«Χρειαζονται οργανωμενα κεντρα για τους ασθενεις του τελικου σταδιου»

Η πρόεδρος της Αντικαρκινικής Σοφία Παπαναστασίου μίλησε στην εκπομπή «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων» του Ράδιο «Παρατηρητής» για τις αυξημένες οικονομικές ανάγκες κάποιων ασθενών με καρκίνο, στους οποίους συμπαρίστανται από την πλευρά τους, ανάλογα με τις προσφορές των μελών και των φίλων της Αντικαρκινικής Εταιρίας.

Η κ. Παπαναστασίου αναφέρθηκε και στο Ιατρείο Πόνου, που παρέχει πολύ μεγάλη στήριξη και ανακούφιση από τον πόνο στους καρκινοπαθείς, αλλά και για την απουσία ειδικών δομών στη χώρα μας, όπου να μπορούν να διαμείνουν οι ασθενείς που είναι στο τελευταίο στάδιο της ασθένειας κι όπου θα έχουν τη βοήθεια κοινωνικών λειτουργών, γιατρών, ψυχολόγων, εθελοντών και συγγενών.

ΠτΘ: Τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, αισθανόμαστε την ανάγκη να μάθουμε ποιοι είναι οι συμπολίτες μας που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Ως πρόεδρος της Αντικαρκινικής είστε κοντά σ’ αυτούς;

Σ.Π.: Έχουμε επαφή με ασθενείς που συμβαίνει να έχουν οικονομικά και άλλα προβλήματα. Το θέμα που προκύπτει δεν είναι μόνο της Αντικαρκινικής. Θεωρώ ότι αυτή η ευαίσθητη ομάδα πληθυσμού έχει κάποιες ανάγκες, τις οποίες θα έπρεπε πραγματικά να προσπαθήσουμε να τις καλύψουμε, αν έχουμε την απαραίτητη ευαισθησία.

Ως Αντικαρκινική έχουμε τις εισφορές των συμπολιτών μας σ’ αυτήν την προσπάθεια. Προσπαθούμε να βοηθάμε τους ανθρώπους που απευθύνονται σ’ εμάς, με την έννοια να καλύπτουμε τις βασικές ανάγκες τους αυτές τις ημέρες. Κάθε προσφορά από κάποιο συμπολίτη μας είναι όχι απλώς δεκτή στην Αντικαρκινική, αλλά θα γίνει δεκτή με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση.

Στήριξη σε οικογένειες

ΠτΘ: Μπορούμε να προσδιορίσουμε αριθμό των οικογενειών που έχουν ανάγκη;

Σ.Π.: Γύρω στις 12 οικογένειες αυτή τη στιγμή έχουν άμεση ανάγκη από κάποιο βοήθημα. Βεβαίως, δεν τους έχουμε αφήσει μόνους. Προσπαθούμε, για παράδειγμα, η ασφαλιστική τους κάλυψη ή η συνταξιοδοτική τους να επιταχυνθούν με βάση το νόμο. Όλα αυτά τα θέματα προσπαθούμε να τρέχουν μέσα από τις υπηρεσίες, με την παρέμβασή μας, προκειμένου να υλοποιούνται.

Υπάρχουν φάσεις κατά τις οποίες οι ασθενείς είναι τελείως ακάλυπτοι, δεν έχει βγει η σύνταξή τους και δε μπορούν να εργαστούν. Αντιλαμβάνεστε σε πόσο δύσκολη θέση είναι μια οικογένεια. Αυτή τη στιγμή μάλιστα έχουμε το παράδειγμα μιας μονογονεϊκής οικογένειας, με ένα παιδάκι και μητέρα ασθενή που δεν εργάζεται.

Αν και προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε σαν Αντικαρκινική, οι ανάγκες δεν τελειώνουν, με την έννοια ότι πάντα προκύπτουν καινούρια περιστατικά και είναι καλό να είμαστε έτοιμοι.

ΠτΘ: Υπάρχει κάποιο περιστατικό με παιδί που έχει χάσει τους δύο γονείς του και δεν έχει κάποιον στη ζωή για να το στηρίξει;

Σ.Π.: Όχι, δεν είχαμε κάποιο παρόμοιο περιστατικό. Θα ήθελα, πέρα από το να ζητάμε τη βοήθεια των συμπολιτών μας, να τους ευαισθητοποιήσουμε στο ότι είμαστε εδώ και είμαστε διαθέσιμοι να παρέμβουμε και να βοηθήσουμε. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ο κόσμος θα πρέπει να ενημερωθεί και να πληροφορεί την Αντικαρκινική για περιστατικά. Η Αντικαρκινική δεν έχει ακριβώς οικονομική δική της δυνατότητα, αλλά έχει τα βοηθήματα των συμπολιτών μας και η παρέμβασή μας πολλές φορές θεωρούμε ότι είναι ουσιαστική. Δεν είμαστε οι μοναδικοί, απλά είμαστε κάποιοι που μπορούμε να προσφέρουμε.

Στην κατεύθυνση της ενημέρωσης των συμπολιτών, όπως αυτό το πρόσφατο με τη μονογονεϊκή οικογένεια που ήταν δίπλα μας και δεν τη γνωρίζαμε, είναι σημαντικό να έχουμε τις αντίστοιχες προσλαμβάνουσες παραστάσεις σχετικά με τα θέματα που υπάρχουν, προκειμένου να βοηθήσουμε.

ΠτΘ: Υπάρχουν ασθενείς που αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα οικονομικό πρόβλημα κι έχουν μια συστολή ως προς το να το εκφράσουν, γιατί χρειάζεται θάρρος για να το κοινοποιήσουν;

Σ.Π.: Είναι πάρα πολλοί αυτοί που θέλουν να βγάλουν μια εικόνα διαφορετική προς τα έξω, αλλά οι περισσότεροι έχουν αφήσει τα προσχήματα γιατί υπάρχουν ουσιαστικότερα θέματα για ν’ αντιμετωπίσουν.

Ιατρείο Πόνου

ΠτΘ: κ. Παπαναστασίου, έχω ακούσει από φίλους να μιλούν για την ουσιαστική συμβολή του Ιατρείου Πόνου…

Σ.Π.: Θέλω να πιστεύω ότι οι καρκινοπαθείς μπορούν ν’ ανακουφιστούν από αυτό το σοβαρό πρόβλημα που τους συμβαίνει και είναι παράλληλο πολλές φορές με την εξέλιξη της νόσου. Έχουμε τη δυνατότητα να τους βοηθήσουμε σχετικά με το θέμα του πόνου. Ασχολούμαστε κυρίως με τον πόνο κακοήθους αιτιολογίας γιατί το αντικείμενο του πόνου έτσι κι αλλιώς είναι τεράστιο και θέλει ενασχόληση του γιατρού μόνο μ’ αυτό. Το θέμα της αντιμετώπισης του πόνου των καρκινοπαθών το έχουμε αναλάβει και προσπαθούμε κατά το δυνατόν να καλύψουμε τις ανάγκες των ασθενών αφού έχουμε κάνει τη σχετική εκπαίδευση.

ΠτΘ: Τι ακριβώς μπορεί να γίνει στο Ιατρείο Πόνου για την ανακούφιση του ασθενούς από τον πόνο;

Σ.Π.: Η αντιμετώπιση του πόνου είναι ένα θέμα σύμπλοκο, που έχει να κάνει με το είδος της μορφής της ασθένειας που αντιμετωπίζει ο ασθενής και τη σχετική ή μη ανοχή στον πόνο που έχει ο καθένας από εμάς. Η αντίληψη του πόνου έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για τον κάθε ασθενή, το πώς αντιλαμβάνεται και βιώνει το επώδυνο ερέθισμα. Στα πλαίσια αυτά μπορούμε να το στηρίξουμε με επεμβατικές μεθόδους που αφορούν στην παρέμβασή μας με τη χορήγηση φαρμάκων ή πιο σύμπλοκες παρεμβάσεις που αφορούν στην τοποθέτηση καθετήρων στη σπονδυλική στήλη για να δίνονται φάρμακα από αυτή την οδό προκειμένου ν’ ανακουφιστεί όλη η περιοχή που έχει το επώδυνο ερέθισμα. Είναι πράγματα που δεν αφορούν τον κόσμο τόσο πολύ σε ό,τι αφορά το επιστημονικό τους κομμάτι, όσο το να γνωρίζουν ότι υπάρχει τρόπος να βοηθηθεί ο ασθενής και δεν είναι υποχρεωτικό να πονάει επειδή έχει αυτή τη σοβαρή ασθένεια. Αυτό το οποίο συμβαίνει πολλές φορές είναι οι ασθενείς να μην απευθύνονται στα Ιατρεία Πόνου, αλλά σε άλλους συναδέλφους οι οποίοι σαφώς έχουν τη διάθεση να βοηθήσουν, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο, γιατί το θέμα του πόνου στον καρκινοπαθή είναι σύμπλοκο και δεν αφορά μόνο το επώδυνο ερέθισμα, αλλά και το ψυχολογικό μέρος που αποτελεί συνέπεια στον πάσχοντα που έχει χρόνιο επώδυνο ερέθισμα. Χρειάζεται ένας συνδυασμός φαρμάκων και μια αρκετά στενή παρακολούθηση κι ευαισθητοποίηση από την πλευρά των συγγενών. Είναι ατομικό πρόβλημα για τον κάθε ασθενή και δεν είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το αντιμετωπίσει.

Οικογένεια

ΠτΘ: Υποθέτω ότι διατηρείτε στενή επαφή και με τους συγγενείς…

Σ.Π.: Ακρογωνιαίος λίθος στη θεραπεία του πόνου των χρονίων πασχόντων από κακοήθη νόσο είναι – δυστυχώς ή ευτυχώς – στην Ελλάδα η οικογένεια. Χρειάζεται να υπάρχουν οργανωμένα κέντρα, όπου να μένουν οι ασθενείς του τελικού σταδίου, προκειμένου να έχουν το δικό τους ρυθμό και μέσα από εκεί να υποστηρίζονται κι αυτό δεν είναι οι υγειονομικές μονάδες, όπως είναι τα νοσοκομεία, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια.

Αυτό το οποίο πρέπει να ξέρει κάποιος είναι ότι το θέμα του ασθενούς του τελικού σταδίου είναι ιδιαίτερο και, δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν δομές υγείας, δηλαδή χώροι όπου θα διαμείνουν και με τη βοήθεια των ανθρώπων που θα τους υποστηρίξουν στα τελευταία βήματα, των κοινωνικών λειτουργών, των γιατρών, των ψυχολόγων, των εθελοντών και των συγγενών τους, να καταλήξουν σ’ ένα ειδικό περιβάλλον και αφού έχουν υποστηριχτεί σωστά και προετοιμαστεί.

Το θέμα του πώς βιώνει κάποιος το τελικό στάδιο είναι ένα επίσης σύμπλοκο θέμα, που αφορά μία ιδιαίτερη συζήτηση που άπτεται και της φιλοσοφίας του ασθενούς, της οικογένειάς του και της ευρύτερης κοινωνίας στην οποία ζει.

Λόγω της έλλειψης των κατάλληλων δομών υγείας γι’ αυτές τις περιπτώσεις προσπαθούμε με τη βοήθεια των συγγενών, των συνοδών, οι οποίες πολλές φορές έχουν πολύ μεγάλη ευαισθησία και υποστηρίζουν τους ασθενείς όπως χρειάζεται, να βοηθήσουμε τον ασθενή με οδηγίες για όλη τη φαρμακευτική αγωγή και με καθημερινή επαφή μαζί μας.

ΠτΘ: Θα πρέπει να είναι δύσκολο σ’ ένα γιατρό να μεταφέρει σε κάποιον ότι είναι η τελευταία περίοδος της ζωής του…

Σ.Π.: Στην Ελλάδα, ο ασθενής ακούει αυτό που είναι έτοιμος ν’ ακούσει. Δεν είναι ότι ο γιατρός δεν του το λέει ή ότι το υγειονομικό σύστημα δεν του προσφέρει την ευκαιρία να το αντιληφθεί, αλλά πολλές φορές, όταν ο ασθενής δεν είναι έτοιμος να το δεχτεί, αυτό δεν γίνεται. Αυτά που λέει ο γιατρός είναι αυτά που είναι έτοιμος ο ασθενής ν’ ακούσει.

Είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα το θέμα του ασθενούς και του περιβάλλοντός του και το σύστημα θα πρέπει να έχει ιδιαίτερη ευαισθησία. Από την άλλη, δεν είναι φρόνιμο να μην ανακοινώνεις την αλήθεια στον ασθενή γιατί μπορεί ν’ αφήσει εκκρεμότητες οι οποίες δεν είναι ό,τι καλύτερο.

Πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο ν’ ακούσει ο ασθενής την αλήθεια. Θα πρέπει να του δοθεί χρόνος κι όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή να το μάθει. Δεν ξέρω ποια είναι η εξήγηση που δίνει η Εκκλησία, το πώς ταιριάζει το «μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι», αλλά νομίζω ότι κάπως έτσι συμβαίνει, με την έννοια ότι ίσως να μη θέλει να το αντιληφθεί.

ΠτΘ: Ο θάνατος έχει μεγαλείο, οπότε θα πρέπει να είναι ανάλογη η στάση των γιατρών, των συγγενών αλλά και του ασθενούς, που είναι και το πρόσωπο που υποφέρει…

Σ.Π.: Το να κόψεις την ελπίδα δεν είναι καλό, αλλά σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που οι ασθενείς δεν αντιλαμβάνονται ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει.

ΠτΘ: Να αναφέρουμε ότι όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί σας για να συνδράμει σε καρκινοπαθείς που έχουν οικονομικό πρόβλημα μπορεί ν’ απευθύνεται στο νοσοκομείο Κομοτηνής, όπου θα λάβει την αντίστοιχη ενημέρωση για το πού μπορεί να βρει εσάς ή κάποιο από τα μέλη της Αντικαρκινικής.

Σ.Π.: Βεβαίως.

ΠτΘ: Καλό Πάσχα.

Σ.Π.: Καλό Πάσχα.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.