«Χαρολντ και Μωντ» επι σκηνης Πολιτιστικης Κινησης
Την θεατρική παράσταση «Χαρολντ και Μωντ» του Collin Higgins παρουσιάζει η θεατρική ομάδα της Πολιτιστικής Κίνησης Ν. Ροδόπης από σήμερα Παρασκευή 27 Απριλίου έως και τη Δευτέρα 30 Απριλίου, στις 9 το βράδυ, στο στέκι του Συλλόγου, στην oδό Φιλίππου 31 (δίπλα στο 3ο Ενιαίο Λύκειο).
Στη θεατρική ομάδα της Πολιτιστικής Κίνησης Ν. Ροδόπης συμμετέχουν η Σούλα Κυρατζόγλου, η Βέτα Κυρέζογλου, ο Κεβόρκ Μελκονιάν, η Ζωή Τίλιου, η Ακριβή Βαγιακάκου, η Λίτσα Λαϊνίδου, η Γωγώ Φακιρίδου, η Αντιγόνη Παπαϊωάννου, ο Αντώνης Ρουπγίδης, ο Δημήτρης Κωνσταντίνου, η Εύη Κωνσταντίνου, ο Φώτης Κνίκος, η Νατάσσα Παστελματζή και η Τζένη Κασαπιάν. Τη σκηνοθεσία του έργου έχει κάνει η Μυρσίνη Λαντζουράκη, η οποία, όπως ενημερώνει για το έργο «γράφτηκε σε μορφή σεναρίου το 1971. Ο συγγραφέας του έργου Collin Higgins έχει γράψει σενάρια για κινηματογράφο και αυτό είναι το πρώτο του έργο, το οποίο σκηνοθέτησε και έγινε ταινία το 1971. Δεν είχε επιτυχία, γιατί ο κόσμος είχε βρει αρνητική τη σχέση μιας ογδοντάχρονης με ένα νεαρό. Οι κοινωνικές συμβάσεις ήταν έντονες και αυστηρές εκείνη την εποχή. Αργότερα είχε την επιτυχία που του άξιζε και ανέβηκε πολλές φορές σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα έχει παιχτεί δύο φορές, το 1980 με τη Δέσπω Διαμαντίδου στο ρόλο της Μωντ και το 1985 σε διασκευή Ιορδανίδη – Βούρου. Αυτό το κείμενο εμείς σήμερα χρησιμοποιούμε».
Η ομάδα συγκεντρώθηκε στα τέλη Οκτώβρη για να επιλέξει το έργο του φετινού ρεπερτορίου. Όπως ενημερώνει η κ. Λαντζουράκη, «προτάθηκαν περίπου πέντε έργα, τα διαβάσαμε και καταλήξαμε με ψήφο στο «Χάρολντ και Μωντ». Το έργο προτάθηκε από μένα, γιατί το είχα δει το 1995 όταν το είχε ανεβάσει ο Βούρος με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη σε σκηνοθεσία του Ιορδανίδη. Τότε θυμάμαι ότι με είχε ενθουσιάσει η ισορροπία μεταξύ τραγικού και κωμικού και βέβαια όλη η φιλοσοφία του έργου. Αυτή η φιλοσοφία ‘τράβηξε’ και την υπόλοιπη ομάδα».
Όσον αφορά στη φιλοσοφία του «το έργο έχει πολλά επίπεδα. Κάποιος βλέποντάς το μπορεί να μείνει στα κωμικά του στοιχεία, τα οποία είναι πολλά, αλλά αν το δει και το συζητήσει, θα βρει ότι η αθωότητά του είναι σκληρή. Τα παιδιά λένε πολλές φορές κάποια πράγματα που από τη μία σε σοκάρουν και από την άλλη σε προβληματίζουν. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα από τα καλύτερα έργα του σύγχρονου ρεπερτορίου».
Η ομάδα ξεκίνησε να δουλεύει επισταμένα πάνω στο κείμενο που, όπως τονίζει η κ. Λαντζουράκη, «δεν ήταν εύκολο. Μπορεί με την πρώτη ανάγνωση να φαίνεται απλή η προσέγγιση, όσο όμως το δουλεύεις, βρίσκεις ότι υποκρύπτει πολλά στοιχεία. Με τα παιδιά, μέσα από συζητήσεις και από πρόβες, κατορθώσαμε να προσεγγίσουμε τις διαφορετικές διαστάσεις αυτού του έργου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο έργο, γιατί κάθε στοιχείο προστίθεται σιγά – σιγά και φυσικά θα πρέπει να πω ότι είναι δύσκολο έργο και για επαγγελματίες, όχι μόνο για μια ερασιτεχνική ομάδα. Πιστεύω ότι έχουμε καταφέρει να κάνουμε μια σωστή προσέγγιση του έργου. Ο θεατής θα δει όλο αυτό που βγάζει το κείμενο».
Ερασιτεχνική δημιουργία
Στην προσφορά της ερασιτεχνικής δημιουργίας στέκεται το μέλος της ομάδας, Γωγώ Φακιρίδου. «Η ερασιτεχνική δημιουργία είναι φανταστική. Με γοήτευε ανέκαθεν και ειδικά με αυτήν τη θεατρική ομάδα, στην οποία μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω, μου έδωσε πάρα πολλά. Το ότι ένας ερασιτεχνικός θίασος μας βοηθά να ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα, είναι αφενός κάτι γοητευτικό και αφετέρου μας δίνει την ευκαιρία να ξεφεύγουμε με έναν τρόπο δημιουργικό και να αναπτύσσουμε μία συλλογικότητα και ένα πνεύμα συνεργασίας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Το ότι βιώσαμε αυτό το ταξίδι μέχρι να φτάσουμε σε αυτές τις παραστάσεις που θα δώσουμε, είναι συναρπαστικό».
«Προσωπικά, η ερασιτεχνική μας προσπάθεια με βοήθησε να γίνω καλύτερος θεατής στις υπόλοιπες θεατρικές παραστάσεις. Είναι μια καταπληκτική εμπειρία για όλους το να μπορούμε να συμπλεύσουμε με άλλους – και ιδιαίτερα στην ηλικία μας, γιατί άλλο να είσαι δέκα χρονών και άλλο να έχεις μια ωριμότητα – το να μπορείς να έρχεσαι σε επαφή με τους άλλους και με τις ιδιαιτερότητές τους», συμπληρώνει η Τζένη Κασαπιάν.
Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί μιλούν για το ρόλο τους και για το έργο
•Σούλα Κυρατζόγλου: «Υποδύομαι τη Μωντ. Μου άρεσε πολύ ο ρόλος, ήταν σχολείο για μένα και μπορώ να πω ότι τον λάτρεψα. Η 80χρονη Μωντ δεν αποπνέει τίποτα από αυτή την ηλικία. Είναι μια γυναίκα με πολύ δυναμισμό, μια γυναίκα δραστήρια, που βγάζει τη χαρά της ζωής. Θα έλεγα ότι μόνο η φυσική της εμφάνιση θα μπορούσε να αποκαλύψει την ηλικία της. Η όλη της στάση είναι πολύ πιο νεανική. Αυτή η γυναίκα, μέσα από τις εμπειρίες της, που θα τις χαρακτήριζα τραγικές, και μέσα από τη σχέση της με έναν άνθρωπο που απετέλεσε σταθμό στη ζωή της στη νεανική της ηλικία – γιατί πάντα για όλους μας υπάρχει ένα σημείο-σταθμός ζωής που μπορεί να είναι μια σχέση ή ένα γεγονός – και μέσα από όλα αυτά τα βιώματα διαμόρφωσε ένα χαρακτήρα πλούσιο σε συναισθήματα, σε εκδηλώσεις, σε ενδιαφέροντα.
Όσον αφορά στο έργο θα έλεγα ότι είναι υποδειγματικό όσον αφορά στο θέμα των σχέσεων, αλλά και από άποψη στάσεων απέναντι στη ζωή».
•Αντώνης Ρουπγίδης: «Υποδύομαι τον Χάρολντ. Ο ήρωας ήταν πολύ ενδιαφέρων και ο ρόλος μια πρόκληση από την πρώτη φορά που διάβασα το έργο. Βέβαια εγώ Χάρολντ δεν ήθελα να γίνω, αλλά με κάνανε. Είναι ένας νεαρός λίγο ψυχωτικός, λίγο αυτιστικός που τυγχάνει μιας αντιμετώπισης αρκετά προβληματικής από τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να κάνει διάφορες απόπειρες αυτοκτονίας, περισσότερο για να τραβήξει την προσοχή και λιγότερο γιατί ο κόμπος έφτασε στο χτένι και θέλει να δώσει τέρμα στη ζωή του. Ξαφνικά γνωρίζει έναν άνθρωπο που τον συναρπάζει και τον κάνει να αλλάξει πορεία, να βγάζει συναισθήματα, να αντιδρά πιο ώριμα. Πιστεύω ότι όλη αυτή η σχέση και η δυναμική που αναπτύσσει με τη Μωντ τον επηρεάζει πολύ και θέτει τα θεμέλια για να σταθεί στα πόδια του».
•Γωγώ Φακιρίδου: «Υποδύομαι τη μητέρα του Χάρολντ. Ο Χάρολντ έχει ένα ανατρεπτικό στοιχείο μέσα του και προσπαθεί πάντα, με τις απόπειρες αυτοκτονίας που κάνει, να προσελκύσει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον της μητέρας του, η οποία μητέρα του, η κ. Τζέισεν, είναι μια κυρία κοσμική, της αριστοκρατίας, και αυτό που την ενδιαφέρει είναι πώς θα ενσωματώσει και το γιο της στην κοινωνία της μεγαλοαστικής τάξης, μόνο και μόνο για να συνεχίσει το ρόλο της, κάτι που είχε κάνει και η δική της οικογένεια. Μοναδικό της λοιπόν ενδιαφέρον η ένταξη του γιου της στο σύστημα που ζει η ίδια και προσπαθεί να τον αποκτήσει προσφέροντάς του ευκαιρίες να βρει νύφες, γιατί πιστεύει ότι ο γάμος είναι εκείνος που μπορεί να τον βοηθήσει να αλλάξει τρόπο ζωής.
Όσον αφορά στο έργο είναι διαχρονικό και περιέχει πολλούς συμβολισμούς. Είναι μεγάλη η πλοκή του και οι εναλλαγές σκηνών είναι συχνές. Προσθέτοντας θα έλεγα ότι πρόκειται για εντυπωσιακό έργο, με σκηνές που αιφνιδιάζουν το θεατή. Δεν είναι μια κωμωδία που ο θεατής θα τη δει επιδερμικά, αλλά θα τη συζητήσει μετά το τέλος της παράστασης και θα βρει πολλά για να σχολιάσει».
•Τζένη Κασαπιάν: «Υποδύομαι μία από τις νύφες, την πιο τρελιάρα. Είναι ένα μικρό διάλειμμα στην όλη παράσταση η παρουσία των νυφών, που χαλαρώνει την ένταση των συναισθημάτων που δημιουργεί η υπόθεση. Το έργο είναι δύσκολο. Μπορεί να φαίνεται ότι έχει μηνύματα, όμως δεν νομίζω ότι ο κάθε θεατής θα το προσεγγίσει εύκολα».
•Κεβόρκ Μελκονιάν: «Ήρθα τελευταίος στην ομάδα και ενσαρκώνω τον Επιθεωρητή, που συμβολίζει το νόμο και την τάξη. Ο Επιθεωρητής έχει βάλει στόχο και μανία να συντρίψει τη Μωντ. Διαβάζοντας το έργο απορούσα για το λόγο που θα ήθελε να το κάνει αυτό. Η σκέψη μου λοιπόν ήταν ότι, επειδή η Μωντ ήταν ελεύθερη και ήθελε όλα να λειτουργούν με απόλυτη ελευθερία, ζήλευε γιατί ο ίδιος ήταν τυπικός. Να πω ότι δίπλα μου έχω ένα βοηθό που τον κάνω ό,τι θέλω, του δίνω διαταγές. Ουσιαστικά είναι ένας δούλος. Έχουμε δηλαδή έναν συμβολισμό. Από τη μια ο νόμος και από την άλλη ο δούλος, ο υπηρέτης, ένα στοιχείο που και σήμερα υπάρχει».
•Λίτσα Λαϊνίδου: «Πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο έργο ο κάθε ρόλος είναι ξεχωριστός, αλλά ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και δημιουργούν ένα παζλ. Είναι η τρίτη φορά που συμμετέχω στη συγκεκριμένη ομάδα, η οποία είναι πολύ δεμένη και γι’ αυτό δημιουργεί. Βέβαια να τονίσω ότι σημαντική είναι η συμβολή της σκηνοθέτιδάς μας, της Μυρσίνης».
•Ζωή Τίλιου: «Υποδύομαι μια υπηρέτρια που μπήκε στο σπίτι των Τζέισεν για να βγάλει ένα μεροκάματο και βασανίζεται από τον κ. Χάρολντ, ωστόσο στην πορεία εξοικειώνεται με αυτή την κατάσταση και στο τέλος είναι αδιάφορη για ό,τι συμβαίνει εκεί μέσα. Είμαι ένα από τα μέλη της ομάδας που στην αρχή ήταν αρνητικό στην επιλογή του συγκεκριμένου έργου, στην πορεία όμως βρήκα ακριβώς το αντίθετο. Το έργο είναι ένας ύμνος στη ζωή. Αυτό με βοηθά σαν άνθρωπο και όχι μόνο σαν μέλος της ομάδος. Επίσης, πρέπει να πω ότι, επειδή συμμετείχα σε όλες τις δουλειές, είναι από τις πιο προσεγμένες που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα».
•Βέρα Κυρέζογλου: «Υποδύομαι μία από τις υποψήφιες νύφες. Στην αρχή και εγώ ήμουν αρνητική για την επιλογή του συγκεκριμένου έργου, αλλά κάθε ημέρα το αγαπώ περισσότερο. Είναι πλέον η καθημερινότητά μας».
•Αντιγόνη Παπαϊωάννου: «Υποδύομαι μία ψυχίατρο που έρχεται να βοηθήσει για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση του Χάρολντ. Νομίζω ότι η ψυχίατρος έχει μία τεχνική. την οποία προσπαθεί να εφαρμόσει στην περίπτωση του Χάρολντ και η οποία αποτυγχάνει τελικά γιατί – και ίσως αυτό δείχνει κάτι – την ανθρώπινη ψυχή δεν μπορείς να τη χειριστείς με τεχνικές ή γιατί δεν φθάνει μόνο μία τεχνική. Αρκεί μία συνάντηση ουσιαστική για να λύσει ένα άνθρωπο και να τον κάνει να τραβήξει μπροστά κάτι που δεν καταφέρνει ένας επιστήμονας που το βλέπει ψυχρά και επαγγελματικά. Απλά εφαρμόζει την τεχνική και δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο».
Α.Π.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
