Περιπλανωμενοι καλλιτεχνες…

«Είμαστε το συγκρότημα «Γιάρι», που σημαίνει «Αυγή», «Ξημέρωμα», ερχόμαστε από το Περού». Έτσι συστήνεται ο Κάρλος Μπιλάσης, πιο εκεί ο Ενρίκε και ο Εδουάρδο, οι δύο συνοδοιπόροί του με τα παραδοσιακά μουσικά τους όργανα στα χέρια. Όργανα της μακρινής πατρίδας τους… Ταξιδεύουν σκορπώντας μουσικές και ινδιάνικους ρυθμούς, στους δρόμους της Κομοτηνής τώρα. Κι ύστερα; Ύστερα όπου τους βγάλει ο δρόμος, όπου τους οδηγήσει αυτό το ταξίδι που εύχονται να είναι ακόμη μακρύ μπροστά τους… Σήμερα κάνουν μια στάση στο «Εμείς η Πόλις».

Πλανόδιοι μουσικοί ταξιδευτές της Λατινικής Αμερικής

Ο δρόμος είναι η μόνη τους επιλογή. Στο δρόμο οι πρόβες, στο δρόμο και οι τελικές παραστάσεις. Ο δρόμος κλείνει δουλειές, ο δρόμος ανοίγει άλλες. Οι τέχνες του δρόμου διεθνώς δεν λογίζονται ως πολιτισμικό αγαθό, αλλά ως εναλλακτική μορφή τέχνης που προσφέρεται στο δρόμο, στο πόδι, στους περαστικούς…

Το Περού είναι πολύ μακριά από την Κομοτηνή. Πώς βρεθήκατε εδώ;

Όντως είναι πολύ μακριά το Περού. Ήρθαμε στην Αθήνα και από εκεί, όπου μας βγάζει ο δρόμος. Είναι πολύ δύσκολη η ελληνική γλώσσα γι’ αυτό και πάντα μιλάμε με την «μουσική του δρόμου». Ο Ενρίκε μένει στο Βερολίνο, ανταμώνουμε μαζί του με αφορμή την μουσική και ταξιδεύουμε.

Με τι;

Με τα πόδια, με το λεωφορείο της γραμμής, με το τρένο, με καράβι, με auto stop, με δικό μας αυτοκίνητο. Όπως μπορούμε, με ό,τι θεωρούμε ότι είναι καλύτερο…

Τι είδους μουσικής παίζετε;

Είναι διασκευές της ινδιάνικης μουσικής. Ρυθμοί των Ινδιάνων της Λατινικής Αμερικής και κάποιες άλλες μελωδίες από τους Βόρειους Ινδιάνους. Στο Περού έχουμε την φυλή των Ίνκας, αλλά και εμείς είμαστε Ινδιάνοι.

Δηλαδή, είστε ένας σύγχρονος Ινδιάνος που όταν δεν φορά την παραδοσιακή στολή, σήμα κατατεθέν της ταυτότητάς του, φορά άνετα κοστούμι;

Είμαι ένας σύγχρονος Ινδιάνος που περιπλανάται είκοσι χρόνια τώρα. Πάντα ταξιδεύω και πάντα επιστρέφω επισκεπτόμενος την χώρα μου. Είναι ωραία να ταξιδεύεις, πάντα είμαι στο τρέξιμο και ποτέ δεν με κουράζει η γνωριμία με άλλους λαούς, άλλες χώρες, άλλους ανθρώπους. Απολαμβάνω τις κουβέντες μαζί τους και περιμένω να δω, κάθε φορά που βρίσκομαι σε μια πόλη, ποιοι θα είναι εκείνοι που θα με πλησιάσουν; Εδώ, στην Κομοτηνή μου μίλησες μόνο εσύ. Νομίζω ότι όταν επικοινωνεί κανείς με τους ανθρώπους βγαίνει πάντα κερδισμένος. Η ανθρώπινη επαφή δεν πρέπει να φοβίζει, δυστυχώς στις μέρες μας φτάσαμε μέχρι εκεί. Οι περισσότεροι κοιτάνε περίεργα και προσπερνάνε, άλλοι μένουν απαθείς, άλλοι στέκονται και ακούνε για λίγο τη μουσική και ελάχιστοι μου μιλάνε.

Σε ποιες χώρες έχετε ταξιδέψει;

Σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Όλες τις πόλεις της Ευρώπης. Έχουμε πάει στην Ισπανία, στην Ελβετία, στη Γαλλία, στην Γερμανία, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στο Λουξεμβούργο, στην Ουγγαρία, στην Κροατία, στην Σερβία και φυσικά στην Ελλάδα. Σίγουρα θα ξεχνώ και κάποιες. Ο χάρτης που έχω στην τσάντα μου είναι όλο κύκλοι και σημειώσεις και διαδρομές που έγιναν και ταξίδια που θα γίνουν.

Δεν σας κουράζει αυτή η διαρκής κίνηση;

Τώρα πλέον, περνούν τα χρόνια και σιγά – σιγά η βαλίτσα βαραίνει. Όταν είσαι ακόμη μικρός έχεις όρεξη για πολλά ταξίδια, μετά θέλεις ένα μέρος για να μείνεις περισσότερο «σταθερό», που να σε κρατήσει, να σε φιλοξενήσει, να γίνει τόπος σου.

Τι συμπεραίνετε, ισχύει αυτό που λέγεται ότι ο κόσμος είναι μικρός;

Τώρα μάλλον μικραίνει ο κόσμος. Έχουμε την ευκαιρία να ταξιδεύουμε ευκολότερα. Έχουν γίνει καλύτερες υποδομές, έχουμε άριστο οδικό δίκτυο. Στη Λατινική Αμερική είναι πιο δύσκολο να κάνεις ταξίδια, δεν είναι τόσο καλοί οι δρόμοι, οι κίνδυνοι είναι περισσότεροι, ίσως όμως αυτή η αίσθηση της περιπέτειας να μαγεύει και να έλκει τον κόσμο.

Υπάρχουν πολλοί Ινδιάνοι στο Περού;

Είναι εκατομμύρια Ινδιάνοι στο Περού, οι «Σκέτσουας» είναι γύρω στα οκτώ εκατομμύρια ανάμεσα σε συνολικό πληθυσμό 26 εκατομμυρίων κατοίκων. Στη Βολιβία και στο Εκουαδόρ υπάρχουν πέντε με έξι εκατομμύρια κατοίκων.

Συνέβησαν πολλές αλλαγές τον τελευταίο καιρό στη Λατινική Αμερική. Οι αναφορές στον τύπο είναι συχνότερες. Πώς τις ζείτε;

Πράγματι πολλές αλλαγές. Τόσο στη Βολιβία, όσο και στη Βενεζουέλα. Η Λατινική Αμερική είναι μια χώρα που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Η Λατινική Αμερική πάντα αγωνίζεται για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Δυστυχώς είμαστε τριτοκοσμικές χώρες και παλεύουμε ακόμη με τη φτώχεια. Δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε, αλλά πέρα από αυτό, πάντα βρίσκουμε τρόπο να πούμε τα δικά μας. Θέλουμε να έχουμε μια καλύτερη ζωή. Αυτό κινητοποιεί τον κόσμο, αυτό τους βγάζει στους δρόμους ή αυτό τους κρατά στα ποδιά τους και τους κάνει δυνατούς πιο δυνατούς από ό,τι ήδη είναι.

Κι αυτό όλο το αντιαμερικανικό πνεύμα που εκπέμπει η περιοχή αυτή, είναι αλήθεια ή είναι και λίγο μύθευμα;

Είμαστε κατά των Αμερικάνων ναι! Μας έχουν χτυπήσει πάρα πολύ. Ο λαός της Λατινικής Αμερικής έχει υποφέρει πάρα πολύ τα τελευταία πενήντα χρόνια. Παίρνουν τον πλούτο μας και δεν δίνουν κανένα αντάλλαγμα στο λαό. Δυστυχώς δεν έχουν αλλάξει πολλά προς το καλύτερο. Ακόμη είμαστε έτσι και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει; Μάλλον θα πρέπει να ενωθούμε περισσότερο, να ενισχύσουμε το κίνημα, να βγούμε από το σπίτι μας και τον εαυτό μας.

Και ο λαός σας, μαστίζεται από τη φτώχεια…

Ο λαός είναι φτωχός γιατί τα λεφτά είναι σε πολύ λίγα χέρια. Ο τόπος μου είναι πλούσιος. Η Λατινική Αμερική είναι μια ευλογημένη περιοχή, αλλά δεν ξέρω πώς θα μπορούσαμε να τη βοηθήσουμε; Να βγει από τη φτώχεια και να βγάλει και τους κατοίκους από αυτή. Λίγοι ευημερούν, πολλοί υποφέρουν. Λίγοι απολαμβάνουν, πολλοί εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Και οι πολιτικοί σας, με ποιους είναι, με τους λίγους ή με τους πολλούς;

Οι πολιτικοί, όπως συμβαίνει και αλλού, δεν εκπροσωπούν ακριβώς τον λαό. Νοιάζονται περισσότερο για τα συμφέροντα άλλων. Μάλλον εκπροσωπούν τους λίγους κι όχι τον λαό. Δεν ξέρω τι φταίει…

Ο κόσμος έχει στραμμένη την προσοχή του προς τη Λατινική Αμερική, μερικές φορές δίνει την αίσθηση ότι κάτι περιμένει, κάτι προσδοκά από εκεί…

Μακάρι να βρούμε έναν τρόπο να δώσουμε ένα μήνυμα στον κόσμο. Ο υπόλοιπος κόσμος πάντα κοιτά με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική. Προς το παρόν δίνουμε μήνυμα με τον τρόπο ζωής μας. Προσπαθούμε να βρούμε χρόνο να είμαστε καλά, να νιώθουμε καλά, να είμαστε φιλικοί με το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Με τη μουσική μας στέλνουμε μήνυμα στον κόσμο να αγαπάει τη φύση και να την προσέχει.

Πώς ονομάζονται τα βασικά μουσικά όργανα που χρησιμοποιείτε;

Τα μουσικά όργανα λέγονται «Σίκου». Έχουμε «Κένα» σε διάφορα μεγέθη: «Κένα», «Κενάτσο», «μαμά Κένα», «Γουανκάρα», είναι μουσικό όργανο από δέρμα κατσικιού, υπάρχουν στην Ελλάδα τέτοια.

Τι διαπιστώνετε, υπάρχουν κοινά ακούσματα, χαρακτηριστικά ίδια μεταξύ της ινδιάνικης και της ελληνικής μουσικής;

Έχουμε βρει ρυθμούς ελληνικούς που ταιριάζουν με το στυλ της Λατινικής Αμερικής. Γι’ αυτό και πολύς κόσμος στην Ελλάδα βρίσκει ενδιαφέρουσα την μουσική μας και νιώθουν πιο κοντά με τον ρυθμό, τη μελωδία, με όλα αυτά που είναι η μουσική. Η μουσική ενώνει. Εμείς στο Περού λέμε συνήθως «Ζήσε τη ζωή στο Περού με ένταση» και η μουσική βοηθάει σ’ αυτό, όπως και τα ταξίδια.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.