«Τα χωρια εσβησαν. Χειροτερα γινονται καλυτερα δεν γινονται»

Ονομάζεται Νικόλαος Τσουκαταρίδης, είναι από την Καβησσό του Νομού Έβρου. Βλέπει το χωριό του να αδειάζει και τον τόπο του να χάνει τους νέους ανθρώπους. «Έπρεπε οι παραγωγές να φθάνουν στα χέρια των Ενώσεων κι όχι σ’ αυτά των εμπόρων. Ξεζούμισαν τον αγρότη και τώρα πώς να έχουμε ζωντανούς αγρότες» παρατηρεί και σημειώνει: «Είμαστε οι 70ρηδες που έχουμε απομείνει στο χωριό. Αν φύγουμε εμείς, πάει έσβησε ο τόπος μας».

Πώς είναι η ζωή στην Καβησσό;

Η ζωή είναι δράμα. Δεν έχει μείνει κόσμος. Κάθε μέρα πεθαίνουν. Τα εισοδήματα δεν έχουν καμία αξία και η ζωή στο χωριό δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Με τι ασχολούνται στα χωράφια τους οι αγρότες; Τι καλλιεργούν;

Σχεδόν με το τίποτα. Στα χωράφια ό,τι και να σπείρουν δεν έχει αξία. Ο ένας μετά τον άλλον θέλει να τα εγκαταλείψει, να τα αφήσει ακαλλιέργητα, καλύτερα θα είναι. Τόσος κόπος, τόσα έξοδα και στο τέλος δεν μένει τίποτα.

Εκτός από την Καβησσό, πού αλλού κυριαρχεί η ίδια εικόνα;

Σ’ όλα τα χωριά είναι το ίδιο. Ίδια η εικόνα. Η αγροτιά υποφέρει. Πραγματικά η αγροτιά υποφέρει…

Τι νομίζετε ότι θα έπρεπε να γίνει;

Έπρεπε οι τελευταίες κυβερνήσεις να λάβουν κάποια μέτρα, να δημιουργήσουν υποδομές για να στηρίξουν τον αγρότη. Δεν έκαναν, όμως τίποτα απολύτως. Οι Ενώσεις έπρεπε να οργανώνουν τους παραγωγούς και να εξάγουν τα προϊόντα τους, δεν έγινε τίποτε απολύτως.

Και οι νέοι;

Νέοι δεν έμειναν καθόλου. Είμαστε οι 70ρηδες που έχουμε απομείνει στο χωριό. Αν φύγουμε εμείς, πάει έσβησε ο τόπος μας.

Και στα γειτονικά χωριά συμβαίνει το ίδιο;

Ίδια εικόνα και στην Πυλέα, στην Μηλέα, στα Κύλα, στα Κύλα 1, σ’ αυτό το χωριό ένα άτομο ζούσε, πέθανε κι αυτό, πάει έσβησε το χωριό.

Θα μπορούσε να είχε αποτραπεί εγκαίρως το σημερινό σκηνικό;

Ναι, αν έκαναν υποδομές. Έπρεπε οι παραγωγές να φθάνουν στα χέρια των Ενώσεων κι όχι σ’ αυτά των εμπόρων. Ξεζούμισαν τον αγρότη και τώρα πώς να έχουμε ζωντανούς αγρότες;

Δηλαδή διαίρει και βασίλευε;

Κάπως έτσι, έμεινε ο κάθε ένας αγρότης μόνος του. Τι να κάνει ο αγρότης μόνος του; Αλλιώς είναι να ενώνουν τις δυνάμεις τους όλοι μαζί. Αλλιώς είναι να το παλεύουν όλοι από κοινού. Δεν έγινε, όμως, τίποτε αληθινό με αποτέλεσμα το ένα πρόβλημα να διαδέχεται το άλλο.

Και η στάση των εμπόρων ποια ήταν;

Δεν υπάρχουν και έμποροι. Δυο –τρεις έχουν απομείνει και κάνουν ό,τι θέλουν. Το γάλα το παίρνουν στην ίδια τιμή.

Εσείς τι καλλιεργείτε;

Πατάτες, κρεμμύδια, καλαμπόκια, πεπόνια, καρπούζια.

Ο ΕΛΓΑ αποζημιώνει τους παραγωγούς στους χρόνους που πρέπει, τι συμπεραίνετε;

Δίνονται αποζημιώσεις. Καθυστέρησε το 25% μόνο. Αλλά, οι αποζημιώσεις δεν ζωντανεύουν τα χωριά. Τα χωριά έσβησαν. Πάει τέλειωσε. Χειρότερα γίνονται καλύτερα δεν γίνονται.

Σαν να μου λέτε ότι ξαναζείτε την δεκαετία του 60…

Την δεκαετία του 60 τουλάχιστον είχαμε κόσμο στο χωριό. Έφευγαν οι εκατό και οι διακόσιοι, έμεναν πίσω οι πεντακόσιοι. Σήμερα είμαστε 180 σε ηλικία άνω των 70 ετών.

Δηλαδή, δεν υπάρχει ούτε ένας νέος ανάμεσά σας;

Είναι τρία – τέσσερα παιδιά που είναι στην ηλικία των 40. Σε όλα τα χωριά ίδια είναι η εικόνα. Όποιο αγόρι μείνει στο χωριό, δεν παντρεύεται, δεν το παίρνει κανείς.

Τι λένε δηλαδή;

Λένε τα κορίτσια: «Είναι αγρότης, μένει στο χωριό, αυτόν θα πάρω»;

Και τα κορίτσια τι κάνουν;

Τα κορίτσια φεύγουν να σπουδάσουν και δεν ξαναγυρίζουν στο χωριό τους. Προτιμούν να είναι σε μια μικρή δουλειά, σε μια πόλη κι όχι στο χωριό…

Και δεν γυρίζουν πίσω;

Πού να γυρίσουν; Γιατί να γυρίσουν; Δουλειά δεν υπάρχει, προοπτικές δεν υπάρχουν, υποδομές δεν έχουν δημιουργηθεί.

Τι μηνύματα παίρνετε για την οικονομική κατάσταση του κόσμου, που έρχεται να αγοράσει τα προϊόντα σας;

Έρχονται να αγοράσουν ένα κιλό πατάτες, ένα κιλό κρεμμύδια. Δεν έχει λεφτά ο κόσμος. Βερεσέ τους δίνουμε για να κάνουν τις αγορές τους.