«Μεταρρυθμισεις – Το ολοκαυτωμα των εργαζομενων στην Ευρωπη»

«Μεταρρυθμίσεις – Το ολοκαύτωμα των εργαζομένων στην Ευρώπη» από τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη και από το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Λελιβάνη είναι το νέο βιβλίο της συγγραφέως, ακαδημαϊκού και καθηγήτριας οικονομικής θεωρίας Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη, η οποία υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα Πρύτανης, εξελέγη τρεις φορές στη θέση αυτή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και ανάμεσα στους τίτλους της είναι: υφηγήτρια στο ΑΠΘ, σύμβουλος στον ΟΟΣΑ Παρισιού, αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων Γαλλικής Γλώσσας και της επιστημονικής ένωσης CEDIMES, καθώς και πρόεδρος του Ιδρύματος Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη. Η Μαρία Δελιβάνη είναι γνωστή και αγαπητή στο κοινό της Κομοτηνής, καθώς με τον αείμνηστο σύζυγό της Δημήτρη συνέβαλαν στην ίδρυση του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, είναι επίτιμη δημότης Κομοτηνής και Διδάκτωρ στο Δ.Π.Θ. και στα Πανεπιστήμια Ταργκόβιστε (Ρουμανία), Καϊνάρ (Αλματύ, Καζακστάν) και Μπαρναούλ – Αλτάι στη ρωσική Σιβηρία.

Η Μαρία Δελιβάνη, πάντα ριζοσπαστική στο λόγο της, περιγράφει το σκηνικό του «διωγμού» κατά της εργασίας στην Ευρώπη και, όπως η ίδια εξηγεί στην εισαγωγή, αποτελεί συνέχεια από τα βιβλία της «Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση» και τα «Παιδιά της Παγκοσμιοποίησης: Τρομοκρατία και Φασισμός».

Μιλώντας για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα εργασιακά δικαιώματα, κάνει λόγο για κατεδάφισή τους και περιγράφει για την απόφαση: «Πάρθηκε εν ψυχρώ στους κόλπους της. Συσκοτίστηκε επιμελώς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Διοχετεύτηκε στις κυβερνήσεις των επιμέρους κρατών – μελών με την υποχρέωση της σταδιακής διεκπεραίωσης στην οποία έχουν, πιθανότατα, τεθεί κάποια ανελαστικά χρονικά περιθώρια. Φρόντισε να συγκαλυφθούν οι πραγματικοί στόχοι και τα αναπόφευκτα δυσμενή αποτελέσματά της για τους εργαζόμενους.

Ενθάρρυνε ή υπέδειξε τη χρησιμοποίηση όλων των διαθέσιμων μέσων, προκειμένου να υλοποιηθεί χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα: της προπαγανδιστικής πειθούς, των υποσχέσεων που σύντομα αποδεικνύονται χωρίς αντίκρισμα, ακόμη και της τρομοκράτησης των εργαζομένων σχετικά με τις συνέπειες και τις ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θ’ αντιμετώπιζαν αν δεν συναινούσαν» (σελ. 20,21).

Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη υποστηρίζει το μοντέλο του ενημερωμένου ευρωπαίου πολίτη και αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε ιστοσελίδα που δημιούργησε στο διαδίκτυο το Μάρτιο του 2006 στη Γαλλία το «Ινστιτούτο της Επιχείρησης», μέσα από την οποία οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να προβληματίζονται «για την επιλογή και τις πιθανές επιπτώσεις των μεταρρυθμίσεων καθώς και να προτείνουν λύσεις, με στόχο την ενθάρρυνση της οικονομικής μεγέθυνσης και την οικονομική συνοχή» (σελ. 260).

Η συγγραφέας προχωράει σε μια καταγραφή ιστορική της αύξησης του ωραρίου (αντίθετα με τις διεκδικήσεις), ενώ δίνει και παραδείγματα νομοθετημάτων φιλεργατικών, όπως για παράδειγμα το νόμο της 13ης Ιουνίου στη Γαλλία, γνωστό και ως πρώτο νόμο Aubry, που μείωνε σε 35 από 39 ώρες τη νόμιμη διάρκεια εβδομαδιαίας εργασίας. Η απόφαση δημιούργησε 50.000 νέες θέσεις εργασίας, αλλά δέχτηκε κριτική από την εργοδοσία και τους νεοφιλελεύθερους. «Και η περιπέτεια αυτή των γαλλικών 35 ωρών ενισχύει το επιχείρημα με βάση το οποίο η ανεργία είναι επιθυμητή στο καθεστώς της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης επειδή δημιουργεί μια γενικότερη ανασφάλεια ανάμεσα σε απασχολούμενους και ανέργους που διευκολύνει την επιβολή μεταρρυθμίσεων» γράφει η κ. Δελιβάνη (σελ. 108).

Η οικονομική διαδρομή της συγγραφέως κατανοητή και σε μη ειδικούς επί των οικονομικών θεμάτων απευθύνεται σε όσους θέλουν να ενισχύσουν τον προβληματισμό τους γύρω από τις ελαστικές σχέσεις εργασίας που διαμορφώνονται στην Ευρώπη και σε όσους μοιράζονται την άποψη της αντίστασης. «Το ολοκαύτωμα των εργαζομένων δεν πρέπει να ολοκληρωθεί. Πρέπει να σταματήσει, με τη βοήθεια της σθεναρής αντίστασης των Ευρωπαίων πολιτών» γράφει στο φινάλε του βιβλίου της η Μαρία Νεγρεπόντη – Δελιβάνη, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου σε όλους μας και επιχειρώντας να ενεργοποιήσει τα διεκδικητικά ανακλαστικά μας.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθεί σχολιασμός για το θέμα του βιβλίου από τις εκδόσεις Λιβάνη:

«Το ανά χείρας σύγγραμμα αναφέρεται στις μεταρρυθμίσεις, δηλαδή στο σκηνικό του ανελέητου διωγμού κατά της εργασίας, που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη. Οι δραματικές μεταβολές, που λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών αγορών εργασίας, είναι το σπουδαιότερο και το τρομακτικότερο θέμα των ημερών μας. Αφορά στην ποιότητα ζωής και στην αξιοπρέπεια των περίπου 4/5 του ευρωπαϊκού ενεργού πληθυσμού, και οι επιπτώσεις του δεν περιορίζονται, ασφαλώς, σε επίπεδο κοινωνικών αδικιών, εφόσον οι συνέπειες αυτών των αυτοαποκαλούμενων μεταρρυθμίσεων είναι και πρόξενοι σοβαρών οικονομικών ανισορροπιών. Μεταρρυθμίσεις, ευελιξία, αλλαγές, παραγωγικότητα, εκσυγχρονισμός, απασχολησιμότητα, ενοικίαση εργαζομένων, άτυπη εργασία, συμβάσεις μιας ημέρας είναι μερικοί από τους νεολογικούς όρους και τις θλιβερές έννοιες και λέξεις που μας επαναλαμβάνουν, καθημερινώς, αρμόδιοι και μη τα τελευταία χρόνια. Αλλά, για ποιες, ακριβώς, μεταρρυθμίσεις πρόκειται; Σε τι, ακριβώς, αποσκοπούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις; Και πώς συμβαίνει να μην εκφράζουν ίχνος αμφιβολιών για την έκβασή τους, αυτοί που τις επαγγέλλονται, αφού δεν φαίνεται να υπάρχει γέφυρα ανάμεσα στην εξαγγελία ενός μεταρρυθμιστικού μέτρου και στο αποτέλεσμα που δηλώνεται επίσημα ότι αναμένεται απ’ αυτό; Με ποιο σκεπτικό, λοιπόν, και με τι εχέγγυα είναι τόσο σίγουροι οι εκάστοτε αρμόδιοι, ότι π.χ. οι διευκολύνσεις απόλυσης εργαζομένων θα οδηγήσουν σε μείωση της ανεργίας, ή η μεγαλύτερη ευελιξία, στην αγορά εργασίας, θα αυξήσει την παραγωγικότητα; Τελικά, οι μεταρρυθμίσεις είναι λέξεις, που αν και έχουν αποκτήσει συνθηματικό περιεχόμενο, ωστόσο, ουδέν σημαίνουν από μόνες τους. Έτσι, η Ε.Ε. κατηγορεί, συνεχώς, τις αγορές εργασίας των κρατών – μελών της, για έλλειψη ευελιξίας, και για καθυστέρηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, για να δικαιολογήσει τη χρόνια και σημαντική ανεργία στους κόλπους της. Προσπαθεί, δηλαδή, να δημιουργήσει μια κατάσταση πανικού στην συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών, πείθοντάς τους ότι πρέπει να σπεύσουν για τις μεταρρυθμίσεις. Δεν τους εξηγεί, όμως, και τι περιλαμβάνει αυτή τη ευελιξία, και κυρίως δεν θέτει σε διάλογο το περιεχόμενό της. Ότι, δηλαδή οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι για να καταστούν ευέλικτοι, οφείλουν να αποδεχτούν την απόλυσή τους, χωρίς αιτιολόγηση, συμβάσεις εργασίας με όρους που θα τους επιβάλλονται μονομερώς, από τους εργοδότες, αδιευκρίνιστο ωράριο εργασίας, ανασφάλεια σε ό,τι αφορά το ύψος και τους όρους συνταξιοδότησης, και απώλεια των υπηρεσιών του κράτους Πρόνοιας. Ταυτόχρονα, η Ε.Ε. εξακολουθεί να υπογραμμίζει την ανάγκη εκσυγχρονισμού των οικονομιών της, προκειμένου να καταστεί η πιο ανταγωνιστική οικονομία της υφηλίου ως το 2010, παρόλο που η επιθυμία της αποδείχθηκε, προ πολλού, χίμαιρα.

Στο ανά χείρας βιβλίο εξηγείται το πώς οι μεταρρυθμίσεις, που προωθούνται στο χώρο της αγοράς εργασίας της Ε.Ε., με το πρόσχημα ότι έτσι θα περιοριστεί η ανεργία και θα αυξηθεί η παραγωγικότητα / ανταγωνιστικότητα, καταργούν συλλήβδην τα δικαιώματα των εργαζομένων, που κατοχυρώθηκαν με τους αγώνες τους τα τελευταία 200 χρόνια. Και στη συνέχεια η συγγραφέας προσκομίζει αποδείξεις που διαψεύδουν τις υποθέσεις των νεοφιλελεύθερων, οι οποίες, αν και ουδέποτε επαληθεύθηκαν, ωστόσο αποτελούν τις βάσεις των μεταρρυθμιστών.

Ο άκρως επίκαιρος προβληματισμός του, η πρωτοπορία του στο συγκεκριμένο γνωστικό πεδίο, η στέρεη επιχειρηματολογία του, η σαφήνεια των θέσεων και των επιλογών του, καθώς και η επιστημονική αλλά, ταυτόχρονα, απλή γραφή του, το καθιστά απαραίτητο ανάγνωσμα για τους φοιτητές κοινωνικών επιστημών, τους πολιτικούς, το σύνολο των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων, αλλά και για κάθε σκεπτόμενο Έλληνα» καταλήγει.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.