Και λαμπρυνθωμεν λαοι…

Πάσχα σήμερα… «Λαμπρή»! Όπως και η άνοιξη που μας πολιορκεί, διαδεχθείσα ένα βαρύ χειμώνα. Πολυχρωμία στη φύση, πολυσημία στις εικόνες των αγορών, στις πλατείες των μικρών πόλεων, που γέμισαν πάλι από «φερτούς». Όλα εν μέσω διεργασιών για τις εκλογές του Οκτώβρη, που κάνουν και τη διαφορά φέτος στο εορταστικό 15θήμερο.

Λαμπρή, λοιπόν, σε όλες τις γλώσσες των ανθρώπων. Λάμπουσα η φύση, σε παροξυσμό τα πετεινά του ουρανού, σε κατάσταση υστερίας οι εκδρομείς που πατάνε γκάζια στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς, με ερωτύλη διάθεση. Αυτές οι ορδές θα γευτούν τώρα μια στάλα φυσική άνοιξη, όψιμη, καθώς την πρώιμη την πρόλαβα μόνον εγώ και οι συνοδοιπόροι μου επαρχιώτες, εκεί γύρω στις αρχές Μάρτη. Στις «γράνες» των αγροτικών οδών, κάπου σε ημιορεινή περιοχή του Μοριά, ανακάλυψα ένα περίεργο άνθος, χρώματος μοβ, που οι χωρικοί το λένε «ξενογεννάν οι κότες»! Ακριβώς έτσι! Γιατί αυτό το λουλούδι αν αποτολμήσεις να το μαζέψεις -λέει- οι κότες σου θα ξενογεννήσουν, θα χάσεις έτσι τα αυγά, κι άντε μετά να τηρήσεις το πασχαλινό έθιμο με αγοραστά! Πρόκειται για τις «ίριδες», όπως διαπίστωσα μετά, που ποιος ξέρει πώς επιδρά η χημεία τους στα κοτερά ελευθέρας βοσκής που θα αποτολμήσουν να τις τσιμπολογήσουν. Τα χάνουν, και περπατούν σε ξένα… χωράφια!

Οι αγροί ήδη φόρεσαν την παραγωγική τους στολή, τα νάιλον της χαμηλής επικάλυψης, για να σκεπάσουν καρπουζοειδή και πεπόνι. Τρέχουν οι αγρότες να προλάβουν τα πρώιμα περιβολικά, να πιάσουν τιμή, να πετύχουν εξαγωγή. Κι οι φραουλάδες της Μανωλάδας, απ’ όπου εξάγεται όλη σχεδόν η παραγωγή εις… Κολωνάκιον και Ελβετία, ολοκληρώνουν τον φετινό τους κύκλο που ξεκίνησε τον Οκτώβρη. Η Ηλεία παράγει την καλύτερη ποιότητα φράουλας, η Μανωλάδα για την ακρίβεια, πιστοποιημένη και καθαρή… Παραγωγός μού περιέγραφε αυτή την ποιότητα, με τα επαναλαμβανόμενα «nix» που σημειώνονταν στα πιστοποιητικά ελέγχου του προϊόντος.

Η Λαμπρή, όπως και ολόκληρος ο Απρίλης, είναι μια καταπληκτική αφορμή για μαθήματα φυσικής ιστορίας. Αξιοποιώ αυτή την αφορμή για να φρεσκάρω τις αντοχές μου στον καιρό. Ανάμεσα σε χωματερές και λάσπες, αυτοσχέδιες, που καπνίζουν ανέμελα. Ανάμεσα στις φύτρες δυόσμου, μάραθου και βασιλικού που έμαθαν να συνυπάρχουν με τη βαρβαρότητα.

Μαγεία, παράδοξον και θαύμα αυτή η συνύπαρξη που με συνεπαίρνει. Όπως ακριβώς και η τελετουργία της Μ. Εβδομάδας, που ντύνεται με την εποχή σαν να ζευγαρώνει μαζί της. Στο τέμπο της οι αγκινάρες και τα κουκιά, τα βάγια, οι πανσέδες και τα γαρύφαλλα της Μεγάλης Παρασκευής και οι πασχαλιές της Ανάστασης.

Σήμερα λοιπόν στο φανταστικό μου κόσμο οι συνάξεις ορίζονται από λευκούς ταφτάδες και οργαντίνες, μεταξωτά και σατέν, λευκά παπούτσια και λινά πανωφόρια. Την ώρα που στη λειτουργία της χαράς -της Αγάπης- σε όλες τις γλώσσες των ανθρώπων θα ψαλθεί το ευαγγέλιο της ανάστασης. Αραβιστί, γερμανιστί, γαλλιστί, ρουμανιστί, αλβανιστί, αγγλιστί, βουλγαριστί και πάει λέγοντας. Το γνωστό «ούσης οψίας…» από το κατά Ιωάννην.

Το ενιαίον και αδιαίρετον της ανοίξεως, μαζί με το τελετουργικό της Μεγάλης Εβδομάδας, μας σέρνει «βασιλείς και στρατιώτες» σε χορούς και εγέρσεις. Κρατώ την ευκαιρία, άπαξ του έτους για δικούς μου λόγους, καθαρά ψυχοδυναμικούς. «Έως πότε πενθήσει η γη και πας ο χόρτος του αγρού ξηρανθήσεται από κακίας των κατοικούντων εν αυτή;», αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί με τον Ιερεμία…

Κι εκεί ανάμεσα οι παράλληλες συνάξεις μας για τα δημοτικά και τα νομαρχιακά. Στα πέριξ των «πέριξ», με «διερευνητική» διάθεση- ήγουν α-πολιτική- για ένα «κίνημα πόλης», όπως λέμε. Μετρημένοι στα δάχτυλα, «εμείς», απέναντι σε… «άλλους»! Πώς ορίζεται όμως η ετερότητα; Στην καταιγιστική επέλαση της άνοιξης που όλους χωρά και θάλπει η ευκαιρία κραυγάζει, αλλά φευ λίγοι το μυρίζονται… Και εμμένουν στους χειμερινούς διαχωρισμούς «βασιλέων ή στρατιωτών…». Ως πότε, όμως, πας χόρτος του αγρού ξηρανθήσεται;

Χριστός Ανέστη…

Ελένη Σκάβδη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.