Προσπαθουσα ματαια να γλυτωσω…

Ήταν 30 Μαΐου του παρόντος έτους. Διέθετα, μετά από καιρό, κάποιον ελεύθερο χρόνο και δεν είχα διάθεση για δουλειά. Θ’ αφιέρωνα τις ώρες μου ήρεμα και νωχελικά στην TV. Έτσι για να διασκεδάσω, να ξεκουραστώ και, γιατί όχι, να ενημερωθώ. Πήρα στα χέρια το τηλεχειριστήριο και κάθισα με ευχαρίστηση πάνω στη μεγαλύτερη ανθρώπινη εφεύρεση, στον καναπέ. Ξεκίνησα ν’ αναζητώ κάτι ενδιαφέρον, κάτι ευχάριστο, κάτι ενημερωτικό, κάτι εν πάση περιπτώσει αισθητικά αξιόλογο. Η εμπειρία μου υπήρξε τραγική! Και όμως επέμενα! Κάτι δε μ’ άφηνε να διακόψω! Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! Έφαγα τις ώρες μου εκεί μπροστά στο γυαλί. Έψαχνα και ξαναέψαχνα. Θυμός μέγας σωρεύτηκε στην ψυχή μου! Κι αποφάσισα ν’ αποτυπώσω στο χαρτί την εμπειρία μου. Την τραγική αυτή εμπειρία της δοξασμένης «ανταγωνιστικής» τηλεόρασης. Και να λοιπόν τι καταπληκτικό βίωσα προσπαθώντας να γευθώ κάτι ελάχιστον από τα τηλεοπτικά τέλη που κάθε μήνα ανελλιπώς πληρώνω για το καλό μου.

Για χρόνο, που μου φάνηκε ατέλειωτος, βομβαρδίστηκα, από απείρου κάλους διαφημίσεις, που ένα κόσμο φανταστικό γεμάτο απολαύσεις και χαμόγελα μου προσέφεραν, υποσχόμενες ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών, σε τιμές που πάντοτε ήταν για το συμφέρον μου και με δόσεις, άπειρες δόσεις. Αντιλήφθηκα ότι ήθελαν να με πείσουν κι όχι βέβαια να με πληροφορήσουν οικονομικά. Να με πείσουν για ν’ αγοράσω μάλιστα πλήθος αχρήστων καινοτόμων προϊόντων που όπως μου ’λεγαν θα ’καμναν καλύτερη τη ζωή μου. Τα μηνύματα που δέχθηκα ήταν βέβαια κατά κόρον και εις την Αγγλικήν. Προφανώς για να τα κατανοήσω καλύτερα. Σκέφθηκα μάλιστα, ότι η Αγγλική, τόσο εντόνως χρησιμοποιούμενη, είχε στόχο μάλλον το τεράστιο τουριστικό ρεύμα που τη χώρα μας κατακλύζει, όντας βεβαίως αγγλόφωνο!!!

Εγύρισα στις Ειδήσεις. Μα ξαφνικά διαπίστωσα ότι οι διαφημίσεις ήταν ήδη εκεί. Ακόμη και το Δελτίο Ειδήσεων διεκόπτετο για να μπορέσω ο καημένος να πληροφορηθώ για τα προϊόντα. Δεν έπρεπε να χαθεί καμιά ευκαιρία. Στόχος των καναλιών ήταν η πληροφόρησή μου. Βαθύτατη συγκίνηση γέμισε την ψυχή μου. Η προσπάθεια της πληροφόρησής μου για τις απίθανες ιδιότητες των προϊόντων και των υπηρεσιών, ήταν μάλιστα ομαδική. Την ίδια στιγμή, όλα τα κανάλια, κύρια δε τα ιδιωτικά, με πάθος προσπαθούσαν να με πείσουν να αγοράσω ό,τι και να ‘ταν. Στο ένα κανάλι γύριζα, τριχόπτωση και πιτυρίδα αντιμετώπιζα. Στο άλλο προσανατολιζόμουν απελπισμένα, εμφύτευση τριχών μου επρότειναν. Διάλεγα άλλο και να μπροστά μου οι οδοντόπαστες, τα απορρυπαντικά, τα σαμπουάν με τ’ αρώματα της φύσης που οι δροσοσταλίδες της γέμιζαν τα μπουκάλια. Πήγαινα αλλού και με πληροφορούσαν για το μασάζ που θα ‘πρεπε να κάνω για να γλιτώσω την κυτταρίτιδα. Και μετά απελπισμένα ξανά πίσω, για ν’ αντιμετωπίσω εκ νέου τα γιαούρτια με 0% λιπαρά και βέβαια την Coca Cola που για την ευεξία μου, ως έλεγαν, φρόντιζε.

Και μέσα στην τραγικότητα της στιγμής, εν μέσω τραπεζικών προϊόντων που φρόντιζαν για την οικονομική ηρεμία μου, να ‘σου και πάλι οι ειδήσεις: «Επανερχόμεθα, αγαπητοί τηλεθεατές, για να σας πληροφορήσουμε ότι καμιά εκατοσταριά άνθρωποι πέθαναν στο Ιράκ από έκρηξη βόμβας και αιματηρά επεισόδια μαίνονται στη Βαγδάτη».

Έτρεμα πλέον ολόκληρος. Άλλαξα και πάλι κανάλι. Θα γλύτωνα τουλάχιστον τις διαφημίσεις; Διερωτήθηκα. Και πράγματι. Να κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό. Σειρά ωραίων γυναικών και ανδρών στο γυαλί. Ωραία ενδεδυμένοι ήσαν! Μπροστά σ’ ένα τραπέζι υπέροχης κομψότητας! Κάτι καλό θα λέγεται εδώ, σκέφθηκα. Ήταν και μια δημοσιογράφος «εξαιρετικής ευφυΐας», όπως μου φάνηκε. Όμως μάταια. Και κει παγιδεύτηκα βάναυσα. Άρχισαν να μιλούν με κάποιους φουκαράδες πού ‘χαν χωρίσει διαλύοντας το σπιτικό τους. Κάποιος, ως φαίνεται, είχε μοιχεύσει. Οι καθήμενοι επιχειρούσαν να πείσουν το ζεύγος δια το φυσιολογικόν της υποθέσεως. Ο καθείς έλεγε βαθυστόχαστα τα επιχειρήματά του. Μάλωναν κιόλας μεταξύ τους. Σκέφθηκα. Στ΄ αλήθεια άραγε μαλώνουν; Υποψιάστηκα ότι στόχος ήταν μάλλον η τηλεθέαση. Γιατί μετά τά ‘βρισκαν και γελούσαν, προσπαθώντας όμως με πάθος να πείσουν τους φουκαράδες να τα ξαναβρούν. Και κει που σκεπτόμουν αν αυτά που έβλεπα με ενδιαφέρουν, ξαφνικά να το «διακόπτουμε για διαφημίσεις». Τρόμαξα. Κράτησα την ψυχραιμία μου. Κοίταξα με απάθεια και βαριεστιμάρα. Και τότε ταράχτηκα! Το μήνυμα ήταν φοβερό! Connecting people, έγραφε εις άπταιστον αγγλικήν. Για δες, σκέφθηκα, κάτι καινοτομικό βρέθηκε για τον λαό! Κάπου πιθανώς στην Αγγλία! Με ανυπομονησία έδωσα προσοχή. Αφού όμως κι άλλα αγγλικά μου είπαν, γέμισαν την οθόνη με κινητά τηλέφωνα. Τελευταία τεχνολογία, μου είπαν με δέος. Τηλεφωνείς, παίρνεις video, έχει και κάμερα, στέλνεις και κάτι που το ονόμαζαν SMS, κι όλα αυτά τζάμπα, σε απίθανες δόσεις και άτοκα για τους πρώτους τρεις από τους εκατό μήνες.

Γύρισα σ’ άλλο κανάλι απελπισμένα. Η ώρα περνούσε. Σκεφτόμουν ότι περνούσε μάλιστα άσκοπα. Και τότε να μπροστά μου κάτι απίθανοι ποδοσφαιρικοί σταρς. Για τους μισθούς τους δεν έλεγαν τίποτε! Το σημείωσα αυτό. Έλεγαν όμως κάτι για σούπερ λίγκα στα Αγγλικά. Μετά κατάλαβα ότι επρόκειτο για την πρώτη εθνική κατηγορία. Τώρα φαίνεται άλλαξε όνομα, σκέφθηκα. Μάλλον τ’ ονόμασαν σούπερ λίγκα για να το καταλαβαίνουν οι τουρίστες, προσπάθησα να δικαιολογήσω.

Αλλάζει όμως με μιας το σκηνικό και βγαίνει ένας τρομερός ποδοσφαιριστής, αλλοδαπός μου εφάνη, που εβραβεύετο εν μέσω δόξας μεγίστης και πανηγυρισμών. Θα κρέμαγε, λέγαν, τα παπούτσια του. Για δες, είπα μέσα μου, τα πράγματα προχωρούν, ο κόσμος αλλάζει εις βάθος. Ως τώρα κρεμάγαμε το σακάκι μας. Τώρα ο κόσμος κρεμά και τα παπούτσια του!

Θαύμασα, όμως, όταν ο διαμορφωτής της κοινής γνώμης με πληροφόρησε με δέος ότι ο σταρ που εμφανίζετο είχε βάλει 1000 γκολ. Ανατρίχιασα με τον φανταστικό αυτό άθλο. Ρίγησα στη σκέψη του πόσα είχε προσφέρει ο άνθρωπος αυτός στην ανθρωπότητα και βέβαια χίλιες ολόκληρες εκτονώσεις στο λαό.

Άρπαξα το τηλεχειριστήριο. Πατώ το κουμπί και αλλάζω κανάλι. Ήταν αρκετά προχωρημένη απογευματινή ώρα. Ήμουν βαθύτατα απελπισμένος. Όμως κι ενοχλημένος επίσης. Και τότε υφίσταμαι το μεγαλύτερο σοκ. Ευτυχώς μόλις είχαν τελειώσει οι διαφημίσεις. Μια ωραιότατη γυναίκα παρουσιάστρια, κινούμενη ως θηριοδαμάστρια επί μιας πολυτελούς σκηνής, με φώτα πολλά, έβαλε κάτι ανεκδιήγητους φουκαράδες να τραγουδούν με φωνές εκ της κολάσεως αναδυόμενες, ντυμένους σαν καρναβάλια.

Γύρω τους εκατοντάδες φερέλπιδες νέοι και νέες εκραύγαζαν ως ρωμαίοι στο Κολοσσαίο. Γιουχάριζαν, κορόιδευαν και ούτω πως έδειχναν να διασκεδάζουν. Η ωραία παρουσιάστρια ήταν μάλιστα αυστηρή. Πότε πότε επέβαλε τη τάξη, ενώ επανελάμβανε με πάθος τη σοφή άποψή της ενάντια των σοβαροφανών. Με επηρέασε βαθύτατα! Γιατί τα θεωρείς σκουπίδια; Σκέφθηκα. Μπας και είσαι σοβαροφανής; Έντρομος στην σκέψη ότι θ΄ άρχιζα να σκέφτομαι, γύρισα και πάλι κανάλι.

Τότε πια υπέστην κλονισμό. Οι διαφημίσεις μόλις τελείωναν ευτυχώς. Η τελευταία που είδα ήταν μια «πληροφόρηση» για πάνα βρακάκι δέκα φορές απορροφητική που την φορούσαν κάτι μωρά υπέρτατα ευτυχισμένα. Και φτηνή βέβαια! Ίσως και με δόσεις!

Πόθεν όμως ο κλονισμός; Βγαίνουν κάτι ειδικοί γιατροί στο γυαλί. Τους σέβομαι τους γιατρούς, γιατί με την υγεία μας ασχολούνται οι άνθρωποι! Αρχίζουν έναν βαθυστόχαστο διάλογο για το κάπνισμα. Καθώς είμαι και καπνιστής, τρόμος γέμισε την ψυχή μου. Χιλιάδες τα θύματα κατ’ έτος. 20.000 νεκροί εκ του καπνού κατ’ έτος μόνο στην Ελλάδα. Ποινικοποίηση ζητούσαν οι δύο. Όποιος καπνίζει, έλεγαν, να πηγαίνει φυλακή. Πρόστιμα, έλεγε ο άλλος. Πουθενά να μην επιτρέπεται το κάπνισμα, συμφωνούσαν όλοι. Το πάθος τους για την υγεία μας με συγκλόνισε. Το αίσθημα του κινδύνου μέγα. Και όχι μόνο ατομικό. Κοινωνικός ήταν ο κίνδυνος που έβγαινε από τα επιστημονικά δεδομένα και τις επιχειρηματολογίες τους. Σκέφθηκα τότε. Μα αφού τόσο επικίνδυνο για τον άνθρωπο, τον συνάνθρωπο και την κοινωνία του είναι το κάπνισμα, γιατί οι γιατροί δεν κάνουν έναν λαμπρό αγώνα, γεμάτο θυσίες και δόξα, για να κλείσουν οι καπνοβιομηχανίες απανταχού της γης και να σταματήσει και η παραγωγή καπνού σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης; Κατάλαβα ότι άρχιζα να σκέφτομαι πάλι και δεν έπρεπε. Δεν κάνει να σκέφτεσαι πολύ, σκέφτηκα. Η ώρα πέρασε εντούτοις μέσα σε θλιβερές σκέψεις. Δεν μπορεί, θα ‘χει και καλά η TV, σκέφθηκα. Πρέπει όμως να τα ψάξεις. Υπάρχουν, είπα μέσα μου, και αξιόλογοι άνθρωποι που σ’ αυτήν λειτουργούν. Έπεσα στην μέρα, είπα, κι άλλαξα κανάλι! Ειδήσεις είχε. Οι τελευταίες βραδινές θα ‘ταν. Άκουσα με δέος. «Βόμβες εξερράγησαν στην Άγκυρα. Πολλοί οι νεκροί και εκατοντάδες οι τραυματίες».

Οι ξένοι ηγέτες εδήλωναν συμπαράσταση στον φίλο Πρωθυπουργό. Φτηνά τη γλιτώσαμε και σήμερα, σκέφθηκα.

Έκλεισα την τηλεόραση και πήγα για ύπνο. Στον ύπνο μου έβλεπα εφιάλτες έως πρωίας. Ίσως έπρεπε να πάω για ύπνο νωρίτερα!!!

Του Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.