«Ο Θεος ειναι Μεγαλος, με βοηθαει, παντα με βοηθουσε, παντα»

Η Σεμιχά Ριζά Ογλού είναι 19 ετών. Ήρθε από τον Άγιο Στέφανο της Αθήνας στην Κομοτηνή για να ασχοληθεί με το κολύμπι και τον αθλητισμό. Επέστρεψε στην Θράκη, τον τόπο των γονιών της. Παράλληλα σπουδάζει στο Τμήμα Ιστορίας, Φιλολογίας, Γλώσσας και Πολιτισμού των Παρευξεινίων Χωρών του Δ.Π.Θ. Δηλώνει ενθουσιασμένη από τη ζωή στην Θράκη και παράλληλα πιο δυνατή από ποτέ να ανέβει το δικό της «Γολγοθά». Ανάπηρη στα κάτω άκρα, καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι από τα δεκαέξι της χρόνια, δεν πτοείται στιγμή, αντιθέτως, δίνει κουράγιο σε όλους τους ανθρώπους με την δύναμή της και την πίστη της στο Θεό.

Σήμερα μιλά στο «Εμείς η Πόλις» για τον δικό της «Γολγοθά» αποκαλύπτοντας ότι δεν χάνει ποτέ την πίστη της στο Θεό και στις δυνάμεις της. «Η ζωή μου άλλαξε από την μια στιγμή στην άλλη. Το «πριν» και το «μετά» είναι πολύ διαφορετικό. Όταν χτύπησα ήμουν 16 χρονών, δεν είχα προλάβει ακόμη να ζήσω την εφηβεία μου, όπως τα άλλα παιδιά. Βίωσα μια εφηβεία που έφερε τα πάνω κάτω. Μετά το ατύχημα ακολούθησε νοσηλεία στην εντατική, φυσικοθεραπείες, αλλά η ζωή συνεχίζεται» δηλώνει και προσθέτει: «Έχω κάνει πολλούς φίλους, έτσι που είμαι. Δεν βλέπω τον εαυτό μου να έχω καμία διαφορά με κάποιον άλλον, έναν αρτιμελή άνθρωπο. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω όλα, όπως κάθε άτομο με αναπηρία μπορεί να καταφέρει τα πάντα»

Γιατί επέλεξες την Κομοτηνή να συνεχίσεις την ζωή σου;

Οι γονείς μου κατάγονται από το Σέλερο της Ξάνθης. Γι’ αυτό και επέλεξα τη Θράκη. Οι γονείς μου βέβαια ζουν τα τελευταία 19 χρόνια στην Αθήνα, τώρα είναι με την αδερφή μου. Εμένα, όλα μου έχουν πάει καλά μέχρι στιγμής και είμαι πολύ ευχαριστημένη για την αλλαγή, από την Αθήνα να έρθω στη Θράκη. Ήμουν έξι μηνών όταν φύγαμε από εδώ, μεγάλωσα στην Αθήνα και αυτή η αλλαγή, από την πρωτεύουσα στην Κομοτηνή ήταν σίγουρα πολύ μεγάλη για μένα.

Μένεις μόνη;

Μένω με τον Σαλή, τον φίλο μου, να είναι καλά. Στέκεται κοντά μου και ευχαριστώ το Θεό γι αυτό. Είναι κοντά μου, είναι δίπλα μου και περνάμε τις δυσκολίες μαζί.

Γνώριζες τον Σαλή και πριν το ατύχημα;

Τον γνώριζα πριν το ατύχημα και εξακολουθεί να είναι μαζί μου. Είναι γενναίος, είναι τέλειος στα δικά μου μάτια! Έμεινε μαζί μου και μετά το ατύχημα και δεν σκέφτηκα καθόλου ότι μπορεί να με εγκαταλείψει. Παρά το γεγονός ότι ήταν νέος, στάθηκε κοντά μου και με στήριξε. Το ίδιο και το οικογενειακό του περιβάλλον. Είναι πολύ κοντά μου κι αυτό μου δίνει δύναμη. Δεν μου πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό ότι στην κατάσταση που είμαι τώρα, καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, μπορεί και να με εγκατέλειπε.

Τι συνέβη κι έμεινες ανάπηρη;

Τροχαίο, πριν τέσσερα χρόνια. Έπεσα από τη μηχανή και με χτύπησε ένα αυτοκίνητο που ερχόταν από πίσω. Από τότε έμεινα καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Και άλλαξε η ζωή σου…

Εντάξει άλλαξε, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Πάντα κινούμαι με το αναπηρικό καροτσάκι αλλά όταν βγαίνω έξω χρειάζομαι βοήθεια. Μπορώ και κάνω μόνη μου όλες τις δουλειές του σπιτιού, παρά το γεγονός ότι είμαι πάνω στο καροτσάκι, κανέναν δεν έχω ανάγκη στο σπίτι, είμαι τελείως ανεξάρτητη. Ξέρετε μου έχουν συμβεί όλα αυτά, αλλά εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξη, δεν χάνω την πίστη μου στο Θεό και στον εαυτό μου.

Πάντως, αν το σκεφτεί κανείς, είναι συγκλονιστικό πόσο μπορεί να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου από τη μια στιγμή στην άλλη…

Ναι, άλλαξε από τη μια στιγμή στην άλλη. Το «πριν» και το «μετά» είναι πολύ διαφορετικό. Όταν χτύπησα ήμουν 16 χρονών, δεν είχα προλάβει ακόμη να ζήσω την εφηβεία μου, όπως τα άλλα παιδιά. Βίωσα μια εφηβεία που έφερε τα πάνω κάτω. Μετά το ατύχημα ακολούθησε νοσηλεία στην εντατική, φυσικοθεραπείες, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Έχω κάνει πολλούς φίλους, έτσι που είμαι. Δεν βλέπω τον εαυτό μου να έχω καμία διαφορά με κάποιον άλλον, έναν αρτιμελή άνθρωπο. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω όλα και κάθε άτομο με αναπηρία μπορεί να καταφέρει τα πάντα.

Τι κάνει τη ζωή ενός ΑμεΕΑ πιο δύσκολη από ό,τι ήδη είναι;

Αυτό που δυσκολεύει είναι η «έξω» ζωή. Όταν βγω έξω αντιμετωπίζω προβλήματα. Δεν μπορώ να πηγαίνω μόνη μου σε ένα κατάστημα, δεν έχουν ράμπες. Αν ήταν λίγο πιο προσεγμένη η πόλη, θα ήταν σίγουρα καλύτερα, αυτό είναι το εμπόδιό μου. Λόγω της έλλειψης πρόσβασης αντιμετωπίζω προβλήματα. Δεν μπορώ να πάω εκεί που θέλω, χωρίς αυτό να έχει να κάνει με τις δικές μου ικανότητες, αλλά με τις ελλείψεις στις υποδομές.

Οι γονείς σου είναι μουσουλμάνοι, με τα δικά τους στερεότυπα. Πώς αποδέχτηκαν την απόφασή σου να ζήσεις μόνη;

Ο μπαμπάς μου είναι αστέρι! Πολύ ανοιχτός και πολύ κοντά μου. Η μαμά μου είναι πολύ συντηρητική. Αλλά εγώ της εξήγησα ότι δεν μπορεί να ζούμε κλεισμένοι. Ειδικά τώρα που είμαι ανάπηρη. Της είπα ότι δεν μπορώ να περάσω τη ζωή κλεισμένη σε ένα σπίτι και να θρηνώ για το κακό που μας βρήκε. Ευτυχώς με κατάλαβαν, με στήριξαν και με στηρίζουν. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ τους γονείς μου, το αγόρι μου και τους φίλους μου που παραμένουν πάντα κοντά μου.

Το ατύχημα στάθηκε αφορμή να φιλοσοφήσετε διαφορετικά τη ζωή;

Καταλάβαμε τη ζωή περισσότερο, το νόημα της ζωής. Πώς να ζούμε, πώς να κινηθούμε, πώς να συμπεριφερθούμε. Εμένα οι γονείς μου είναι πολλοί καλοί άνθρωποι, δεν έχουν πειράξει κανέναν, δεν έκαναν ποτέ κακό στη ζωή κανενός, αλλά όταν έγινε κι αυτό το ατύχημα έγιναν αγγελούδια. Ειλικρινά δεν έκαναν κακό σε άνθρωπο και τώρα, μετά το ατύχημα, είναι περισσότερο καλοί από ό,τι πριν.

Με τις σπουδές σου δεν αντιμετωπίζεις κάποιο πρόβλημα;

Είμαι στο 1ο έτος, καλά τα πάω. Δεν έχω μεγάλα προβλήματα. Νοίκιασα κοντά στη Σχολή. Έγιναν και αιτήσεις για να γίνουν ράμπες και τουαλέτες. Προς το παρόν, αξιοποιώ μια μικρή ράμπα και πάντα στηρίζομαι στη βοήθεια των συμφοιτητών μου για να μπω και να βγω στη Σχολή. Θέλω να πιστεύω ότι το συντομότερο δυνατόν θα φτιάξουν, ό,τι χρειάζεται. Έτσι πρέπει άλλωστε.

Την συνύπαρξη των χριστιανών και των μουσουλμάνων, που είναι αισθητή στην Κομοτηνή, πώς τη βιώνεις;

Στην Αθήνα είσαι πιο ανεξάρτητος, είσαι μόνος. Αλλά εδώ είναι πιο ελεγχόμενα όλα. Δεν έχω ακόμη δημιουργήσει σχέσεις και παρέες για να ξέρω από μέσα πώς είναι. Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί να ζουν σε κλειστό περιβάλλον οι μουσουλμάνες γυναίκες; Όλοι προχωράμε στη ζωή κι εγώ πρέπει να προχωρήσω. Πιστεύω στο Θεό, Τον σέβομαι πάρα πολύ, αλλά πρέπει να προχωρήσω, να ανοιχτώ, να σπουδάσω, να κάνω τον αθλητισμό μου, να γνωρίσω φίλους. Ο Θεός είναι Μεγάλος, με βοηθάει, πάντα με βοηθούσε, πάντα. Δεν το έχω ζήσει ακόμη αυτό το μοντέλο που ισχύει για τις μουσουλμάνες γυναίκες εδώ. Ήμουν πολλά χρόνια στην Αθήνα και βλέπω ότι η νοοτροπία είναι διαφορετική. Θέλω να ξέρω τι σκέφτονται, πώς θα περνούσαν μια τέτοια εμπειρία σαν τη δική μου…

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό πώς προέκυψε;

Μετά το ατύχημα ασχολήθηκα με τον αθλητισμό, ένα χρόνο μπάσκετ και μετά κολύμβηση. Με προέτρεψε ο φυσιοθεραπευτής μου. Μου είπε να βγω έξω και τον άκουσα. Δυνάμωσα πολύ έτσι. Τώρα έχω προπονήτρια την Μαρία Μπαξεβάνη και προχωρώ, κάθε μέρα κι ένα μικρό βήμα. Νιώθω πιο δυνατή με τον αθλητισμό και συνιστώ σε όλα τα παιδιά με αναπηρία να κάνουν αθλητισμό. Μπορεί να χρειαστεί να προσπαθήσουν περισσότερο, αλλά από την πρώτη στιγμή θα νιώσουν πιο δυνατοί. Θα δουν ότι όλα μπορούν να τα καταφέρουν, ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Βλέπω πίνακες, πινέλα… Ασχολείσαι και με τη ζωγραφική;

Με ξεκουράζει η ζωγραφική, με ηρεμεί. Χαλαρώνω. Παλιά αγάπη που την καλλιεργώ. Περνάω ευχάριστα ζωγραφίζοντας.

Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι αυτό που ζεις τώρα, το ατύχημα, η αναπηρία, δεν είναι παρά ένας εφιάλτης που όταν τελειώσει, θα είναι όλα όπως πριν;

Ναι, ονειρεύομαι ότι περπατώ. Αρκετά συχνά βλέπω αυτό το όνειρο. Τώρα δεν σκέφτομαι ότι είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι. Θα ήθελα να προχωρήσω. Πραγματικά θα ήθελα να προχωρήσω.

Οι γιατροί τι λένε, σου δίνουν κάποιες ελπίδες ότι μπορεί να συμβεί;

Τους γιατρούς πρέπει να τους ακούμε ως ένα σημείο. Παραπάνω όχι. Όλα εξαρτώνται από μένα. Εγώ θα κάνω αυτό που ξέρω, θα προχωρήσω μόνη μου στη ζωή και πιστεύω ότι όλα θα έρθουν με τη σειρά τους.

Η ζωή τι είναι τελικά, τι συμπεραίνεις;

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, όπως το πάρει κανείς. Είναι ωραία η ζωή, ένα ωραίο παιχνίδι.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.