ΕΚΘΕΣΗ «ΘΡΑΚΗ 2007» συζητωντας με τους Εκθετες…

Στην Έκθεση «Θράκη 2007» βρέθηκε για μια ακόμη φορά ο «ΠτΘ».Παραμένοντας πιστός στις συνήθειές του, συζήτησε και φέτος με τους εκθέτες, αφουγκράστηκε τις ανησυχίες τους, κατέγραψε προσπάθειες, σχέδια και προβληματισμούς, τον παλμό της έκθεσης και, ως έναν βαθμό, τους ρυθμούς του επιχειρηματικού κόσμου …

Στο ρεπορτάζ που ακολουθεί συνομιλούμε με τον Κωνσταντίνο Γκαρσίδη, τον Μιχάλη Πασχίδη, τον Ναπολέοντα Σγουρίδη, τον κ. Γιώργο Διαλεκτάκη, την Ελένη Αμανατίδου και τον Νίκο Δουκίδη.

Πατώντας …ελληνικά

… με την βοήθεια του Κωνσταντίνου Γκαρσίδη από την Λάρισα. Ιδιοκτήτης Βιοτεχνίας Παραδοσιακών Υφαντών που λειτουργεί από το 1992 στη Λάρισα. Υφαντά μηχανοκίνητων αργαλειών με μηχανήματα του 1960, τα οποία, «συντηρούμε, τα επισκευάζουμε, τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να βρούμε ανταλλακτικά και αυτοσχεδιάζουμε για να τα κινήσουμε». Μ’ αυτό τον τρόπο παράγουν υφαντά, βαμβακερά χαλιά, κουβέρτες και φλοκάτες. «Είναι οικογενειακή επιχείρηση, η επιχείρησή μας. Έχει παράδοση η Λάρισα. Αλλά κι εγώ την δική μου, μια που κατάγομαι από την Ανατολική Ρωμυλία. Είμαι «βουλγαρο-πρόσφυγας»», δηλώνει ο κ. Γκαρσίδης και μιλώντας για την επιχείρησή του σημειώνει ότι ειδικός σχεδιαστής προσπαθεί να ακολουθήσει τις επιθυμίες της αγοράς. «Είναι σχέδια τα οποία ζητά η αγορά. Σε καθαρά τουριστικά μέρη, νησιά και χιονοδρομικά κέντρα. Το 80% της παραγωγής μας καταλήγει στα χέρια ξένων. Τα περισσότερα σχέδια έχουν σχέση με την παράδοση και την αρχαία Ελλάδα».

Η πρώτη ύλη είναι ελληνικά προϊόντα. «Προσπαθούμε να βρούμε παρτίδες νημάτων που δεν χρησιμοποιούνται για να τα αξιοποιήσουμε», με σεβασμό στην ποιότητα, πρωτευόντως αλλά και στόχο την οικονομική επιβίωση. Στην Λάρισα λειτουργούν τρεις επιχειρήσεις και μια στην Θεσσαλονίκη. Μεγαλύτερο πρόβλημα όλων, η μη άμεση επικοινωνία με τον καταναλωτή: «Δεν έχουμε την δυνατότητα, ως παραγωγοί να πουλήσουμε απευθείας στον πελάτη, αλλά μεσολαβούν οι έμποροι. Διαθέτουν ελάχιστα χρήματα στην αγορά και πουλούν σε χαμηλές τιμές εισαγόμενα προϊόντα, όπως τα προϊόντα από την Κίνα για παράδειγμα. Και τα δικά μας πωλούνται εννέα ευρώ.»

Μιχάλης Πασχίδης… «Telia ± Pavla» στις Εκτυπώσεις

Με κύρια δραστηριότητα τις εκτυπώσεις και τις εκδόσεις και έδρα την Ξάνθη η επιχείρηση του Μιχάλη Πασχίδη αποτελεί ένα παράθυρο στον κόσμο των εκδόσεων… «Εκτυπώνουμε εκδόσεις τοπικών εκδοτικών οίκων, διαφημιστικά φυλλάδια, εκτυπώσεις γενικά, παράγουμε μικρών τιράζ βιβλία.» Όσον αφορά στην θεματολογία; Περισσότερο ιστορικά θέματα, τυπώνουμε βιβλία ιστορικού, πολιτιστικού ενδιαφέροντος και ποιητικές συλλογές. Συνεργαζόμαστε με το ΠΑΚΕΘΡΑ που έχει να δείξει σημαντικούς τίτλους και επίσης τυπώνουμε κάποιους οδηγούς της Νομαρχίας, τουριστικού ενδιαφέροντος». Οι πιέσεις δεν λείπουν από τον χώρο. Ίσα – ίσα που τα τελευταία χρόνια ολοένα και αυξάνονται. «Υπάρχουν πολλές πιέσεις, προσπαθούμε να σταθούμε, παλεύουμε για το θέμα, με εμπόδιο πάντα το οικονομικό», δηλώνει ο κ. Πασχίδης και εξηγεί ότι στις μικρές κοινωνίες πάντα το ενδιαφέρον είναι περιορισμένο, γιατί υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό, για την ιστορία του τόπου. «Εμείς προσπαθούμε όσο μπορούμε να τον αναδείξουμε μέσω των εκδόσεων και να γίνουμε πρεσβευτές της ιστορίας μας». Σε ερώτηση αν θα υπάρξει συνέχεια στην έκδοση του περιοδικού: «Τελεία και Παύλα», απαντά πως ναι. «Διακόψαμε λόγω οικονομικών δυσχερειών», εξηγεί, «παλεύουμε για το θέμα, έχουμε κάτι έτοιμο και σε λίγο θα κυκλοφορήσει». Ιδιαίτερη αναφορά στην κουβέντα μας δεν θα μπορούσε να γίνει για τις πομακικές εκδόσεις: «Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην διακίνηση, υπάρχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον το οποίο αυξάνεται και εκεί ποντάρουμε και ελπίζουμε, γι’ αυτό και συνεχίζουμε με ανάλογες εκδόσεις cds και βιβλίων. Υπάρχει και μια σειρά που τώρα εκδίδεται με πομάκικα παραμύθια: δίγλωσσα, ελληνικά – πομάκικα. Υπάρχει μια γενικότερη καχυποψία, αλλά βλέπω σιγά – σιγά να τα αγκαλιάζουν και οι ίδιοι οι Πομάκοι και νομίζω ότι θα υπάρχει και συνέχεια».

Από την ατομική δουλειά του περιοδικού «Τελεία και Παύλα» στην συλλογική δουλειά της έκδοσης των βιβλίων, μακρά η διαφορά; «Στο βιβλίο γίνεται μια πιο συλλογική δουλειά. Μας διευκολύνει και μας. Έχουμε μπει στην παραγωγή περισσότερο δυνατά.» Και στο ερώτημα, αν ένας εκδότης, πρέπει να είναι και καλός «ανιχνευτής» ταυτόχρονα; Απαντά: «Σίγουρα ναι!» και εξηγεί: «Έχουμε ρίξει πολύ μεγάλο βάρος στην παραγωγή, είναι δύσκολο να βρεις ταλέντα και να ανιχνεύσεις γενικότερα ανθρώπους, που ενδιαφέρονται και γράφουν. Αυτοί που γράφουν, έρχονται σε μας».

Ελλοχεύει ρίσκο στον κόσμο των εκδόσεων, ρωτάμε τον νεαρό εκδότη και απαντά με την ίδια λάμψη στα μάτια που φανερώνει άνθρωπο που αγαπά την δουλειά του: «Είμαστε πολύ ανοικτοί και δεν το βλέπουμε πάντα οικονομικά. Για μας είναι πολύ σημαντικό να βγει πρώτα κάτι προς τα έξω και το οικονομικό έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Το βλέπουμε και λίγο πιο συναισθηματικά. Είναι πολύ σημαντικό ότι υπάρχει ένας κατάλογος βιβλίων από τέτοιες προσπάθειες. Νομίζω ότι ανθεί ο πολιτισμός και είναι κέρδος για όλους μας.

Όσο προσπαθούμε εμείς, τόσο δίνουμε κίνητρο σε όλους τους αναγνώστες να διαβάσουν περισσότερο, να ψάξουν αυτά που βγάζουμε, ουσιαστικά είμαστε η αφετηρία για να διαβάσει ο κόσμος.» Και στο ερώτημα αν οι εκδόσεις της περιοχής μας έχουν να ζηλέψουν κάτι από αυτές του κέντρου απαντά: «Βγάζουμε πολύ καλές δουλειές, επιμελημένες σωστά και από άποψη επιμέλειας και από άποψη παραγωγής. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα, από τα μεγάλα κέντρα. Υπάρχουν πολύ καλές εκτυπώσεις, πολύ καλές εκδόσεις, και εσείς στην Κομοτηνή έχετε να επιδείξετε ένα πολύ μεγάλο έργο».

Ο Ναπολέων Σγουρίδης, γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας, από το 2000 ξεκίνησε την φυτεία ενός αμπελώνα εκατό στρεμμάτων. «Μέχρι το 2005 φτάσαμε να έχουμε εκατό στρέμματα ιδιόκτητα στα χέρια μας, από τα οποία τα 65 είναι παραγωγικά. Τα πρώτα κρασιά που βγήκαν στο εμπόριο ήταν της σοδειάς του 2003. Έχουμε φυτεύσει στο αγρόκτημα Μάνδρα της περιοχής Αβδήρων περί τις 13 διαφορετικές, οινοποιήσιμες ποικιλίες. Έχουμε δυο πολυποικιλιακά ξηρά κρασιά, ένα λευκό και ένα κόκκινο, το «Λευκό Σγουρίδη» και το «Ερυθρό Σγουρίδη»» δηλώνει και σημειώνει με σιγουριά: «Το καλό κρασί χρειάζεται δυο πράγματα: κλίμα και άνθρωπο. Υπάρχει μεγάλη παράδοση στην ποτοποιία, ο πατέρας του πατέρα μου ήταν ποτοποιός, έφτιαχνε ούζα. Η μητέρα μου είναι γεωπόνος, όλα αυτά συντέλεσαν στο να οδηγηθούμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Αυτή την στιγμή έχουμε επενδύσει το μεγαλύτερο τμήμα της οικογενειακής μας περιουσίας στον πρωτογενή τομέα. Ξεκινήσαμε από το μηδέν. Πιστεύουμε πάρα πολύ στην ανάπτυξη της περιοχής και στόχος του Κτήματος και φιλοδοξία του είναι να σκύψει πάνω στον ελληνικό αμπελώνα και στις ελληνικές ποικιλίες και να δώσει εξαιρετικά αποτελέσματα».

Οικογενειακά πιστεύουν και το αποκαλύπτουν από τις πρώτες ακόμη κουβέντες τους, ότι υπάρχει μεγάλη δυναμική και ότι υπολειπόμαστε μιας σοβαρής σπουδής πάνω στον αμπελώνα σαν χώρα και σαν κράτος, υπάρχει δε μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης και εγχώρια και στο εξωτερικό.

«Η περιοχή προσφέρεται παράλληλα με το κρασί και για ιαματικό, αρχαιολογικό τουρισμό, παρατήρηση πουλιών, έχουμε εξαιρετική θάλασσα και πολλά άλλα να επιδείξουμε», δηλώνει με αγάπη για τον τόπο του ο Ναπολέων Σγουρίδης και απαντά στο ερώτημα αν έχει εντοπίσει κοινό μεταξύ του οίνου και της πολιτικής; «Το κρασί, όπως και η πολιτική, θέλει και υπομονή, το βιώνουμε κάθε μέρα. Εγώ είμαι πολιτικός μηχανικός, όπως και ο αδερφός μου, δεν έχω ασχοληθεί με το αντικείμενο, μας οδήγησαν στο χώρο του κρασιού οι γονείς μας. Έχω επιλέξει για την ζωή μου να μείνω εκτός πολιτικής, δεν είμαι κομματικοποιημένος, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαι και πολιτικοποιημένος. Δεν πιστεύω στα οικογενειακά πολιτικά τζάκια».

Όσον αφορά στην ελληνική παραγωγή κρασιού απαντά: «Τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Ελλάδα έχουν γίνει αλματώδη βήματα στην ανάπτυξη της οινοποίησης, της μεταποίησης του πρωτογενούς τομέα. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας και έχουμε καταφέρει να έχουμε ανταγωνιστικότητα με βάση τα δείγματα γραφής που έχουμε πάρει από το εξωτερικό. Δεν υπάρχει κακό κρασί. Ένας παραγωγός που σέβεται τον εαυτό του δεν υπάρχει περίπτωση να καταλήξει σ’ ένα κακό προϊόν» δηλώνει με σιγουριά και αποκαλύπτει ότι κρασί από το κτήμα του, ταξίδεψε μέχρι την Αμερική, «είναι η πιο μακρινή απόσταση που έχουμε διανύσει. Αναμένουμε και προσδοκούμε το καλύτερο».

Michelakis, θέρμανση και αισθητική από… τζάκι

Με βάση τα προηγούμενα έτη, ο Γιώργος Διαλεκτάκης διαπίστωσε στο χώρο της «Θράκης 2007» μια μικρή πτώση όσον αφορά στην παρουσία του κόσμου. «Οι εκθέτες ήταν σε πολύ καλό επίπεδο, τα προϊόντα πάρα πολύ καλά. Είναι μια καλή βάση η φετινή διοργάνωση για να είναι ακόμη καλύτερη τα επόμενα χρόνια», δηλώνει στο «ΠτΘ» και στο ερώτημα αν είναι αρνητικό το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αυτοδύναμοι εκθέτες, απαντά: «Βλέποντας τα κύρια περίπτερα να είναι επιμελητήρια, αυτή δεν είναι η καλύτερη εικόνα που μπορεί να δοθεί σε μια έκθεση. Θα μπορούσαν να υπάρξουν εκθέτες και από τοπικές εταιρείες, αλλά και πανελλαδικής εμβέλειας». Όσον αφορά στα οφέλη από την συμμετοχή ο νεαρός επιχειρηματίας σημειώνει ότι «το 80% της παρουσίας – συμμετοχής σε μια έκθεση είναι το promotion, το καθαρά επικοινωνιακό κομμάτι. Το να μπορέσουμε να δείξουμε και να παρουσιάσουμε τα προϊόντά μας σε μεγαλύτερο αριθμό πελατών, οι οποίοι αργότερα θα έρθουν στο κατάστημά μας. Είναι μια καλή ευκαιρία, ώστε να παρουσιάσουμε την δυναμική όλων των εταιρειών. Μπορούμε να έχουμε ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν στο μυαλό τους την αγορά κάποιων προϊόντων και βλέποντας μπορούν και παίρνουν ιδέες. Επιδιώκουμε να γεννήσουμε επιθυμίες…» δηλώνει και αποκαλύπτει ότι ο κόσμος δίνει μια ιδιαίτερη έμφαση στην εύρεση εναλλακτικής μορφής θέρμανσης. «Για το σπίτι το τζάκι αποτελεί μια κύρια πηγή θερμότητας» σημειώνει και καταλήγει: «Υπάρχει η δυναμική να έχουμε μέσω απλών κατασκευών, μεγάλη απόδοση θερμοκρασίας μέσα στα σπίτια μας. Εξοικονομούμε χρήματα αλλά έχουμε ένα πολύ ωραίο αισθητικά κομμάτι».

…η Ελένη Αμανατίδου στην Θράκη 2007. Οι εκδόσεις «Αγροτική Έκφραση» και «Φύτρο και Εκτροφή» στάθηκαν αφορμή. Με 10.000 συνδρομητές σε όλη την Ελλάδα ο λόγος των συντακτών ακούγεται και οι παραγωγοί – αναγνώστες δηλώνουν καλύτερα ενημερωμένοι. «Διαβάζουν οι αγρότες, αυτό αποδεικνύεται με τις εκδοτικές μας προσπάθειες γι’ αυτό και επιδιώκουμε να έχουμε ενημέρωση για όλα τα αγροτικά θέματα. Ερχόμαστε συχνά και στις Φέρρες και στην Κομοτηνή και είμαστε παρόντες πάντα σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες».

Ο Νίκος Δουκίδης και τα τυροκομικά «Ίσμαρος» κέρδισαν τις εντυπώσεις στην «Θράκη 2007». Με μυστικό την ποιότητα άλλωστε, τα τυροκομικά προϊόντα του κ. Δουκίδη κερδίζουν φίλους σ’ όλη την χώρα. «Πρώτα είναι η ποιότητα στα τυροκομικά» δηλώνει ο ίδιος και εξηγεί:

«Πρέπει ο κόσμος να το πάρει και να του αρέσει για να το ξαναπάρει ένα προϊόν. Αν ένα πράγμα δεν είναι ποιοτικό, οι καταναλωτές θα του γυρίσουν την πλάτη».

Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιεί είναι κατά 99% από την περιοχή της Ροδόπης. «Δεν έχουμε πάρει γάλα από ξένη περιοχή. Όντως η πρώτη ύλη δεν είναι ακριβότερη σε σχέση με πέρσι. Αντιμετωπίζω καθημερινά αυτό το ζήτημα και προσπαθώ να το «διορθώσω», αλλά αν επέμβουμε προς τα πάνω, θα έχουμε δυσμενείς επιπτώσεις για την επιχείρηση. Χρειάζεται μια γενικότερη αντιμετώπιση για να μπορέσει να ανασάνει η κτηνοτροφία και να πάει μπροστά. Υπάρχει άφθονη πρώτη ύλη».

Τα προϊόντα «Δουκίδη» φθάνουν μέχρι την Αθήνα, η τοπική αγορά είναι «μικρή» και δεν μπορεί να απορροφήσει όλη την παραγωγή. «Έχουμε προβλήματα διάθεσης. Είμαστε μακριά από το κέντρο», παραδέχεται και εξηγεί, «εδώ και μια δεκαετία είμαστε στο Π.Ο.Π. (Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης), έχουμε πιστοποιηθεί με ISO 9001, με HASP και πρόσφατα με το 22000, το οποίο είναι HASP και ISO μαζί. Ελπίζαμε ότι θα αποτελούσαν «διαβατήρια» για να πετύχουμε κάτι καλύτερο, αλλά βλέπουμε ότι άρχισαν να μετράνε τώρα τελευταία όλα αυτά.»

Δεν πτοείται, ίσα –ίσα που έχει δρομολογήσει ήδη το επόμενο βήμα: «Κάναμε μια επένδυση, μια καινούργια γραμμή φέτας αυτόματη για να βελτιώσουμε την ποιότητά μας, την έχουμε βάλει μπροστά και πιστεύουμε ότι θα πετύχουμε κάτι καλύτερο ποιοτικά. Η διαδικασία παραγωγής της φέτας πρέπει να τηρείται πιστά για να είναι φέτα».

Και του χρόνου καλύτερα όμως και με περισσότερους επιχειρηματίες στην Έκθεση «Θράκη 2008» εντοπίους, Ξανθιώτες, Καβαλιώτες, Εβρίτες, Δραμινούς αλλά και Θεσσαλονικείς και Αθηναίους…

Δεν μπορεί εξάλλου η κατάσταση της επιχειρηματικότητας να συνεχίσει έτσι…Ας ελπίζουμε λοιπόν ότι γι’ αυτήν πρώτα θα είναι, οικονομικά, οι εποχές καλύτερες κι, ακολούθως, και για την Έκθεση!

Γιατί χωρίς επιχειρηματίες καμιά έκθεση στην πραγματικότητα δεν γίνεται, ακόμη κι αν είναι εκ των ενόντων…

Τ.Β. – Μα.Νι.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.