«Τα μωρα τα φερνει ο πελαργος» του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνης

Στο στούντιο του ΠτΘ, στην εκπομπή «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων», βρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα ο σκηνοθέτης της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας Δημήτρης Ιωάννου και η ηθοποιός Άννα Σιταρίδου. Η πρεμιέρα θα γίνει το Σάββατο 12 Μαΐου και στις 30 του μηνός η παράσταση θα μεταφερθεί στην Καβάλα στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Θεατρικός Μάιος».

Το έργο διαδραματίζεται σε χρόνια δύσκολα, μαύρα και σκοτεινά, αυτά του τέλους της Κατοχής και κυριαρχεί η ανθρωπιά, το μεγαλείο των απλών ανθρώπων μιας γειτονιάς της Θεσσαλονίκης. Δύο ζευγάρια προσπαθούν ν’ αποκτήσουν παιδί, μια μάνα μεγαλώνει μόνη της επτά παιδιά, ένας Εβραίος βρίσκει καταφύγιο σωτηρίας… Όλα τα γεγονότα στο έργο που υπογράφουν οι Ρέππας – Παπαθανασίου προκαλούν συγκίνηση και γέλιο ταυτόχρονα, γι’ αυτό και η πρόσκληση του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής απευθύνεται στο συναισθηματικό μας κόσμο και υπόσχεται να τον αφυπνίσει.

Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Ιωάννου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κωνστάντζιας Σαραφιάνου, η μουσική του Θανάση Γκαϊφύλια, βοηθός σκηνοθέτη είναι η Μαρία Παπαδοπούλου και οι φωτισμοί είναι του Δημήτρη Τζατζανά. Παίζουν οι: Φιλοποίμην Ανδρεάδης, Αντώνης Μπαμπούνης, Ειρήνη Μουρελάτου, Άννα Σιταρίδου, Λεμονιά Γιανναρίδου, Λεωνίδας Χρυσομάλλης και Θοδωρής Θοδωρίδης.

ΠτΘ: κ. Σιταρίδου, ποιος είναι ο ρόλος σας στο έργο;

Α.Σ.: Είναι μιας γυναίκας μόνης, η οποία εισπράττει όλα τα κακά που φέρνει ένας πόλεμος γιατί έχει επτά παιδιά, τα οποία πρέπει να θρέψει σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τρόφιμα και χρήματα. Αναγκάζεται να επιβιώσει με όποιον τρόπο μπορεί.

ΠτΘ: κ. Ιωάννου, είδατε το έργο μέσα από μια πολιτική και κοινωνική ματιά της εποχής εκείνης ή το μεταφέρατε στο παρόν;

Δ.Ι.: Το κράτησα στην εποχή του, γιατί το κλίμα της εποχής είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Η πόλη είναι συγκεκριμένη, η Θεσσαλονίκη, στο τελείωμα της Κατοχής όπου μας βρίσκει η απελευθέρωση (1943-4). Δε θα μπορούσαμε να το μεταφέρουμε σε άλλη εποχή, διότι η μπότα του Γερμανού κατακτητή βαραίνει πολύ στο έργο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας συνδυασμός κωμικού και τραγικού τα οποία συνυπάρχουν μέσα στην παράσταση.

Όλα τα έργα έχουν αναφορές στο σήμερα, δηλαδή ο θεατής μέσα από τις μνήμες κι από αυτό που συνέβη στο παρελθόν διδάσκεται και παίρνει μηνύματα για το μέλλον. Ένα κλίμα βαρύ, πόλεμος, κακουχίες, πείνα, άνθρωποι που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε δύσκολες συνθήκες και συγχρόνως οι συγγραφείς βρίσκουν δικλείδες ώστε να εκτονώσουν αυτή την περίοδο των δυσκολιών και να χαρίσουν το γέλιο στο θεατή.

Οι ήρωες του έργου – θα τους χαρακτήριζα αντιήρωες – είναι άνθρωποι καθημερινοί, οι οποίοι προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο ενώ δεν παύουν συγχρόνως να παλεύουν για τη ζωή, να πιστεύουν στη συνέχιση της ζωής. Είναι ένα έργο που φέρνει αισιόδοξα μηνύματα γιατί ακόμη και κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες, ο άνθρωπος παλεύει για την επιβίωση, ονειρεύεται, πιστεύει σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Και μόνο το ότι σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, τα δυο ζευγάρια και όλοι όσοι κινούνται γύρω τους, θέλουν να φέρουν παιδιά στον κόσμο, δείχνει ότι ελπίζουν.

ΠτΘ: Μήπως είναι αυτό που λέμε ότι οι δυσκολίες, ειδικά ο θάνατος, μας δίνουν την ώθηση για ζωή, για δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος για μας και τους γύρω μας και μόνο αν περάσει κάποιος τα δύσκολα καταλαβαίνει την αξία της ζωής και των απλών ανθρώπινων στιγμών; Είναι ένα μήνυμα που ξεπερνά τις όποιες κοινωνικές και μορφωτικές διαφορές.

Δ.Ι.: Έχει αποδειχθεί στατιστικά ότι στις πολύ δύσκολες συνθήκες οι άνθρωποι τεκνοποιούσαν.

ΠτΘ: κ. Σιταρίδου, λειτουργείτε σαν σύμβολο μιας γυναίκας που κάνει κουράγιο και τα καταφέρνει;

Α.Σ.: Από μια άποψη, ναι. Μόνο που κανένα πρόσωπο δεν μπαίνει τυχαία στο έργο. Είναι έξυπνα γραμμένο κι ενώ αναφέρεται σε μια εποχή πριν κάποιες δεκαετίες ο τρόπος γραφής του είναι πολύ σημερινός. Σε ό,τι αφορά το ρόλο θα μπορούσατε να το πείτε κι έτσι, ότι είναι ο ρόλος – σύμβολο μιας γυναίκας, η οποία μέσα από τις κακουχίες και τις δυσκολίες προσπαθεί να επιβιώσει αυτή και τα παιδιά της.

ΠτΘ: Ποια ήταν η πρόκληση όταν χρειάστηκε να προσεγγίσετε το συγκεκριμένο ρόλο;

Α.Σ.: Κάθε ρόλος είναι μια πρόκληση για έναν ηθοποιό. Ήταν μια πρόκληση γιατί αφορά μια γυναίκα που στην προσπάθειά της να επιβιώσει χρησιμοποιεί πάρα πολλούς τρόπους.

ΠτΘ: Σας ζηλεύουν οι γυναίκες που δεν έχουν παιδιά; Το αναφέρω με την έννοια της λαχτάρας ενός παιδιού…

Α.Σ.: Είναι μία τρομερή αντίθεση. Η μία έχει τα παιδιά που την τρελαίνουν και οι άλλες προσπαθούν εναγωνίως να κάνουν ένα παιδί. Αναφέρεται σε κάποια σημεία του έργου, αλλά πιστεύω ότι αυτό το έργο απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες γι’ αυτό και καλό θα ήταν να το δουν όλοι.

Δ.Ι.: Είναι ένα έργο όπου κάποιος θα ψυχαγωγηθεί, θα γελάσει, θα συγκινηθεί και θα σκεφτεί.

Η γειτονιά

ΠτΘ: Υποθέτω ότι είναι πολύ ωραία η ανθρώπινη εικόνα που κληθήκατε ν’ ανακαλύψετε, αυτή της γειτονιάς της Θεσσαλονίκης, μερικές δεκαετίες πριν, σε περίοδο πολέμου, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δείχνουν ότι μπορούμε να επιβιώσουμε;

Δ.Ι.: Όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά ο ένας στηρίζει τον άλλον, η σύγκρουση του ενός με τον άλλον προωθεί τις σχέσεις περαιτέρω. Θυμάμαι τον πρωινό καφέ, το να ρίξουμε μια ματιά στο φλιτζάνι… Οι γυναίκες της γειτονιάς μαζεύονται στο πεζούλι είτε στην κουζίνα κι εκεί γίνεται το κουτσομπολιό της ημέρας. Όλα αυτά περνούν πολύ ωραία μέσα στο έργο χωρίς να γίνονται επιπόλαια. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύ δυνατές, ο ένας εξαρτάται από τον άλλον, ο ένας επιβιώνει μέσω του άλλου και κάποια στιγμή όταν οι άνθρωποι έχουν βριστεί, τσακωθεί, προσβληθεί, στις δύσκολες στιγμές, βλέπουμε να υπερβαίνουν τον εαυτό τους και να συμπαραστέκονται στον γείτονα, το συμπολίτη. Μέσα από το έργο αναβιώνει μια περίοδος σχέσεων που την έχουμε ξεχάσει, την έχουμε ίσως μόνο στο DNA ή τη μνήμη μας.

Οι σχέσεις είναι πολύ δυνατές. Είναι γείτονες, αλλά σαν συγγενείς μεταξύ τους. Ο τρόπος που συζητούν, ο τρόπος που ο ένας τσακώνεται και συντρέχει στον άλλον είναι ακριβώς οι σχέσεις των ανθρώπων που έχουν πρώτο βαθμό συγγένειας μεταξύ τους.

ΠτΘ: Είναι το να χτυπήσεις την πόρτα του γείτονα με το σώβρακο…

Α.Σ.: Ούτε καν να χτυπήσουν, ανοίγουν την πόρτα και μπαίνουν. Αυτό που συνέβαινε παλιά στις γειτονιές το θυμάμαι από τη Θεσσαλονίκη. Έχω μεγαλώσει στου Χαριλάου όπου ήταν πολλές οι μονοκατοικίες κι ακόμη και στις πολυκατοικίες είχαμε τα κλειδιά έξω από την πόρτα κι άνοιγε ο καθένας κι έμπαινε μέσα ο γείτονας. Αυτό το βλέπουμε κι εδώ. Τις περισσότερες φορές οι ήρωες μπαίνουν στο σπίτι χωρίς να χτυπούν.

Δ.Ι.: Όταν η μία οικογένεια κρύβει έναν Εβραίο καταζητούμενο κι αρχίζει να κλειδώνει την εξώπορτα οι άλλοι παραξενεύονται.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή επιτυχία.

Δ.Ι.,Α.Σ.: Κι εμείς ευχαριστούμε.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.