«Καλυτερα να ζητιανευεις, παρα να κλεβεις»

Ο δικός του Γολγοθάς δεν έχει τέλος και οι παιδικοί του ώμοι είναι ήδη πολύ κουρασμένοι. Ο 12χρονος Νιαζή Καρέλια, από το Δροσερό Ξάνθης, γυρίζει στους δρόμους της Θράκης. Σήμερα είναι στην Κομοτηνή, αύριο κανείς δεν ξέρει. Το βέβαιο είναι ότι θα συνεχίσει να καθαρίζει τα παράθυρα των αυτοκινήτων, όταν αυτά στέκονται προσωρινά στα φανάρια, να παρακαλά τους οδηγούς και εκείνοι να βιάζονται να απαλλαγούν από την παρουσία του.

Με τα λιγοστά χρήματα που συγκεντρώνει στο τέλος της ημέρας, κατορθώνει να πάρει λίγα τρόφιμα για το σπίτι. Ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέρφια, με μια μητέρα να παρακολουθεί από μακριά κι έναν πατέρα να τους έχει καιρό τώρα εγκαταλείψει, δεν μένει παρά εκείνος να φροντίσει για όλους. «Οι οδηγοί λένε: «Φύγε! Φύγε από εδώ!». Άλλοι πάλι μας δίνουν γρήγορα – γρήγορα χρήματα και δεν θέλουν να τους καθαρίσουμε τα παράθυρα. Εξαρτάται από την ώρα», δηλώνει ο μικρός Νιαζή και εξηγεί: «Με τα χρήματα αγοράζουμε φαγητό. Παίρνουμε μακαρόνια και τρώμε. Ό,τι βγάζουμε πάμε στο μπακάλη και αγοράζουμε για να φάμε».

Πώς σε λένε;

Νιαζή Καρέλια, είμαι 12 ετών και μένω στο Δροσερό Ξάνθης. Εκεί είναι το σπίτι μας, αλλά εδώ στην Κομοτηνή ήρθαμε να ζητιανέψουμε.

Εγώ σε βλέπω τόση ώρα στα φανάρια, τι κάνεις;

Καθαρίζουμε τα παράθυρα των αυτοκινήτων. Εμείς καθαρίζουμε και οι οδηγοί δίνουν λεφτά. Άλλος ένα ευρώ, άλλος δύο, άλλοι τίποτα, μόλις μας βλέπουν κλείνουν τα παράθυρα.

Δεν είναι επικίνδυνο να στέκεσαι έτσι στους δρόμους, ανάμεσα στα αυτοκίνητα;

Προσέχουμε να μην μας χτυπήσουν, αλλά δεν λείπουν και τα ατυχήματα. Μερικές φορές οι οδηγοί βιάζονται. Ανάβει πράσινο κι εμείς είμαστε ακόμη στο δρόμο, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά.

Οι οδηγοί τι σας λένε;

Οι οδηγοί λένε: «Φύγε! Φύγε από εδώ!» Άλλοι πάλι μας δίνουν γρήγορα – γρήγορα χρήματα και δεν θέλουν να τους καθαρίσουμε τα παράθυρα. Εξαρτάται από την ώρα.

Δεν θα ήθελες να κάνεις κάτι άλλο;

Τι άλλο; Εγώ ξέρω ότι είναι καλύτερα να μην κλέβεις! Καλύτερα να ζητιανεύεις, παρά να κλέβεις. Δεν θα κλέψω ποτέ.

Γιατί;

Γιατί φοβάμαι. Δεν θα κλέψω. Όσοι κλέβουν από τον μαχαλά πάνε φυλακή.

Τα χρήματα που συγκεντρώνεις τι τα κάνεις;

Με τα χρήματα αγοράζουμε φαγητό. Παίρνουμε μακαρόνια και τρώμε. Ό,τι βγάζουμε πάμε στο μπακάλη και αγοράζουμε για να φάμε.

Πόσα αδέρφια έχεις;

Πέντε αδέρφια, είναι μικρότερα από μένα. Δεν θυμάμαι τα ονόματα όλων. Να αυτός εδώ είναι οκτώ χρονών και γυρνάμε μαζί.

Οι γονείς σου δεν εργάζονται;

Δεν δουλεύουν οι γονείς μου. Παίρνουμε εμείς τα μακαρόνια, το ψωμί. Εξαρτάται από τα χρήματα που βγάζουμε.

Μέχρι ποια ώρα θα είσαι στα φανάρια;

Μέχρι στις δύο, μετά φεύγουμε. Έχουμε βρει μια παράγκα και μένουμε προσωρινά εκεί. Ο μπαμπάς δεν μένει μαζί μας. Έφυγε. Μάλωσαν με τη μαμά και από τότε δεν τον ξαναείδαμε.

Είναι δύσκολη η ζωή, τι συμπεραίνεις;

Γάμ…έ τα!

Τα άλλα παιδιά, που βλέπεις να περνούν στο δρόμο με καινούργια ρούχα, καθαρά, με παιχνίδια και τους γονείς τους, τα ζηλεύεις;

Όχι, δεν τα ζηλεύω. Θέλω κι εγώ να φοράω καθαρά ρούχα, αλλά δεν τα ζηλεύω.

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Μηχανικός αυτοκίνητων. Θέλω να διορθώνω τις βλάβες των αυτοκινήτων.

Πηγαίνεις σχολείο;

Ναι, στο Δροσερό της Ξάνθης. Είναι καλή η δασκάλα που έχουμε. Εγώ πήγαινα κάθε μέρα στο σχολείο, μερικά παιδιά δεν έρχονται, είμαστε δώδεκα παιδιά, όλα κι όλα στην τάξη.

Τι θα ήθελες πιο πολύ να έχεις αυτή τη στιγμή;

Ρούχα, καθαρά ρούχα και παπούτσια. Αν έχουν παλιά ρούχα και παπούτσια, ας τα δώσουν σε μας, να μην τα πετάξουν.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.