«Καθε σπιτι κρυβει λιγη αγαπη στη σιωπη»

«Εμείς εδώ έχουμε γεννηθεί. Όχι να έρθουμε τώρα από την Βουλγαρία και τη Ρωσία και να μας δώσουν αμέσως σπίτια και δουλειά, όχι! Είμαστε μια ζωή εδώ και δεν έχουμε τίποτα. Είναι μια δεκαετία εδώ και τα θέλουν όλα. Αυτό δεν είναι αδικία;

Μας λένε ότι θα μας κάνουν σπίτια, με δρόμους και αυλές χωριστές, αλλά προς το παρόν τίποτα. Τι έχουμε; Κοίτα τι έχουμε, έναν δρόμο, χωρίς σοκάκια, χωρίς πλατείες. Τα ντουβάρια δίπλα – δίπλα. Ό,τι γίνεται στο διπλανό σπίτι το ακούς κι εσύ.

Οι νοικοκυρές βγαίνουν στον δρόμο για να πλύνουν. Έξω όλα. Κουζίνα και μπάνιο δεν υπάρχει. Μπάνιο στη σκάφη κάνουμε. Πιάτα και ρούχα στο δρόμο, με το λάστιχο και μια βρύση για όλους, λίγοι είναι εκείνοι που έχουν δική τους βρύση στο σπίτι.

Τι ρωτάς για τη γυναίκα; Δεν βλέπεις πώς ζει η γυναίκα, είναι πάρα πολύ δύσκολη η ζωή. Δεν έχουμε τα καλά μας, όπως εσείς. Τι να κάνουμε; Υγεία θέλουμε και καλή καρδιά. Πέντε παιδιά μεγάλωσα έτσι, παντρεύτηκα στα 13. Δεν τον αγαπούσα τον άντρα μου, έτσι τον πήρα.

Εργάτης είναι, αν βρίσκει δουλειά πηγαίνει, αν δεν βρίσκει δεν πηγαίνει. Εδώ στο μαχαλά, όπου βρίσκουν δουλειά πηγαίνουν, δεν λένε όχι. Εδώ στο μαχαλά είναι όλοι εργάτες. Ο δικός μου άντρας δεν έχει δουλειά. Φτώχεια μεγάλη, φαγητό ό,τι πιο οικονομικό, αυτό μπαίνει στην κατσαρόλα και πάλι δόξα τω θεώ λέμε. Τι τα ρωτάς κι εσύ; Δεν τα βλέπεις;».

Αϊφέ, 35 χρονών:«Το αγόρι δίνει 3.000 ευρώ στους γονείς του κοριτσιού για να το πάρει»

«Εδώ παντρευόμαστε 13 και 14 ετών. Γι’ αυτό και εύκολα χωρίζουμε. Γι’ αυτό και αλλάζουμε άντρες. Βλέπεις την άλλη αφήνει τον άντρα της και παίρνει άλλο. Αλλάζουν και οι άντρες γυναίκες. Έτσι είναι η ζωή μας. Ύστερα, αν γεννηθείς εδώ ό,τι κάνουν οι άλλοι θα κάνεις. Το αγόρι δίνει 3.000 ευρώ στους γονείς του κοριτσιού για να το πάρει. Πρέπει ελληνικά λεφτά να πιάσει ένα εκατομμύριο για να την πάρει. Αν δεν έχεις, το κλέβεις. Αν έχεις, τότε και οι δυο πλευρές είναι χαρούμενες».

Λευτέρης και Κατερίνα 20 ετών: «Εδώ στην γειτονιά μικροί παντρεύονται. 13 και 14 ετών έχουν ήδη παντρευτεί»

«Τρία χρόνια είμαστε παντρεμένοι. Έχουμε ένα παιδί, κοριτσάκι, την λένε Μαρία. Μένουμε στο Αλάν Κογιού, μόνοι μας. Ευτυχώς είχαμε μεγάλο σόι. Έδωσαν οι γονείς προίκα, μας έκαναν και το σπίτι, έτσι είμαστε μόνοι μας. Εδώ στην γειτονιά μικροί παντρεύονται. 13 και 14 ετών έχουν ήδη παντρευτεί. Παιδιά ακόμη. Εγώ μέχρι Τρίτη τάξη πήγα σχολείο, η Κατερίνα δεν πήγε καθόλου. Δουλεύω κοντά στον μπαμπά μου. Πουλάμε φρούτα, λαχανικά στις λαϊκές. Δόξα τω Θεώ, καλά είναι.

Έχει και δύσκολη ζωή έχει καλή ζωή. Αναλόγως, αν έχεις λεφτά, αν δεν έχεις. Όπου υπάρχει φτώχεια υπάρχουν και προβλήματα. Εδώ στην γειτονιά η φτώχεια δεν λείπει.»

«Δύο παιδιά θέλω να κάνω. Για να μην έχω προβλήματα, να τα ντύσω, να τα μεγαλώσω, να τα στείλω σχολείο. Εγώ δεν έχω πάει σχολείο και είναι δύσκολα. Όνειρό μου είναι να ζω καλά με τον άντρα μου. Δεν θέλω άλλο τίποτα».

Σάκης, στο cafe του Αλάν Κογιού: «Ούτε σκυλί,ούτε ζώο δεν μπορεί να ζήσει εδώ»

«Εσείς πώς τα βλέπετε και ρωτάτε; Χάλια! Ούτε σκυλί, ούτε ζώο δεν μπορεί να ζήσει εδώ. 25 χρονών έγινα μια ζωή εδώ είμαι. Υπηρέτησα 18 μήνες για την Ελλάδα, για την πατρίδα μας και μας έχουν σ’ αυτή την κατάσταση. Δεν το βλέπω σωστό. Έχω τέσσερα παιδιά και μένουμε με την σύζυγό μου σ’ ένα σπίτι χωρίς μπάνιο, χωρίς τουαλέτα. Ζωή είναι αυτή; Αν βρω καμία δουλειά το καλοκαίρι στα χωράφια, δουλεύω, τον υπόλοιπο καιρό είμαι άνεργος. Οι περισσότεροι εδώ είναι άνεργοι. Μόνο το καλοκαίρι στα χωράφια εργάζονται και κάποιοι στα παζάρια. Τα οικογενειακά προβλήματα όλων είναι εξ αιτίας της φτώχειας. 16 χρόνια περιμένουμε να σηκώσουν το μαχαλά κι ακόμη τίποτα. Είμαστε άνθρωποι και θέλουμε να ζήσουμε καλή ζωή. Γιατί για μας να είναι τόσο δύσκολο αυτό; Όταν κάλεσαν τους «Ρωσοπόντιους», τους έδωσαν δουλειά, άτοκα δάνεια για να χτίσουν σπίτι, εμάς τίποτα. Έφτιαξαν όλοι διώροφα σπίτια κι εμείς ζούμε σε παράγκες κι ας είμαστε μια ζωή εδώ».

Ναγκρίς: «Η ηπατίτιδα μας απειλεί»

«Ζούμε με τον φόβο της αρρώστιας. Η ηπατίτιδα μας απειλεί. Ο καθένας έχει από πέντε και έξι παιδιά. Εγώ έχω τέσσερα. Είμαι 31 χρονών και παντρεύτηκα στα 15. Δεν δουλεύω. Πού να δουλέψω; Ρωτάς αν με παίρνουν»;

Γιώργος Αλεξίου: «Τελευταία και τα ναρκωτικά

«θερίζουν» τους νέους»

«Κάθε χρόνο και χειρότερα. Οι περισσότεροι είναι πάμφτωχοι. Λόγω της κατάστασης επικρατεί, αναλφαβητισμός, φτώχεια, απομόνωση από τους υπόλοιπους συντοπίτες. Όλα αυτά φέρνουν δυστυχία στον οικισμό. Τελευταία και τα ναρκωτικά «θερίζουν» τους νέους. Μάλιστα σκληρά ναρκωτικά. Αλκοόλ και μικροκλοπές, ποτέ δεν λείπουν. Θα ξεπεραστούν τα προβλήματα, έχουμε την διαβεβαίωση ότι θα γίνει η μετεγκατάσταση του οικισμού».

Ραμόν: «Συμφέρει να έχεις κορίτσια για να τα πουλάς»

«Τα ψυχολογικά προβλήματα είναι εφιάλτης, δεν έχεις δουλειά, σε τσακίζει η φτώχεια. Τα ναρκωτικά, χρόνια τώρα, χασίσια, πρέζες τα πάντα, δεν λείπουν από την γειτονιά. Βγάζουν ένα μεροκάματο και το ακουμπούν στον έμπορο. Όλες οι γυναίκες παίρνουν χάπια για να αντέξουν. Πώς να μην έχουν προβλήματα με την υγεία τους; Μικρά κορίτσια έντεκα και δώδεκα χρονών και έχουν ήδη ένα γάμο. Πουλιέται σαν το ζώο η γυναίκα. 3000 ευρώ. Ο μπαμπάς της τα παίρνει τα χρήματα. Αντί να βοηθήσει την κατάσταση για τα πρώτα έξοδα του σπιτιού, αυτός τι κάνει; Τα βάζει στην τσέπη του. Αν η κόρη του θα φάει ή δεν θα φάει δεν το σκέφτηκε. Κι αν η κόρη του είναι καμία όμορφη, πωλείται και 4000 ευρώ. Οπωσδήποτε θα πρέπει να είναι παρθένα. Αν δεν είναι παρθένα, πίσω στην μάνα, την άλλη μέρα επιστρέφεται πίσω. Σαν να είναι πράγμα. Το πρόβατο όταν το παίρνεις το πιάνεις από το σβέρκο, για να δεις αν είναι παχύ και την κοπέλα την ζυγίζεις με τα κιλά. Την πουλάνε σαν το ζώο. Αν δεν έχεις 3000 ευρώ δεν μπορείς να παντρέψεις το γιο σου. Συμφέρει να έχεις κορίτσια για να τα πουλάς. Αν έχεις αγόρια και είσαι αδέκαρος, δεν μπορείς να τα παντρέψεις. Αν η κοπέλα είναι από δεύτερο χέρι, τότε είναι τσάμπα.

Παράνομες υιοθεσίες γινόντουσαν παλιά. Πουλούσαν τα παιδιά τους. Υπήρχαν δυο – τρεις – τέσσερις οικογένειες που έκαναν παιδιά και τα πουλούσαν. Τα έδιναν για ένα εκατομμύριο τότε. Πουλήθηκαν αρκετά παιδιά στον μαχαλά. Έδωσαν τα παιδιά τους και μ’ εκείνα τα λεφτά ξεκίνησαν την επιχείρησή τους στα παζάρια δηλαδή. Έπιασαν μαγιά με εκείνα τα χρήματα».

Σταυρούλα Σωτηρίου: «Φταίνε οι γονείς μας που μας πάντρεψαν μικρά. Αυτό συνεχίζεται και τώρα»

«Είμαι 48 ετών παντρεύτηκα στα 13. Έκανα έξι παιδιά και 36 εκτρώσεις. Σακατεύτηκα. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα. Αν είχα αυτό το μυαλό που έχω τώρα, θα έκανα δύο παιδιά. Τα βάσανα όλα εγώ τα τραβώ, μεγαλώνω τρία παιδιά του γιου μου. Χώρισαν και τα άφησαν σε μένα και εκείνοι παντρεύτηκαν ξανά. Έξι χρονών, τρία χρονών και ένα το «πέταξε» η νύφη μου τρία μηνών και το έκανα ήδη έξι. Φταίνε οι γονείς μας που μας πάντρεψαν μικρά. Αυτό συνεχίζεται και τώρα. Χωρίζουν εύκολα και παρατούν τα παιδιά που έχουν κάνει. Τα βάσανα όλα τα τραβάμε εμείς. Αλήθεια είναι ότι πληρώνουν 3.000 ευρώ για τα κορίτσια. Τα νυφικά, τα όργανα τα πληρώνει πάλι ο γαμπρός. Πολύ δύσκολη η ζωή της γυναίκας, μην το συζητάς».

Η ΜΕΤΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ…

Η μετεγκατάσταση του οικισμού «Αλάν Κογιού» αργεί, με αποτέλεσμα, 250 οικογένειες να διαβιούν σε άθλιες συνθήκες εντός 170 καταλυμάτων. Ήδη ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της πολεοδομικής μελέτης του χώρου στο βορειοανατολικό άκρο της πόλης με την συνδρομή της Γενικής Γραμματείας της Περιφέρειας, αλλά ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη.

Οι κάτοικοι του υποβαθμισμένου οικισμού περιμένουν την ολοκλήρωση των διαδικασιών των απαλλοτριώσεων και την έγκριση του Τοπικού Ρυμοτομικού Σχεδίου. Η έκταση των απαιτουμένων απαλλοτριώσεων είναι περίπου 100 στρέμματα και η ολοκλήρωση της διαδικασίας εκτιμάται σε 1 έως 1,5 χρόνο. Δηλαδή η περαίωση τοποθετείται χρονικά τον Ιούλιο του 2008.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα θα πρέπει να ξεκινήσουν και οι απαιτούμενες μελέτες έργων υποδομής, αλλά και η διαδικασία ένταξης των έργων.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό με την υλοποίηση αυτών των έργων εξασφαλίζονται 200 κατοικίες όπου θα διαμένουν περίπου 1.000 άτομα. Υπολογίζεται ότι ο προϋπολογισμός των έργων αγγίζει τα είκοσι εκατομμύρια ευρώ.

ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ…