Διαστασεις,4554

1ο Γύρισε πάτερ μου,

libera e bella… Τι να πει κανείς; «Μέτρον άριστον, Μαρία παιδί μου, εκτός από τον έρωτα. Εκεί να μην χρησιμοποιείς ποτέ το μέτρο»… Η αιώνια θεία Ροδούλα… Το πρόβλημά της, πάτερ μου, δεν θεραπεύεται με την προσφυγή στα ρητά, αρχαία ή νέα… Θα ήταν μέτρον άχρηστον από την πλευρά σας αν το επιχειρούσατε. Εκείνο που έχει σημασία είναι να την απολαύσετε, ακόμη κι όταν μιλά λίγο, το βλέμμα της λέει πολλά. Σε μια νύχτα μαζί της τον κόσμο γυρνάς, γιατί όπως λέει: «Ο έρωτας ταξιδεύει»… Μια που ο λόγος για ταξίδια, χθες που ζήτησα από τη Διευθύντριά μου να με στείλει στη Γαλλία για την κάλυψη των προεδρικών εκλογών, εκείνη με έστειλε στη δημοτική αγορά για να καλύψω τα εγκαίνια ενός καινούργιου κρεοπωλείου με γαλλικά αμνοερίφια (κοντά πέσαμε). Όταν της λέω για ταξίδι, πάτερ μου, καταλαβαίνει το δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Κομοτηνής από το χωριό Πάσο έως το χωριό Λινό και ξανά πάλι πίσω… Κι εγώ δεν θέλω πολλά – πολλά στη ζωή μου. Να, χθες, αντί να ακούω το τοπικό ΠΑΣΟΚ να βρυχάται, θα ήθελα να ακούω την Φιλαρμονική του Έλβα στο Αμβούργο. Το κτίριο όπου θα στεγάζεται θα στέκεται στην οροφή μιας παλιάς αποθήκης στο ποτάμι και θα έχει ύψος 110 μέτρα. Θα είναι το νέο σύμβολο του Αμβούργου, εκεί όπου η στεριά συναντά το ποτάμι στη μία άκρη του λιμανιού. Αυτά στο Αμβούργο, σε μια πόλη που εξελίσσεται σε μείζον κέντρο της τέχνης και της αγοράς πολιτισμού. Εμείς εδώ πάμε για την υλοποίηση του δεύτερου μεγάλου οράματος, το 1ο ήταν το Φράγμα του Ιάσμου (ΠΕΣ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ), το νέο νοσοκομείο Κομοτηνής. Να σας θυμίσω ότι είναι το ίδιο με το προ δεκαετίας όραμα… ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ ΖΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ Σ΄ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, ΑΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΜΕ ΤΡΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΛΕΥΚΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ…

2ο Στη Γαλλία, πάτερ μου,

οι μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις εκτυλίσσονται στα πάρκα και στις όχθες του Σηκουάνα, όπου οι Γάλλοι χαίρονται τον ήλιο του πρώιμου καλοκαιριού… ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ Η ΓΑΛΛΙΑ… Ποιος να κάθεται τώρα να ακούει τις παπάρες (μπιμπ!) των υποψηφίων; Αν και στη Γαλλία οι ψηφοφόροι – Γάλλοι διαθέτουν ένα εξαιρετικό σύστημα δημόσιας υγείας, άριστο δίκτυο συγκοινωνιών, προσδόκιμο επιβίωσης που αυξάνεται κατά τρεις μήνες κάθε χρόνο (ΟΤΑΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΩΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙΤΕ ΠΑΤΕΡ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΡΕΙΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΜΗΝΕΣ), τις περισσότερες αναλογικά ξένες επενδύσεις και μια ποιότητα ζωής που αφήνει εκστατικά τα εκατομμύρια των Αμερικανών τουριστών… Κι όλα αυτά, πάτερ μου, χωρίς να χρειαστεί να προσκυνήσουν κανένα παπάρα (ξανά μπιμπ!)… ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΜΟΥ ΤΙΣ ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ… μου έριξε κάτι γαλλικά όταν της το είπα… δεν τα γράφω γιατί τη στήλη διαβάζει και η Ιερά Μητρόπολη της Γκάνας…

3ο Telika pater…

αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα ή όχι; Το σίγουρο είναι ότι το χρώμα των ματιών μένει ουσιαστικά αναλλοίωτο. Μπορεί να αλλάξει μόνο τόνο (λίγο γαλαζο-πράσινος τόνος δεν θα με πείραζε). Όσο μεγαλώνουμε -σε ηλικία εξήντα ή εβδομήντα χρονών-, κι αν μάλιστα έχουμε μια ελαφριά ατροφία στην ίριδα, δηλαδή όταν μειώνεται ελάχιστα το τμήμα εκείνο της μεμβράνης του ματιού που βρίσκεται μπροστά από το φακό, το χρώμα των ματιών ξεθωριάζει. Δηλαδή στα ογδόντα μου θα έχω αποκτήσει το τέλειο πράσινο! (Παρηγοριά είναι τώρα αυτό; ΣΤΑ ΟΓΔΟΝΤΑ ΣΟΥ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ…) Τα νεογέννητα δεν έχουν χρωματισμένη ίριδα, άρα αυτό που βλέπουμε ως χρώμα -από σκούρο γκρι έως γκριζογάλανο- δεν είναι άλλο από το βάθος των ματιών τους. Αποκτούν το τελικό τους χρώμα μεταξύ πέντε μηνών και ενός έτους. (ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ…).

4ο Εδώ γελάτε

Ο Κύριος Γιώργος είναι 95 ετών και μένει στο γηροκομείο. Κάθε βράδυ μετά το δείπνο πηγαίνει και κάθεται στην αγαπημένη του καρέκλα στον κήπο αναπολώντας τη ζωή του.

Ένα βράδυ τον συνάντησε στον κήπο η 87χρονη Αλέκα. Έκατσε δίπλα του κι αρχίσανε να συζητάνε. Μετά από μια σύντομη συζήτηση ο κύριος Γιώργος λέει στην Αλέκα:

– Ξέρεις τι έχω ξεχάσει τελείως;

– Τι;

– Το σεξ!

– Βρε παλιόγερε! Αφού δεν σου σηκώνεται πια ούτε υπό την απειλή όπλου!

– Το ξέρω! Αλλά θα ήταν πολύ ωραία έστω να μου τον κράταγε κάποια στο χέρι!

Κι η Αλέκα δέχτηκε. Άνοιξε το φερμουάρ του Γιώργου και πήρε το ρυτιδιασμένο του «πράμα» στο χέρι. Από κείνη τη μέρα συναντιόντουσαν κάθε βράδυ στον κήπο.

Όμως ένα βράδυ η Αλέκα δεν βρήκε τον Γιώργο στο γνωστό μέρος που συναντιόντουσαν. Ανησύχησε (μια και σ’ αυτή την ηλικία τα ατυχήματα είναι συχνά) κι άρχισε να τον αναζητά.

Βρήκε τον Γιώργο στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του κήπου και είδε την 89χρονη Σοφία να… κρατάει το «πράμα» του.

Η Αλέκα δεν άντεξε και φώναξε με δάκρυα στα μάτια:

– Βρε παλιόγερε! Τι έχει αυτή η τσούλα που δεν το έχω εγώ;

– Πάρκινσον.

Υ.Γ.

KALO SAVATOKYRIAKO…

(το αφήνω σε σας ΤΟ πώς;)

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.