«Η ελληνικη γλωσσα πρεπει να διατηρησει στοιχεια τα οποια την καθιστουν μοναδικη»
Με τον Αλέξανδρο Κορτσάρη συνομιλούμε σήμερα με αφορμή το 4ο βιβλίο του, την συλλογή χρονογραφημάτων που δημοσιεύτηκαν στην «Ελεύθερη Θράκη» και εκδόθηκαν με τίτλο: «Ελεύθερα κείμενα με τη ματιά στη Βασιλεύουσα».
«Η παρουσία των ακαδημαϊκών διδασκάλων πρέπει να είναι πολύπλευρη», υποστηρίζει συζητώντας με τον καλό (και δικό μας) φίλο ερευνητή και συγγραφέα Μιχάλη Πατέλη και σημειώνει: «κυρίως στην περιφέρεια, όπου οι ευκαιρίες των κατοίκων για ενημέρωση είναι λίγες»
Πότε άρχισε η συγγραφική σας πορεία;
Η συγγραφική μου εργασία προέκυψε ξαφνικά το 1994, όταν είχα βρεθεί στην Οζάκα της Ιαπωνίας. Εκεί, στο ξενοδοχείο, μου ήρθε ο μύθος, το ονόμασα «Αικατερίνη Καραμάνου» και εξεδόθη το 2003, από τις εκδόσεις Ζήτρου.
Τι οδηγεί έναν άνθρωπο στη γραφή;
Αυτό που μ’ απασχολεί πολύ, και ίσως περισσότερο τα τελευταία έξι χρόνια που εργάζομαι στην Ιατρική Σχολή της Αλεξανδρούπολης ως καθηγητής Βιοχημείας, είναι το θέμα των συνόρων, το θέμα της Ελλάδας. Διότι, μεγαλωμένος στην Φλώρινα, από την άλλη πλευρά των συνόρων, έχω πάντα τους φόβους για την ακεραιότητα της πατρίδας μου. Κι ένας από τους λόγους που γράφω τα βιβλία μου στο πολυτονικό είναι και η επιμονή μου, που ξεκινάει από την άποψη ότι η διατήρηση της γλώσσας είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μας απασχολεί όλους, διότι η γλώσσα είναι το κυριότερο στοιχείο που οριοθετεί όλους τους λαούς όπου γης. Πολύ δε περισσότερο για μας τους Έλληνες, που η γλώσσα μας έχει μια τέτοια φοβερή ιστορία 2500 – 3000 χρόνια προς τα πίσω, από την οποία, κατά καιρούς, αρχίσαμε να θυσιάζουμε αρκετά πράγματα στο βωμό ενός εκδημοκρατισμού, τον οποίο θεωρώ λάθος. Πιστεύω ότι η ελληνική γλώσσα πρέπει να διατηρήσει στοιχεία τα οποία την καθιστούν μοναδική.
Γιατί επιμένετε τόσο στο πολυτονικό σύστημα;
Γιατί εκτός από τους ιστορικούς λόγους, είναι και ότι με το πολυτονικό μαθαίνει κανείς καλύτερα ελληνικά κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καλύτερη σκέψη στον άνθρωπο, ανεξαρτήτως της επιστήμης που διακονεί. Πιστεύω ότι η γλώσσα και τα μαθηματικά είναι αυτά που καλλιεργούν το μυαλό. Πιστεύω επίσης ότι κανείς δεν μπορεί να γίνει καλός επιστήμονας χωρίς να ξέρει πολύ καλά τη γλώσσα του, αλλά και τα μαθηματικά.
Ο συμπολίτης σας ο Ε. Κριαράς έχει άλλη άποψη…
Λίαν σεβαστή η άποψή του. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται το πολυτονικό, όπως δεν χρειάζονται κι άλλα στοιχεία. Εγώ είμαι κατά της απλοποιήσεως. Ενοχλούμαι, για παράδειγμα, όταν λένε ότι «τα παιδιά θα πάνε πενταήμερο εκδρομή» διότι χάνεται εκείνο το -θ- από τη μέση, που είναι η δασεία της λέξεως «ημέρα». Και ευτυχώς σκέπτομαι πάντα τη λέξη «έφιππος» και δεν ξέρω ποιος θα βρεθεί πρώτος να την αλλάξει κι αυτή!
Ο «εκδημοκρατισμός» της γλώσσας, η απλοποίησή της, δεν οδηγεί περισσότερους στη γνώση; Είναι πιο προσιτή, πιο κατανοητή, πιο χρηστική από όλα τα κοινωνικά στρώματα…
Έχω αντίθετη άποψη. Πάντοτε πίστευα ότι οι αριστερές δυνάμεις, ήγουν οι φίλοι μου κομμουνιστές στην Ελλάδα, πάντα ήταν οι πιο μορφωμένοι, μιλούσαν τα καλύτερα ελληνικά και έγραφαν σε πολυτονικό.
Έχετε ήδη τέσσερα βιβλία στη συγγραφική σας πορεία. Πώς θα τα παρουσιάζατε στους αναγνώστές μας;
Έχω γράψει αρκετά και ενδεχομένως διαφορετικά μεταξύ τους. Το πρώτο βιβλίο που εξεδόθη το 2000 ήταν μια συλλογή διηγημάτων τα οποία ήταν εμπνευσμένα από τη ζωή μου. Κακά τα ψέματα, όλοι όσοι γράφουν – γράφουν βιωματικά. Το δεύτερο ήταν το Μυθιστόρημα «Αικατερίνη Καραμάνου», μια συνέχεια κατά κάποιο τρόπο διαφόρων βιβλίων του Καραγάτση, του «Συνταγματάρχη Λιάπκιν» και του «Γιούγκερμαν». Η Αικατερίνη Καραμάνου κατάγεται από μια οικογένεια από τα χωριά της Λαρίσης και ο Μιχάλης Καραμάνος ήταν ο καλός φίλος του Γιούγκερμαν. Το τρίτο βιβλίο, χωρίς να είναι αυτοβιογραφικό, αναφέρεται σε περιστατικά της παιδικής μου ηλικίας στη Φλώρινα. Πάντοτε με πολιτικές προεκτάσεις. Το τέταρτο βιβλίο, με τίτλο «Ελεύθερα κείμενα με τη ματιά στη Βασιλεύουσα» που είναι τα χρονογραφήματα που δημοσίευα στην «Ελεύθερη Θράκη» στην Αλεξανδρούπολη, κείμενα τα οποία έχουν διάφορα ερεθίσματα.
Γιατί με τη ματιά στη Βασιλεύουσα;
Πάντοτε φοβάμαι, μακάρι να κάνω λάθος, ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στη Θράκη. Είναι κάτι που δεν θα φανεί αμέσως, αλλά ύστερα από πολλά χρόνια. Διότι τα λάθη για τη Μακεδονία, την πατρίδα μου, δεν έγιναν τώρα, έγιναν το ’45 κυρίως, και χρειάστηκε να περάσουν 40 χρόνια για φανούν τα αποτελέσματα των λανθασμένων χειρισμών και εκτιμήσεων της τότε πολιτικής ηγεσίας, αλλά και όλων των Ελλήνων γενικότερα.
Μήπως η κινδυνολογία κάνει περισσότερο κακό από ό,τι ένα ενδεχόμενο κακό;
Δεν το θεωρώ κινδυνολογία, θεωρώ ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι που γράφουν, εκφράζουν φόβους για τη Θράκη, δεν κινδυνολογούν. Αντιθέτως έχουν εμπεριστατωμένη σκέψη και τα γράφουν από καρδιάς, με μοναδικό κριτήριο την αγάπη τους προς το έθνος.
Το έθνος είναι παρεξηγημένη έννοια στην Ελλάδα…
Χρησιμοποιώ συνειδητά τη λέξη έθνος εν γνώσει μου ότι μπορεί να παρεξηγηθεί, διότι είναι από τα πράγματα που έχουν παρεξηγηθεί στην Ελλάδα, ίσως όχι λανθασμένα, διότι αρκετοί, τα παλιά χρόνια, μπορεί να καπηλεύονταν την έννοια του έθνους και της εθνικοφροσύνης και δεν ανήκω σ’ αυτούς. Η δική μου αγάπη για το έθνος είναι πέρα για πέρα αγνή και ουσιαστική.
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
