Υμνολογιο Μεγαλης Εβδομαδας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ ΕΣΠΕΡΑΣ

•Τα Πάθη τα σεπτά, η παρούσα ημέρα, ως φώτα σωστικά, ανατέλλει τω Κόσμω, Χριστός γαρ επείγεται, του παθείν αγαθότητι, ο τα σύμπαντα, εν τη δρακί περιέχων, καταδέχεται, αναρτηθήναι εν ξύλω, του σώσαι τον άνθρωπον.

•Αόρατε Κριτά, εν σαρκί πώς ωράθης, και έρχη υπ’ ανδρών, παρανόμων κτανθήναι; ημών το κατάκριμα, κατακρίνων τω πάθει σου. Όθεν αίνεσιν, μεγαλωσύνην και δόξαν, αναπέμποντες, τη εξουσία σου Λόγε, συμφώνως προσφέρομεν.

•Των παθών του Κυρίου τας απαρχάς, η παρούσα ημέρα λαμπροφορεί. Δεύτε ουν φιλέορτοι, υπαντήσωμεν άσμασιν, ο γαρ Κτίστης έρχεται, σταυρόν καταδέξασθαι, ετασμούς και μάστιγας, Πιλάτω κρινόμενος, όθεν και εκ δούλου ραπισθείς επί κόρρης, τα πάντα προσίεται, ίνα σώση τον άνθρωπον. Δια τούτο βοήσωμεν. Φιλάνθρωπε Χριστέ ο Θεός, των πταισμάτων δώρησαι την άφεσιν, τοις προσκυνούσιν εν πίστει, τα άχραντα Πάθη σου.

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ

• Το τάλαντον όσοι προς Θεού εδέξασθε, ισοδύναμον χάριν, επικουρία του δόντος Χριστού, αυξήσατε ψάλλοντες Ευλογείτε τα έργα Κυρίου τον Κύριον. Αινούμεν, ευλογούμεν και προσκυνούμεν τον Κύριον.

• Ο της ψυχής ραθυμία νυστάξας, ου κέκτημαι, Νυμφίε Χριστέ, καιομένη λαμπάδα της εξ αρετών, και νεάνισιν ωμοιώθην μωραίς, εν καιρώ της εργασίας ρεμβόμενος. Τα σπλάγχα των οικτιρμών σου μη κλείσης μοι, Δέσποτα αλλ’ εκτινάξας μου τον ζοφερόν ύπνον, εξανάστησον, και ταις φρονίμοις συνεισάγαγε παρθένοις εις νυμφώνα τον σον, όπου ήχος καθαρός ερταζόντων και βοώντων απαύστως. Κύριε, δόξα σοι.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

• Ο λίμνας και πηγάς και θαλάσσας ποιήσας, ταπείνωσιν ημάς, εκπαιδεύων αρίστην, λεντίω ζωννύμενος, Μαθητών πόδας ένιψε, ταπειvούμενος, υπερβολή ευσπλαγχνίας, και υψών ημάς, από βαράθρων κακίας, ο μόνος φιλάνθρωπος.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

Διά ξύλου ο Αδάμ, Παραδείσου γέγονεν άποικος, διά ξύλου δε Σταυρού, ο Ληστής Παράδεισον ώκησεν, ο μεν γαρ γευσάμενος, εντολήν ηθέτησε τού ποιήσαντος, ο δε συσταυρούμενος, Θεόν ωμολόγησε τον κρυπτόμενον. Μνήσθητί μου βοών εν τη Βασιλεία σου.

Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία τών ουρανών.

Καθορώσαι σε Σταυρώ, τεταμένον μόνε Μακρόθυμε, αι Δυνάμεις ουρανών, απορούσαι τρόμω εξίσταντο, η γη εκυμαίνετο, και φωστήρων κάλλος εναπεσβέννυτο. Αδάμ ο κατάκριτος, αδίκως φιλάνθρωπε κρινομένου σου, εδικαιούτο υμνών σου την αγαθότητα.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, μεγαλύνειν Σε τον Ζωοδότην, τον εν τω Σταυρώ τας χείρας εκτείναντα και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.

Αξιόν εστί μεγαλύνειν Σε τον Πάντων Κτίστην τοις Σοις γαρ παθήμασιν έχομεν, την απάθειαν ρυσθέντες της φθοράς.

Έφριξεν η γη, και ο ήλιος, Σώτερ, εκρύβη, Σου του ανεσπεύρου φέγγους Χριστέ, δύσαντος εν τάφω σωματικώς.

Ύπνωσας, Χριστέ, τον φυσίζωον ύπνον εν τάφω και βαρέος ύπνου εξήγειρας του της αμαρτίας το των ανθρώπων γένος.

Μόνη γυναικών χωρίς πόνων έτεκόν σε, τέκνον, πόνους δε νυν φέρω πάθει τω σω αφορήτους, έλεγεν η σεμνή.

Άνω Σε, Σωτήρ, αχωρίστως τω Πατρί συνόντα, κάτω δε νεκρόν ηπλωμένον γη φρίττουσιν ορώντα τα Σεραφείμ.

Ρήγνυται ναού καταπέτασμα τη Ση σταυρώσει, κρύπτουσι φωστήρες, λόγε, το φως, Σου κρυβέντος, Ήλιε, υπό γην.

Γης ο κατ’ αρχάς μόνων νεύματι πήξας τον γύρον, άπνους ως βροτός καθυπέδυ γην, φρίξον τω θεάματι ουρανέ.

Έδυς υπό γην ο τον άνθρωπον χειρί σου πλάσας, ιν εξαναστήσης του πτώματος των βροτών τα στίφη πανσθενεστάτω κράτει.

Θρήνον ιερόν δεύτε άσωμεν Χριστώ θανόντι, ως αι Μυροφόροι γυναίκες πριν, ίνα και το χαίρε ακουσώμεθα συν αυταίς.

Μύρον αληθώς, συ ακένωτον υπάρχεις, Λόγε όθεν Σοι και μύρα προσέφερον, ως νεκρώ τω ζώντι γυναίκες μυροφόροι.

Άδου μεν ταφείς τα βασίλεια, Χριστέ, συντρίβεις, θάνατον θανάτω δε θανατοίς και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς.

Ρείθρα της ζωής η προχέουσα Θεού σοφία τάφον υπεισδύσα ζωοποιεί τους εν τοις αδύτοις Άδου μυχοίς.

Ίνα των βροτών καινουργήσω συντριβείσαν φύσιν, πέπληγμαι θανάτω θέλων σαρκί, Μήτε ρουν μη κόπτου τοις οδυρμοίς…

…Όμμα το γλυκύ και τα χείλη Σου ταφίους άδουσι Χριστώ νεκρωθέντι νυν άδει δε συν τούτοις και Σεραφείμ.

Δύνεις υπό γην, Σώτερ, ήλιε δικαιοσύνης όθεν η τεκούσα σελήνη σε ταις λύπαις εκλείπει, σης θέας στερουμένη.

Έφριξεν ορών, Σώτερ, Άδης σε τον ζωοδότην, πλούτον τον εκείνου σκυλεύοντα και τους απ’ αιώνος, νεκρούς εξανιστώντα.

Ήλιος φαιδρόν απαστράπτει μετά νύκτα, Λόγε, και Συ δ’ αναστάς εξαστράψειας μετά θάνατον φαιδρώς ως εκ παστού.

Γη σε, πλαστουργέ, υπό κόλπους δεξαμένη, Σώτερ, τρόμω συσχεθείσα, τινάσσεται αφυπνίσασα νεκρούς τω τιναγμώ.

Μύροις σε, Χριστέ, ο Νικόδημος και ο ευσχήμων νυν καινοπρεπώς περιστείλαντες φρίξον, ανεβόων, πάσα η γη!

Έδυς, φωτουργέ, και ακρόγωνον καλύπτει λίθον άνθρωπος θνητός δ’ ως θνητόν Θεόν κρύπτει νυν των τάφω φρίξον η γη!..

…Ύμνοις σου, Χριστέ, νυν την σταύρωσιν και την ταφή ντε, άπαντες πιστοί εκθειάζομεν, οι θανάτου λυτρωθέντες τη ταφή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται Πάσχα καινόν, άγιον Πάσχα μυστικόν Πάσχα πανσεβάσμιον Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής Πάσχα άμωμον Πάσχα μέγα Πάσχα των πιστών Πάσχα το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν Πάσχα, πάντας αγιάζον πιστούς.

Επιμέλεια: Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.