είδηση βέβαια θα ήταν να την τσιμπήσω εγώ… αυτό το περιστατικό μου έδωσε αφορμή να σκεφτώ σοβαρά (εεεε τα γνωστά, γράφουμε πού και πού και καμιά ανακρίβεια!): Γιατί οι μέλισσες πεθαίνουν όταν τσιμπήσουν κάποιον, ενώ οι σφήκες όχι; Θα προτιμούσα σφήκα, να λείπουν τα θανατερά. Ορίστε τώρα, κάθε που θα τρώω μέλι θα θυμάμαι το θάνατό της, ενώ σφηκί δεν τρώω…

…Τόσο οι σφήκες όσο και οι μέλισσες έχουν αγκίδες που επιτρέπουν στο κεντρί να αποσπαστεί και να τσιμπήσει. Ειδικά στις σφήκες οι αγκίδες είναι πολύ μικρές, με αποτέλεσμα το κεντρί τους να παραμένει στο σώμα τους μετά το τσίμπημα. Οι μέλισσες έχουν μεγαλύτερες αγκίδες οι οποίες, μαζί με το κεντρί που περιλαμβάνει το δηλητηριώδη αδένα, συγκρατούν τα περισσότερα έντερά τους (από τα γέλια φαίνεται). Έτσι εξηγείται γιατί πεθαίνει η μέλισσα αν τσιμπήσει κάποιον με το κεντρί της. Το θύμα της υποφέρει περισσότερο διότι ο δηλητηριώδης αδένας συνεχίζει να στέλνει δηλητήριο ακόμα και μετά το τσίμπημα. Οι μη κοινωνικές μέλισσες, όπως ο μπούμπουρας, έχουν πιο μαλακό κεντρί που αφαιρείται εύκολα, όπως συμβαίνει και με της σφήκας. Πάτερ, πείτε στον Πλάστη Σας… την επόμενη φορά να με τσιμπήσει ένας μπούμπουρας… παρακαλώ.

2ο Γύρισε και η θεία Ροδούλα…

… για να ξαναφύγει εννοείται… ήρθε να δει αν κάηκαν τα «φυτά» της (το πιάσατε το υπονοούμενο…). «Μαρία παιδί μου, δεν θα σκέφτεσαι ποτέ πριν απαντήσεις», (ανάποδα το λέει ή μου φαίνεται;) Μπορεί να χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα για να δούμε μια νοητική εικόνα. Αλλά, στην ερώτηση: “Τι σχήμα έχουν τα αφτιά του αλόγου;”, ακολουθούμε την εξής διαδικασία: Στρέφουμε το βλέμμα αλλού και προσπαθούμε να φανταστούμε πρώτα το αντικείμενο και μετά την τριγωνική μορφή. Στα δευτερόλεπτα που μεσολαβούν πριν από την απάντηση, στο τμήμα του εγκεφαλικού φλοιού που αντιστοιχεί στον αυχένα, σχηματίζεται η εικόνα του ζώου το άλογο παίρνει σάρκα και οστά και η προσοχή μας επικεντρώνεται στο σχήμα του κεφαλιού του»… ΠΟΣΟ ΚΑΠΝΙΣΕ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΤΕΡ; «Τα δεδομένα που βρίσκονται καταγραμμένα στην οπτική μνήμη, η οποία εδρεύει στην περιοχή των κροτάφων (ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΩ, ΞΥΡΙΣΑ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΑΦΟΥΣ), στέλνονται σ’ αυτή την περιοχή του εγκεφάλου, γιατί μόνο εκεί μπορούν να οργανωθούν στο χώρο σαν να έβλεπε το μάτι ένα αληθινό άλογο (ΠΩΣ ΧΩΡΕΣΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΛΟΓΟ;). Αν επαναλάβουμε την ερώτηση, ένας ενήλικος θα απαντήσει χωρίς δισταγμό, ενώ ένα παιδί θα πρέπει να φανταστεί ένα άλογο. Τα παιδιά, σε σχέση με τους ενηλίκους, ανατρέχουν πιο συχνά στην οπτικοποίηση, γιατί δεν διαθέτουν ξεκάθαρες κατηγορίες εικόνων. Γι’ αυτό Μαρία παιδί μου, τα παιδιά δίνουν ξεκάθαρες και αληθινές απαντήσεις, χωρίς να σκεφτούν λεπτό!»… Πάτερ τι ρώτησα ο μ—–ς;

3ο Εμένα αυτό που απασχολεί συχνά πάντως είναι ότι ξεχνάω τα ραντεβού μου… Γιατί πάτερ; Εντάξει – εντάξει το ότι είναι τόσα πολλά δεν αποτελεί πειστική απάντηση για έναν ΝΟΥ σαν και μένα (ο νους του ΝΕΜΟ πάλι λέγεται ΝΟΥΝΟΥ, προς τιμή του και το γάλα Βλάχας; Σαρακατσάνας; θα σας γελάσω…).

Το να ξεχνά κάποιος το ραντεβού που έχει δώσει ή να δίνει ένα χωρίς να θυμάται ότι έχει κλείσει κι άλλο (ΤΟ ΠΑΘΑΙΝΩ ΣΥΧΝΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ γι’ αυτό στέλνω πάντα γυναίκες που μου μοιάζουν… να χθες που είχα ραντεβού με τον Πιτ έστειλα την Ατζελίνα Τζολί…) Την ίδια ώρα, είναι ένα αρκετά διαδεδομένο φαινόμενο, ιδίως όταν οι συναντήσεις είναι διαφορετικού είδους (ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΡΩΕΙ). Αυτό συμβαίνει γιατί όλα όσα επεξεργάζεται ο νους μας αντιστοιχούν σε φυσιολογικές διεργασίες του εγκεφάλου μας. Το να κλείσουμε ένα ραντεβού με τον οδοντίατρο την Τρίτη στις 10:00 (Πάτερ για σένα το έκλεισα, σιγά μην πάω εγώ!) κι ένα άλλο, επαγγελματικό, μ’ ένα συνάδελφό μας την ίδια ώρα, είναι σχεδόν αναπόφευκτη αναποδιά, γιατί οι δύο υποχρεώσεις αφορούν σε δύο ξεχωριστά περιβάλλοντα της καθημερινής μας ζωής, συνεπώς “αρχειοθετούνται” σε δύο διαφορετικές περιοχές της βραχυχρόνιας μνήμης. Στην ίδια περιοχή έχω αρχειοθετήσει και το ραντεβού με την Διευθύντρια μου… Η ανάμνηση είναι η διαδοχική ενεργοποίηση ομάδων νευρώνων που συνδέονται μεταξύ τους σε μια νοητική οδό (ΕΓΝΑΤΙΑ ΓΑΜΩΤΙ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΔΙΑΝΟΙΞΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΘΕΤΟΥΣ ΜΟΥ…). Επειδή λοιπόν οι δύο νοητικές οδοί που οδηγούν στο να θυμόμαστε τα δύο ραντεβού, τα οποία ανήκουν σε ξεχωριστά περιβάλλοντα της ζωής μας, δεν έχουν φυσιολογικούς δεσμούς μεταξύ τους, είναι πολύ δύσκολο, όταν σκεφτόμαστε το ένα από τα δύο, να θυμηθούμε και το άλλο. ΠΩ ΠΩ ΞΕΧΑΣΑ ΠΑΛΙ ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ; Πάτερ ποιο ήταν το άλλο;

4ο Εδώ γελάτε…

Ο Παράδεισος είναι το μέρος όπου:

οι αστυνομικοί είναι Βρετανοί…

οι μάγειρες είναι Γάλλοι…

οι μηχανικοί είναι Γερμανοί…

οι εραστές είναι Έλληνες…

και όλα είναι οργανωμένα από τους Ελβετούς…

Η Κόλαση είναι το μέρος όπου:

οι αστυνομικοί είναι Γερμανοί…

οι μάγειρες είναι Βρετανοί…

οι μηχανικοί είναι Γάλλοι…

οι εραστές είναι Ελβετοί…

και όλα είναι οργανωμένα από τους Έλληνες!

Υ.Γ.

Πώς βιδώνει η ξανθιά μια λάμπα;

– Με βαζελίνη.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.