Το Διαμαντενιο Αστερι που ολοι ονειρευομαστε…

Με την καλλιτεχνική παραγωγή του Βόλου έχουμε ασχοληθεί και στο παρελθόν. Όχι μόνο επειδή στην περιφέρειά του ζει κι εργάζεται ο φίλος μας ζωγράφος Πασχάλης Αγγελίδης, αλλά και γιατί όντως η κοινωνία εκεί διψά για πολιτισμό και το δείχνει, το προσπαθεί με εκπληκτικά αποτελέσματα, με θεατρικές παραστάσεις που σε τακτά χρονικά διαστήματα ανεβάζει, με απόλυτα εγχρονισμένο κι όχι όψιμο πολιτιστικό αισθητήριο.

Η επίτευξη των στόχων που έχει θέσει η Πειραματική Σκηνή Νέας Ιωνίας οφείλεται αναντίρρητα στους ανθρώπους της, που με την αγάπη τους για το θέατρο, εργάζονται ακούραστα, με κέφι, με επιμονή και υπομονή, με αδιάκοπη προσπάθεια και αγωνιστική διάθεση. Έχοντας απόλυτη συναίσθηση του ρόλου που έχουν αναλάβει οι συντελεστές της ευελπιστούν να φέρνουν κάθε φορά το κοινό σε επαφή με το θέατρο και με τη χάρη της ψυχαγωγίας, να του δωρίσουν συγκινήσεις, να το αγγίξουν και να το προβληματίσουν. Πεποίθησή τους είναι πως ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα. Είναι το οξυγόνο που χρειάζεται η ψυχή για να αναπνεύσει.

Η Πειραματική Σκηνή Νέας Ιωνίας λοιπόν, πιστή στην προβολή του νεοελληνικού δραματολογίου και ανιχνεύοντας την διαδρομή του, παρουσιάζει τη σύγχρονη πικρή κωμωδία του Παναγιώτη Μακρυγιάννη «Το Διαμαντένιο Αστέρι». Η Πειραματική Σκηνή έχει την ευτυχία να παρουσιάζει για πρώτη φορά το έργο αυτό, τόσο στη σκηνή (παγκόσμια πρώτη), όσο και στο αναγνωστικό κοινό (έκδοση του κειμένου).

Το κείμενο κυκλοφορεί για πρώτη φορά λοιπόν, ενσωματωμένο στο πρόγραμμα της παράστασης που φιλοτεχνήθηκε κι εκδόθηκε από την «Επικοινωνία Α.Ε.» εδώ στην Κομοτηνή, υπό την επιμέλεια της ηθοποιού της Σκηνής, Έφης Σταυροθεοδώρου, και την καλλιτεχνική επιμέλεια της Τζένης Κατσαρή-Βαφειάδη. Πρόκειται για ένα κείμενο που συνδυάζει το πικρό με το γλυκό, το τραγικό με το εύθυμο, με το απαραίτητο crescendo που οδηγεί στην κάθαρση. Είναι μία σύγχρονη κωμωδία, δροσερή και ανάλαφρη, με έξυπνο χιούμορ και ανατροπές, αλλά ταυτόχρονα κι ένα έργο βαθύτατα ρομαντικό, που υμνεί τις μεγαλύτερες αξίες της ανθρώπινης ζωής, την αγάπη, την αλληλεγγύη, την προσφορά και την αυτοθυσία, σε μία εποχή που κυρίαρχα χαρακτηριστικά της είναι το συμφέρον, ο ανταγωνισμός, ο φθόνος και η διαφθορά. «Το Διαμαντένιο Αστέρι» αποτελεί το σύμβολο των ονείρων, των ανεκπλήρωτων στόχων, της ιδανικής ζωής και της ευτυχίας, όπως την ορίζει ο καθένας από εμάς. Ο ήρωας, μέσα από μία σειρά κωμικοτραγικών καταστάσεων, εγκλωβισμένος στη μοναξιά του, βυθισμένος στη θλίψη και την απογοήτευση που έχει εισπράξει από την κοινωνία και την πολιτεία, βασανισμένος από μυστικά και επιλογές του παρελθόντος, θυσιάζει το δικό του «Διαμαντένιο αστέρι», φωτίζεται και εξυψώνεται σε μοναδικό παράδειγμα ανθρωπιάς.

Γράφει ο συγγραφέας Τάκης Μακρυγιάννης για το έργο, ότι συνέλαβε την ιδέα όταν παρακολουθούσε μία παράσταση όπου πρωταγωνιστούσαν οι αείμνηστοι Κώστας Ρηγόπουλος και η Κάκια Αναλυτή. «Στα πρόσωπά τους εκείνη τη δεδομένη στιγμή της παράστασης, είδα τον Μιλτιάδη και την Ιουλία, όπως στην συνέχεια διαμορφώθηκαν μέσα στο έργο που θα παρακολουθήστε – ή που ήδη έχετε δει. Η ιδέα λοιπόν, έτσι ξεκίνησε. Απλά και καθημερινά. Το έργο έκανε δύο χρόνια να γραφτεί. Όταν τελικά γράφτηκε, τηλεφώνησα σ’ αυτό το ύψιστο θεατρικό ζευγάρι και συμφωνήσαμε να τους δώσω το έργο να το διαβάσουν. Το άγχος που με διακατείχε ήταν μεγάλο, γιατί δεν ήταν εύκολο πράγμα να δεχτούν ένα θεατρικό έργο ο Ρηγόπουλος και η Αναλυτή. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως ένοιωσα, όταν – αναγκαστικά τηλεφώνησα την 21 Μαΐου που γιόρταζε ο Ρηγόπουλος για να του ευχηθώ- και παρεπιμπτόντως θα μάθαινα και το πώς είχε κρίνει το έργο. Και ο Ρηγόπουλος γεμάτος ενθουσιασμό, μου είπε ένα γρήγορο «ευχαριστώ» για τις ευχές μου και συνέχισε «-Τάκη, διαβάσαμε το έργο σου. Μ’ άρεσε πολύ. Μ’ άρεσε». Θα λείψω δεκαπέντε ημέρες και μόλις γυρίσω θα το πάω να το «σηκώσουμε» στο Εθνικό. Δε γύρισε ποτέ. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσα από το στόμα του. Έτσι, καταχώνιασα το έργο μη θεωρώντας ότι έπρεπε να το «σηκώσει» άλλος. Όμως, το ανακάλυψε ο Δημήτρης Πανταζής…».

INFO:Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Πανταζή, σκηνικά-κοστούμια Όλγας-Μαρίας Αγγελίδη, ζωγραφική σκηνικού Δημήτρη Αγγελίδη, μουσική Γρηγόρη Σουλτάνη, φωτισμούς Δημήτρη Δημητριάδη και Δραματουργική ανάλυση Έφης Σταυροθεοδώρου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Γεωργία Ζορμπά, Δημήτρης Πανταζής και Γιάννης Σεχίδης.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για το έργο και τους συντελεστές

•Ο Δημήτρης Πανταζής, υπήρξε ο συστηματικότερος ακροατής στα μαθήματά μου στο τμήμα Θεατρικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κυρίως στο μάθημα της Νεοελληνικής δραματουργίας. Πολλά από τα έργα Ελλήνων συγγραφέων που ανέβασε, ανήκουν σ’ εκείνα που ο υπογράφων εκτιμά.

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Μακρυγιάννης, είναι διπλός συνάδελφός μου. Όπως κι εγώ, έχει σπουδάσει Αρχαιολογία, αλλά είναι επίσης όπως και εγώ, μέλος της Εταιρίας των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (Ε.Ε.Θ.Σ).

Εγώ δεν ακολούθησα τον κλάδο (της Αρχαιολογίας) εκείνος όμως ασχολείται συστηματικά με την Προϊστορική Αρχαιολογία και ένα σημαντικότατο και εξαντλητικά τεκμηριωμένο πολυσέλιδο πόνημά του, αφορά την προϊστορική Φθία και τα προβλήματα που θέτει ο εντοπισμός της στην επιστήμη. Άρα είναι και συγγενής της Μαγνησίας, αφού η περιοχή του Βόλου εκατέρωθεν ορίζεται ως «ευρύτερη Φθία», πατρίδα των Μυρμιδόνων και του Αχιλλέα.

Αλλά ο Μακρυγιάννης είναι και θεατρικός συγγραφέας. Και μάλιστα βραβευμένος με το βραβείο «Παναγιώτη Παπαδούκα». Η μακρά του θητεία στο μουσικό θέατρο (Επιθεώρηση) τον έχει οπλίσει με μια οξεία αίσθηση της κοινωνικής πραγματικότητας, των αντιφάσεών της, των αδιεξόδων της και των υπαρξιακών, ηθικών και ψυχολογικών προβλημάτων που προκαλεί ο σύγχρονος κοινωνικός και πολιτικός βίος. Εξάλλου , η Επιθεώρηση καλλιεργεί μια γλώσσα ρέουσα, σύγχρονη, ποικιλόμορφη, ανοιχτή, τολμηρή και έντονα καίρια και ευθύβολη.

Ιδού λοιπόν δύο προικώα για να γράψει κανείς έργο πρόζας.

Κοινωνική παρατήρηση λοιπόν και γλωσσική ζωντάνια.

Όταν πληροφορήθηκα ότι ο Πανταζής ανεβάζει το έργο του Μακρυγιάννη που θα παρακολουθήσετε, χάρηκα κατ’ αρχάς διότι ανεβαίνει ένα νέο Ελληνικό έργο- πράγμα για το οποίο χρόνια αγωνίζομαι να εμπεδωθεί. Ύστερα, διότι ανεβαίνει στην περιφέρεια που έχει ανάγκη από άλλη τροφή πέρα από την τηλεοπτική χλαπάτσα.

Χάρηκα όμως ιδιαίτερα, γιατί αυτό το έργο του Μακρυγιάννη, είναι ευθύβολο, κοφτερό, καίριο, έγκυρα Ελληνικό, γλωσσικά ρέον, χαρακτηριολογικά σαφές, τίμιο με τα πράγματα και στο βάθος-βάθος, πέρα από την ειρωνική του επιφάνεια, πικρό αλλά αληθινό και ανθρώπινο.

Έχοντας εμπιστοσύνη στην επαγγελματική και καλλιτεχνική πείρα του Πανταζή, είναι βέβαιο πως το έργο «το Διαμαντένιο αστέρι» θα το χαρείτε και σεις.

Κώστας Γεωργουσόπουλος,

Κριτικός Θεάτρου, Καθηγητής Θεατρολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Κέντρου Μελέτης και Έρευνας Θεάτρου

•Ο Τάκης Μακρυγιάννης, καλός φίλος και άξιος συνάδελφος, μου είχε εμπιστευθεί το έργο του για να το διαβάσω, μόλις το είχε τελειώσει, με σκοπό να το δώσει στον Κώστα Ρηγόπουλο και την Κάκια Αναλυτή.

Τον ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη του αλλά και δεν κρύβω την ζήλεια μου που …δεν είναι δικό μου. Γιατί έτσι ακριβώς πρέπει να είναι ένα έργο που θέλει να έχει ταυτότητα Ελληνική.

Και ιδιαίτερα όταν αυτό το έργο είναι ηθογραφική κωμωδία.

Πρώτα-πρώτα να είναι η γλώσσα του καθαρή, ρωμέικη, στρωτή, όπως μάθαμε να την μιλούμε και να την στηρίζουμε, μακρυά από ξενόφερτες «εισαγωγές». Ύστερα, πρέπει να ακουμπάει στην δική μας νοοτροπία, στον χαρακτήρα μας σαν φυλή, σαν ανθρώπινο είδος- επειδή το έχουμε αυτό το χάρισμα. Είμαστε «είδος» ξεχωριστό μέσα στην παγκόσμια πανσπερμία.

Και το τρίτο και κυριότερο, να είναι ένα έργο που μαζί με την ψυχαγωγική του (πάνω απ’ όλα) αποστολή, να δίνει αφορμή στον θεατή, ώστε τελειώνοντας η παράσταση, να έχει πολλά να συζητήσει και να σκεφτεί.

Όλες αυτές οι αρετές είναι μέσα στα πολύτιμα στοιχεία που διαθέτει το «Διαμαντένιο αστέρι» ή καλύτερα «Οι Έλληνες» όπως είναι ο αρχικός του τίτλος με τον οποίο το πρωτοδιάβασα.

Σας εύχομαι να διασκεδάσετε βλέποντάς το και να έχετε πολλά να συζητήσετε φεύγοντας από το θέατρο σαν γνήσιοι Έλληνες και σεις.

Γιώργος Λαζαρίδης,

Πρόεδρος της Εταιρίας των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

•Μια παραστατικότατη εικόνα της εποχής μας, που άφησε έντονα τα ίχνη της σε όλους μας, διατυπώνεται στο έργο αυτό, τόσο γλαφυρά και με τόσο χιούμορ που σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια ενώ μέσα σου θάθελες να κλάψεις πικρά.

Μια πικρή-πικρή κωμωδία με πάρα πολλές αντιθέσεις. Το έργο αυτό το διάβασα σε ένα ταξίδι μου με αεροπλάνο, το οποίο παρά λίγο να προσγειωθεί ανώμαλα από τους κραδασμούς που προκαλούσαν τα γέλια μου.

Αυτό το έργο παραμένει ένας στόχος μου να ερμηνεύσω το ρόλο της Ιουλίας.

Ο Τάκης Μακρυγιάννης σε μία από τις καλύτερες στιγμές του.

Μέλπω Ζαρόκωστα

Ηθοποιός

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.