«Ο ποπολαρος» απο το 1ο Γυμνασιο Κομοτηνης
Τα έργα του μεγάλου μας λογοτέχνη Γρηγορίου Ξενόπουλου περιλαμβάνονταν ανέκαθεν στο εφηβικό ρεπερτόριο κάθε φορά που οι μαθητές αναζητούσαν κι αναζητούν να ανεβάσουν έργα κοινωνικού περιεχομένου με ερείσματα και στο παρόν και στην κοινωνία μας. Από τις αρχές του 19ου αιώνα ως τον 21ο που διανύουμε πολλά έχουν αλλάξει στην ταξική δομή της κοινωνίας και στις ανθρώπινες σχέσεις. Τα αγνά ερωτικά αισθήματα όμως και η πάλη για δικαιοσύνη παραμένουν ακόμη αιτήματα όσων φυλάγουν τις «Θερμοπύλες» τους και πολεμούν προκαταλήψεις και κοινωνικά κλισέ για να προασπιστούν τα ιδανικά τους. Ανάλογο σκηνικό συναντά κανείς και στον «Ποπολάρο», ένα καλοδουλεμένο έργο, ανάλαφρο και χαριτωμένο, με αντιπαρατιθέμενες ιδεολογικές θέσεις. Είναι το έργο που επέλεξε το 1ο Γυμνάσιο Κομοτηνής να ανεβάσει με τη θεατρική του ομάδα και τη συνδρομή τριών καθηγητριών φιλολόγων, της Αγγελικής Καραμπιμπέρη, της Ευαγγελίας Χαρίση και της Χρύσας Γκουμπίλη. Η παράσταση ανεβαίνει σήμερα Τρίτη, 8 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, στο Αμφιθέατρο του 1ου Λυκείου Κομοτηνής κι εντάσσεται στα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΘΡΑΚΗΣ 2007.
Στον «Ποπολάρο», ο νεαρός αστός Ζέμπος Πεμπονάρης, ερωτευμένος με την όμορφη Έλντα, την κόρη του κόντε Ντιμάρα, αντιμετωπίζει την απόρριψη της άρχουσας τάξης, αλλά κατορθώνει στο τέλος να υπερνικήσει τις ταξικές προκαταλήψεις της κοινωνίας της Ζακύνθου του 19ου αιώνα και να κερδίσει την αγαπημένη του. «Φέτος θέλαμε να ανεβάσουμε κάτι σύγχρονο. Μέχρι τώρα το σχολείο μας ανέβαζε συνήθως αρχαίο κείμενο και συγκεκριμένα ανεβάσαμε τις «Όρνιθες» και την «Ελένη». Φέτος αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το σύγχρονο θέατρο και να μη φύγουμε από το ελληνικό ρεπερτόριο. Άρα το πρώτο κριτήριο αφορούσε Έλληνα συγγραφέα. Από τους Έλληνες ο πλέον πολυγραφότατος ήταν ο Γρηγόρης Ξενόπουλος, είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός στο χώρο το θεατρικό στη σύγχρονη ελληνική παραγωγή, γι’ αυτό και τον επιλέξαμε. Από εκεί και πέρα για την επιλογή του έργου ως κριτήρια θέσαμε το χιούμορ, για να ταιριάζει στα παιδιά του γυμνασίου και να είναι ανάλαφρο. Διαβάσαμε τον «Ποπολάρο» και τους άρεσε. Βέβαια, το κριτήριο ήταν να περνά το έργο και κάποια μηνύματα. Όσο και να λέμε ότι ο Ξενόπουλος είναι παρωχημένος, μιλά για μια εποχή παλιά που σήμερα δεν μπορεί να μιλήσει στις καρδιές μας όμως η αγάπη που πραγματεύεται ο «Ποπολάρος» υπάρχει και σήμερα. Και σήμερα υπάρχουν γάμοι με πολλά προβλήματα, και σήμερα υπάρχουν ανισότητες είτε θρησκευτικές είτε κοινωνικές. Τα μηνύματα για τα προσκόμματα στο γάμο είναι διαχρονικά. Οι κοινωνικές διαφορές εξακολουθούν να υφίστανται. Είναι έργο με ωραίο διάλογο και ατάκες, ανάλαφρο και με χιούμορ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τις άλλες δύο συναδέλφους για τη συνεργασία», δήλωσε για την επιλογή του έργου η κ. Καραμπιμπέρη.
Με τη σειρά της η κ. Χρύσα Γκουμπίλη ευχαριστεί τις συναδέλφους της. «Είναι η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με θεατρική ομάδα, πέρα από το γεγονός ότι ως μαθήτρια είχα ασχοληθεί με θεατρική παράσταση. Με στήριξαν και με βοήθησαν οι συνάδελφοι και εξαιτίας τους μάλλον θα ασχοληθώ με αυτό και στο μέλλον».
«Θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά για τη συνεργασία, αλλά και τις συναδέλφους μου. Είναι αλήθεια ότι η κ. Καραμπιμπέρη μας δίδαξε πολλά. Για μας ήταν η πρώτη φορά και θέλαμε κάποια στήριξη» ανέφερε η κ. Χαρίση επισημαίνοντας ότι τα ίδια τα παιδιά είναι αυτά που τους επιβάλλουν να ασχοληθούν. «Τα παιδιά έχουν κριτική σκέψη. Διδασκόμαστε από αυτά. Εκφράζουν τις απόψεις τους. Αρκεί να τους δώσουμε τις πρωτοβουλίες και αμέσως συνεργάζονται. Είναι μια δύσκολη διαδικασία, απαιτεί συντονισμό και καλές σχέσεις, όχι μόνο μεταξύ των καθηγητών αλλά και των παιδιών μεταξύ τους».
Όλη η δουλειά, η οποία ξεκίνησε το Νοέμβρη έγινε από τις τρεις καθηγήτριες. Οι ίδιες επιμελήθηκαν τη μουσική, τη σκηνοθεσία, εκτός από τις ζωγραφιές των σκηνικών στις οποίες βοήθησε η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών.
Τέλος, τόσο η κ. Καραμπιμπέρη, όσο και η κ. Χαρίση και η κ. Γκουμπίλη ευχαριστούν το διευθυντή του σχολείου κ. Τρυπίδη για τη στήριξη και ηθική συμπαράσταση που τους παρείχε.
Το θέατρο ως μάθηση
Την εμπειρία τους με την επαφή τους από το θέατρο καταθέτουν στον ΠτΘ ΟΙ μαθητές που συμμετέχουν στη Θεατρική Ομάδα του 1ου Γυμνασίου:
•Ιωάννης Μήλιογλου: «Όπως ξέρουμε όλοι, το θέατρο είναι πολιτισμός και οι αρχαίοι Έλληνες φημίζονταν γι’ αυτό. Εμείς αναλάβαμε να ανεβάσουμε τον «Ποπολάρο» σε αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε ως παιδιά, μέσα σε ηλεκτρονικά και cafι, με καταπίεση συχνά. Σήμερα έχουμε όλοι κατακλυσθεί από το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης που στόχο έχει να μας αμερικανοποιήσει. Μπορεί να φαίνομαι ρατσιστικός, αλλά αυτές είναι απόψεις μου, έτσι και αλλιώς έχουμε δημοκρατία. Δεκαπέντε παιδιά, λοιπόν, με τη θέλησή μας αποφασίσαμε να ανεβάσουμε τον «Ποπολάρο», ένα έργο ενδιαφέρον, που συνδυάζει πολλά στοιχεία. Μέσα από μεθοδική δουλειά καταφέραμε, πιστεύω, να έχουμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα».
•Αντώνης Τσιώνης: «Η ενασχόλησή μας με το θέατρο μας βοήθησε να αναπτύξουμε το πνεύμα της ομαδικότητας. Κερδίσαμε από την άποψη ότι πήραμε όλα τα μηνύματα του έργου που ανεβάζουμε. Υποδυόμενος το ρόλο του Ποπολάρου, έχω αντιληφθεί το νόημα του έρωτα, της αγάπης που κερδίζει πάντα, τις μάχες που πρέπει να δώσεις για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Ο ρόλος ήταν δύσκολος. Είδα και την ταινία με τον κ. Πρέκα και πήρα από εκεί πολλά στοιχεία και προσπάθησα να τα βγάλω και στο δικό μου παίξιμο».
•Καλλιόπη Καλαμάτα: «Μέσα από τις πρόβες που κάναμε δεν αναπτύξαμε μόνο το ταλέντο μας σε επίπεδο αυτοκριτικής, αλλά και η παιδεία μας έφθασε σε ένα επίπεδο πιο πάνω. Μέσα από τη σωστή καθοδήγηση των καθηγητριών μας μάθαμε να πειθαρχούμε στον εαυτό μας να έχουμε κάποια όρια».
Τα μηνύματα του έργου
Διαχρονικά χαρακτηρίζουν τα παιδιά τα μηνύματα του έργου που ανεβάζουν και σχολιάζουν ανάλογα:
•Καλλιόπη Καλαμάτα: «Είδα και την ταινία, αλλά γνώριζα τον Ξενόπουλο γιατί έχουμε διαβάσει και πολλά βιβλία του. Τα μηνύματά του είναι διαχρονικά. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, δεν πρέπει να υπάρχουν κοινωνικές διακρίσεις και η αγάπη στο τέλος κερδίζει πάντα».
•Δημήτρης Αντωνιάδης: «Να συμπληρώσω ότι αυτά που γράφει ο Ξενόπουλος, εκτός από διαχρονικά, είναι και συμβολικά. Αυτός ο αγώνας των πρωταγωνιστών για να μπορέσουν να ενωθούν στο τέλος, συμβολίζει κάθε μορφή αγώνα για να καταφέρεις κάτι στη ζωή σου. Ό,τι είναι ωραίο πρέπει να δυσκολευθείς για να το πετύχεις».
•Ιωάννης Μήλιογλου: «Ο Ξενόπουλος ήταν επαναστατικός, ήταν αυτός που αποδέχθηκε τον Καβάφη σε σύγκριση με άλλους διακεκριμένους ποιητές. Δεν προάγει απλώς την ιδέα της ισότητας, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για να δεχθούμε το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το δικαίωμα της γυναίκας να ψηφίζει».
Η θεατρική ομάδα δούλεψε για να ανεβάσει το έργο εκτός σχολείου. Με τον αυθορμητισμό που διακρίνει τα παιδιά αυτής της ηλικίας ο Αντώνης Τσιώνης δέχεται ότι βγήκαν από το πρόγραμμά τους «αλλά αυτό που κάναμε ήταν πιο διασκεδαστικό και μας άρεσε περισσότερο. Τι είναι καλύτερο; Τα αγγλικά ή το θέατρο; Τα θυσιάσαμε όλα για την τέχνη. Ήταν όμως καλό. Δεν πιστεύω να μας ξαναδοθεί τέτοια ευκαιρία και πιστεύω ότι πραγματικά άξιζε. Από όλη αυτή την εμπειρία μόνο θετικά αποκόμισα. Οι σχέσεις μου με τα παιδιά έγιναν πιο στενές».
«Ποπολάρος» και επανάσταση
Τι σημαίνει όμως σήμερα επανάσταση για τα παιδιά; Υπάρχουν και σήμερα αιτίες για να επαναστατήσουν;
•Μήλιογλου Ιωάννης: «Σήμερα οι νέοι επαναστατούν σε θέματα παιδείας. Παρακολουθήσαμε άλλωστε τις καταλήψεις των μαθητών, των φοιτητών. Υπάρχουν αιτίες να επαναστατήσουμε και σήμερα. Πιστεύω ότι τα παιδιά είναι οι καλύτεροι κριτές των μεγάλων».
Συμμετοχή στον Διαγωνισμό Θεάτρου τη Χρυσούπολη
Στα πλαίσια της ενασχόλησής τους με το θέατρο στα παιδιά δόθηκε η δυνατότητα να συμμετέχουν στη Θεατρική Εβδομάδα που έγινε στην Αθήνα, όπως και παρακολούθησαν παράσταση στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, η θεατρική ομάδα του 1ου Γυμνασίου συμμετείχε φέτος στον Καλλιτεχνικό Μαθητικό Διαγωνισμό Θεάτρου που φέτος έγινε στη Χρυσούπολη.
Ικανοποιημένες δηλώνουν οι καθηγήτριές τους από τη συμμετοχή των παιδιών. «Τα παιδιά έπαιξαν πολύ καλά, καλύτερα από κάθε άλλη χρονιά. Προσωπικά με ικανοποίησε πολύ η παρουσία τους», δηλώνει η κ. Χαρίση, ενώ η κ. Καραμπιμπέρη προσθέτει ότι «το σημαντικό είναι η παρουσία των μαθητών».
Να σημειωθεί ότι η θεατρική ομάδα πήρε στο διαγωνισμό το τέταρτο βραβείο, ενώ πέρσι είχε πάρει το πρώτο.
•Δημήτρης Τρυπίδης: «Δεν ήταν κάτι δύσκολο να παίξω μπροστά στο κοινό γιατί είχα μια ανάλογη εμπειρία από πέρσι. Δεν ήμασταν αγχωμένοι. Ίσως βέβαια μπροστά στο κοινό και οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί έχουν κάποιο άγχος. Εμείς ως ερασιτέχνες δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό και παρουσιάσαμε το έργο όσο καλύτερα μπορούσαμε. Πιστεύω βέβαια ότι αξίζαμε κάτι καλύτερο από αυτό που μας έδωσαν. Να σημειώσω ότι στην κριτική επιτροπή είχαμε δηλώσει ότι δεν μας ενδιαφέρει το βραβείο, αλλά αν ερχόταν καλό θα ήταν».
•Αντώνης Τσιώνης: «Πιστεύω ότι η φετινή μας εμφάνιση δεν συνεπήρε τόσο το κοινό όσο πέρσι. Σημειωτέον ότι πέρσι είχαμε πολύ ωραία μουσική. Επίσης πέρσι κάναμε αυτοσχεδιασμούς ενώ φέτος δεν ξεφύγαμε από το κείμενο».
Στο σημείο αυτό η φιλόλογος κ. Καραμπιμπέρη συμπληρώνει: «Πέρσι ο διαγωνισμός έγινε στην πόλη μας. Τα παιδιά τα εμψύχωνε το κοινό. Στη Χρυσούπολη το κοινό ήταν πιο παγωμένο. Είχε βέβαια κόσμο, αλλά ήταν διαφορετικό το κοινό. Όσον αφορά στους αυτοσχεδιασμούς, πέρυσι το ίδιο το έργο, οι «Όρνιθες», έδινε την ελευθερία στα παιδιά που υποδύονταν τα πουλιά να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση και να πουν και κάποια ατάκα επιπλέον. Τους είχαμε αφήσει τελείως ελεύθερους στο θέμα της κίνησης. Ήταν τελείως διαφορετική η υφή του περσινού έργου. Φέτος ήταν πιο στυλιζαρισμένο. Μιλάμε για σύγχρονο θέατρο και μιλάμε βέβαια για ανθρώπους».
•Αντώνης Τσιώνης: «Από την αρχή ήμασταν προετοιμασμένοι για το αποτέλεσμα του διαγωνισμού. Ο φόβος της αποτυχίας δεν μας εμπόδισε. Με διαρκείς πρόβες είχαμε ένα καλό αποτέλεσμα, το οποίο μας είναι αρκετό. Το να συμμετέχουμε στην Εβδομάδα Θεάτρου στην Αθήνα είναι μια επιβράβευση, την οποία δεν θεωρώ και απαραίτητη, εφόσον καταφέραμε να κερδίσουμε τις εντυπώσεις των καθηγητών μας και όλων αυτών που μας παρακολούθησαν και πίστεψαν σε μας».
Ηθοποιός σημαίνει… ανεργία!
Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο αν μετά από όλη αυτή την ενασχόληση με το θέατρο θα άρεσε στα παιδιά να γίνουν ηθοποιοί. Από τις απαντήσεις διαφαίνεται ότι τα παιδιά προβληματίζονται, όσον αφορά στην επαγγελματική τους αποκατάσταση, και προτιμούν να διατηρήσουν τις σχέσεις τους με το ερασιτεχνικό θέατρο:
•Δημήτρης Τρυπίδης: «Μετά από αυτή την εμπειρία εγώ θα ήθελα να γίνω ηθοποιός, αλλά αυτό που με κρατά είναι η επαγγελματική αποκατάσταση. Είναι σαν ένα όνειρο που δεν μπορείς το να φτάσεις, γιατί ίσως μείνεις άνεργος και δεν θα μπορέσεις επαγγελματικά να αποκατασταθείς. Σήμερα περνά και γίνεται διάσημος αυτός που έχει τον κατάλληλο μάνατζερ και είναι καλός στις δημόσιες σχέσεις».
•Καλλιόπη Καλαμάτα: «Αγαπάμε το θέατρο μέσα από το σχολείο. Ίσως όταν μεγαλώσουμε και γίνουμε ηθοποιοί και μπει στη μέση η ανταγωνιστικότητα και βέβαια το χρήμα να χάσουμε αυτό που θέλουμε, γι’ αυτό καλύτερα να κρατάμε τις αναμνήσεις του σχολείου, που είναι καλύτερες».
•Δόμνα Λυρατζοπούλου: «Η ηθοποιία είναι ένας πειρασμός, αλλά είναι κάτι δύσκολο. Ρισκάρεις και ή είσαι άσημος ή παίρνεις τα φώτα της δημοσιότητας επάνω σου. Θα προτιμούσα βέβαια το ερασιτεχνικό θέατρο».
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
