«Μακαρι ο κοσμος να διαβαζε αστρολογια σαν γνωση»

Μία συζήτηση για τη διαδρομή της ψυχής στο χρόνο αλλά και για τη σχέση της με την ύλη με συνομιλητή τον αστρολόγο κ. Περικλή Καραμηνά είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Με αφετηρία την έκδοση ακόμη ενός βιβλίου του που αφορά στο διακεκριμένο φιλόσοφο Ωριγένη η συζήτηση επεκτείνεται σε αξιολόγηση της ψυχής αστρολογικά αλλά και με βάση την αρχαία ελληνική μυθολογία…

ΠτΘ: κ. Καραμηνά, είστε ο συγγραφέας του βιβλίου που αφορά στο διακεκριμένο φιλόσοφο Ωριγένη. Ποια ήταν η αφορμή για ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή του; Γιατί τελικά σας είλκυσε ο Ωριγένης;

Π.Κ.: Είναι πολύπλοκο το θέμα, γιατί πρέπει να το εξετάσουμε και από άποψη μεταφυσικής και λογικής. Βρισκόμουν στην Κρήτη πριν από δεκαπέντε χρόνια και περπατώντας στο δρόμο είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να πάω σ’ ένα βιβλιοπωλείο ν’ αγοράσω κάποιο βιβλίο για να περάσει η ώρα μου. Παρόλο που είχα δουλειά ήταν πολύ έντονο το συναίσθημα. Στο πρώτο βιβλιοπωλείο που βρήκα ζήτησα να δω κάποια βιβλία. Ο βιβλιοπώλης που με γνώριζε μου είπε ότι το βιβλίο που ζητούσα δεν ήταν για μένα αλλά θα μου έδινε ένα βιβλίο που με περίμενε. Και αυτό ήταν το «Φιλοσοφικό Σύστημα του Ωριγένη», το οποίο έχει γραφεί πριν από 30-40 χρόνια. Μανιωδώς άρχισα να το διαβάζω, αλλά διαβάζοντας κατάλαβα ότι όλα αυτά τα πράγματα τα ήξερα. Έτσι μπήκα σε μια διαδικασία να μελετήσω όσο γινόταν περισσότερο γύρω από τον Ωριγένη, ψάχνοντας συγχρόνως να βρω το λόγο για τον οποίο έδινα τόση μεγάλη σημασία, εφόσον ούτε θρησκόληπτος είμαι αλλά και έχω ένα ιδιαίτερο τρόπο να σκέφτομαι τα πράγματα. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα σύμπαν, ένας θεός, που λειτουργεί τα πάντα. Αναγκαζόμουν όμως κάθε μέρα από τα γεγονότα που προέκυπταν να ανακαλύπτω ότι κάποια σχέση θα μπορούσε να έχει η γνώση του Ωριγένη με τη δική μου γνώση ή ο ίδιος ο Ωριγένης σε σχέση με μένα, αν πιστέψουμε στο κάρμα και στις προηγούμενες ζωές. Έτσι λοιπόν σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα τριών ετών προέκυψαν πάρα πολλά γεγονότα που σχετιζόντουσαν καθαρά με πληροφορίες, είτε από συζήτηση μεταξύ φίλων γύρω από τον Ωριγένη, είτε από όνειρα που έβλεπα κατ’ επανάληψη και μ’ έσπρωχναν ν’ ανακαλύψω και να ψάξω γιατί τα βλέπω. Διαβάζοντας λοιπόν τον Ωριγένη, ανακάλυψα ότι κάποια στιγμή είχε περάσει από την Αθήνα σαν επισκέπτης και αυτό μ’ έκανε να σκεφτώ ότι θα πρέπει ή να ήμουν ο Ωριγένης ή να ήμουν στην ομάδα του Ωριγένη.

ΠτΘ: Αυτά τα διηγείστε με αφετηρία μια βασική σας πίστη ότι οι άνθρωποι κυκλοφορούν στο χρόνο;

Π.Κ.: Κυκλοφορούν, πηγαινοέρχονται για να εξελιχθούν, να ολοκληρωθούν.

ΠτΘ: Πώς σας σχηματοποιήθηκε αυτή η πίστη; Κάποιος ο οποίος είναι τέλεια ρασιοναλιστής και πιστεύει ότι τελικά υπάρχει ο άνθρωπος μόνο, υπάρχει στο κορμί του κι ο οργανισμός του…

Π.Κ.: Αυτό αφορά στο κορμί, δεν αφορά στην ψυχή. Μπορεί να πιστεύεις ότι τελειώνοντας το κορμί σου τελειώνουν τα πάντα. Αυτό όμως ίσως στο μέλλον να αποδειχθεί λάθος. Με την ψυχή όμως τι γίνεται; Γιατί η ψυχή τι είναι; Ένα παιδί μόλις γεννιέται αρχίζει να αναπνέει. Έχουμε δηλαδή μια σχέση της πνοής, της αναπνοής, της αναγκαιότητας αυτής της σάρκας να εκφραστεί. Το μωρό με το που γεννιέται αρχίζει να ουρλιάζει, αρχίζει να εκφράζει μια κατάσταση. Αυτό είναι ψυχή. Αυτό που δεν μπορούμε να το δούμε.

ΠτΘ: Οι επιστήμονες θα μας έλεγαν όμως ότι και η πνοή υπάρχει με το κορμί…

Π.Κ.: Η πνοή οπωσδήποτε υπάρχει με το κορμί, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, και εκφράζεται για να εξυπηρετήσει το ανθρώπινο είδος και κορμί. Αν δεν είχαμε πνοή θα υπήρχε το κορμί χωρίς αυτή την ψυχική επικοινωνία; Ο όρος ψυχολογία σημαίνει λόγος ψυχής. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για σωματολογία και θα ήταν πιο πρακτικό.Οι επιστήμονες που τους θεωρούμε σημαντικούς, όπως ο Φρόιντ, ο Γιούνγκ, μπαίνουν σε μία διαδικασία να μιλάνε για υποσυνείδητο, ασυνείδητο και υπερασυνείδητο. Αφού λοιπόν το κορμί μας είναι αυτό που τα κάνει δεν χρειάζεται να περνάμε αυτές τις φάσεις. Θα προχωρήσω και σε κάτι άλλο που το θεωρώ εξίσου σημαντικό. Το DNA είναι το κύτταρό μας, το RNA είναι μία λειτουργία πριν από αυτό. Σήμερα ανακάλυψαν ότι το RNA γεννιέται μόνο του, αναπτύσσεται μόνο του και διασπάται μόνο του και όταν γίνεται αυτό δεν έχει μία αλυσίδα που να τα ενώνει, είναι δηλαδή σαν να γεννάς ένα παιδί και χωρίς να το καταλαβαίνεις ο ομφάλιος λώρος κόβεται από μόνος του. Αυτόματα αυτό το παιδί δημιουργείται μόνο του αλλά εμείς στη συνειδητότητά μας ξέρουμε ότι κόψαμε τον ομφάλιο λώρο.

ΠτΘ: Αυτό είναι για σας και μία επιστημονική απόδειξη για το δυϊσμό του ανθρώπου…

Π.Κ.: Εκτός από αυτό θα προχωρήσω περισσότερο. Έχω μία σχολή μεταφυσικής και αστρολογίας στην Αθήνα και οι μαθητές μου μου έκαναν την ερώτηση «ο θεός από πού ήρθε». Κάθισα να σκεφτώ λέγοντας στον εαυτό μου, «θεέ μου βοήθησέ με να απαντήσω». Πολλές φορές πιστεύω ότι οι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι για ν’ απαντάμε στα ερωτήματα, άσχετα αν δεν τα προλάβουμε ποτέ σαν απαντήσεις. Και μου είπε λοιπόν ο εαυτός μου, που για κάποιον άλλο θα ήταν ο θεός, ότι όταν ξεκίνησαν οι αναγκαιότητες του σύμπαντος ήταν επόμενο να γεννηθεί και ο θεός. Εμείς οι ίδιοι τον ονομάσαμε θεό για να βρούμε την προέλευσή μας αλλά και η ίδια η αναγκαιότητα του ίδιου του θεού από την ίδια του τη λειτουργία ήθελε να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα. Εάν ξεκινήσουμε από το μυθολογικό στοιχείο του χάους σαν χάος και το δούμε έτσι και αστρονομικά θα δούμε ότι γεννάει από μέσα του τις δικές του αναγκαιότητες. Εάν περιορίσουμε τη σκέψη μας και πούμε ότι όταν φτιάχτηκε αυτό το γαλαξιακό σύστημα στο βαθμό που πλέον μπορούσε να πάρει μία δική του αντίληψη και μία δική του μορφή δεν θα μπορούσε από εκείνη τη στιγμή και μετά να αυτονομασθεί θεός; Θα μπορούσε. Εγώ δέχομαι αυτό. Επομένως το ίδιο το σύμπαν έρχεται να αναγεννήσει τις ανάγκες του μέλλοντος. Πρέπει όμως να είσαι ανοιχτό μυαλό για να τα πιάσεις αυτά. Το να αποκλείσουμε τα πάντα για να τιμήσουμε το σώμα δεν γίνεται.

ΠτΘ: Το θεωρείτε υλιστικό και τρομακτικό…

Π.Κ.: Το θέμα είναι να υπάρχει αλήθεια. Εάν ήταν έτσι ο άνθρωπος θα προσπαθούσε πρώτα να λύσει το πρόβλημα να εξακολουθεί να υπάρχει η σάρκα παρά να προσπαθεί με διάφορες τεχνικές να προσθέτει κόκκαλα από πλαστικό. Ακόμη και η Ντόλυ δεν κατάφερε να επιβιώσει και μας έδειξε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, δεν είναι θέμα ύλης η σάρκα, η οποία είναι μία λειτουργία αναγκαία. Όταν γεννιέται ένα παιδί γεννιέται στην ουσία μία ύλη που μέσα της υπάρχει ψυχή.

ΠτΘ: Η ψυχή δεν κουράζεται να κυκλοφορεί στο χρόνο;

Π.Κ.: Όχι, η ψυχή δεν είναι ύλη για να κουραστεί. Θα πρέπει να ολοκληρώσει ένα κύκλο της και τότε μπορούμε να πούμε ότι κουράστηκε. Δεν κουράστηκε απλά μπήκε στη νιρβάνα της.

ΠτΘ: Εσείς δεν αισθάνεστε κουρασμένος σε ψυχολογικό επίπεδο;

Π.Κ.: Αυτό έχει να κάνει με την καθημερινότητα της ύλης μου και όχι της ψυχής μου. Η ψυχή μου μπαίνει μέσα στην ύλη και ταλαιπωρείται. Ένας άνθρωπος όμως που εκφράζεται με ανώτερο και όχι με το υλικό μέρος του υπάρχω αυτός θα μπορούσε να δει ότι η ψυχή δεν κουράζεται, απλά μεταφέρει πληροφορίες από το παρελθόν, το παρόν και από το μέλλον πολλές φορές και αυτό είναι κάτι το οποίο ο άνθρωπος δεν το καταλαβαίνει, γιατί έχουμε μία σύγχυση του χώρου, του χρόνου και των ταχυτήτων, είτε λογικής είτε σύμπαντος. Το δύσκολο είναι πού στέκεται η ψυχή, πού είναι; Παντού και πουθενά. Για να μη τρελαθεί όμως ο άνθρωπος μπορεί να δεχθεί ότι η ψυχή φεύγει απελευθερωμένη από αυτόν. Υπάρχει μία φιλοσοφία και πραγματικότητα που απορρέει από την πλανητική δυνατότητα να αναλύσεις κάποια πράγματα, αλλά και ως Έλληνες από μυθολογική πλευρά και από τη σημερινή αντίληψη περί πλανητών για να δούμε την ψυχή από άλλη πλευρά. Αν υποθέσουμε ότι η ψυχή έρχεται από κάπου το πρώτο που θα κάνει είναι να ξεχάσει το κάπου και να μπει στη διαδικασία της ύλης. Η μυθολογία την ύλη την προσδιορίζει με τον Πλούτωνα το θεό του θανάτου και της ζωής, λέγοντας ότι η ψυχή φεύγει από εκεί που είναι και έρχεται προς την ύλη, προς το θάνατο. Η ψυχή προχωρά στους επόμενους πλανήτες που είναι ο Ουρανός που συμβολίζει το χάος και ο Ποσειδώνας που συμβολίζει μία κατάσταση μη αντιληπτής παρουσίας, μιας θεϊκής δύναμης, χωρίς όμως να μπορείς να την προσδιορίσεις. Ο Ποσειδώνας είναι το άπειρο το ασύλληπτο. Μετά από τρεις φάσεις που κατεβαίνει η ψυχή μπαίνει στην Κρόνεια κατάσταση. Γνωρίζουμε ότι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του αλλά για να τα φάει έπρεπε να τα παράγει, για να τα παράγει θα έπρεπε να περάσει τις προηγούμενες φάσεις της ψυχής και επομένως είναι η υλική διάσταση των πραγμάτων. Κρόνο θα εννοούσαμε το χρόνο, αλλά και το ασβέστιο που χρειάζεται για να αντέξουν τα κόκαλα, που ακόμα και μετά την ταφή μας υπάρχουν. Μετά τον Κρόνο ο χρόνος ορίζει ότι θα ζήσεις ογδόντα χρόνια αλλά το πώς μας το λέει ο Δίας. Η ψυχή όταν κατεβαίνει περνά από διάφορα στάδια παίρνει τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για να επιβιώσει στην ύλη. Μετά από το Δία ο άνθρωπος θα πάει στον Άρη…

ΠτΘ: Αυτά δεν είναι σύμβολα που έχει εφεύρει ο άνθρωπος στο χρόνο;

Π.Κ.: Είναι πλανήτες που έχουν πάρει ονομασίες. Το ερώτημα είναι ο άνθρωπος τα ονόμασε από μία εσκεμμένη ή αφηρημένη φιλοσοφία; Μάλλον αφηρημένη. Ήθελε να ορίσει πράγματα με βάση μία ενστικτώδη διαδικασία του υπερασυνειδήτου, οπότε βρισκόμαστε σε μία πραγματικότητα, ότι από το άπειρο ξεκινάμε έχοντας μία αναγκαιότητα προς το μέλλον να βρίσκουμε τρόπους για να επιλύσουμε τις ανθρώπινες διαδικασίες.

ΠτΘ: Δεν σας κουράζει να ασχολείστε με τα παλιά χρόνια του πολιτισμού, γιατί αυτός πηγαίνει βαθιά στο χρόνο και με την αστρονομία είχαν ασχοληθεί και οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι…

Π.Κ.: Δεν με κουράζει, απλά με προβληματίζει, γιατί για τον κόσμο μπορεί να είμαι σπουδαίος, για μένα όμως τον ίδιο είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος. Απαντώ σε προβληματισμούς, παράγω ερωτήματα και θα είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος φεύγοντας απ’ αυτή τη ζωή να νοιώθω ότι έκανα κάτι. Συνεχίζοντας τη διαδρομή της ψυχής μετά τον Άρη είναι η Αφροδίτη, η οποία είναι η τρυφερότητα, είναι η ζεστασιά, είναι η αγάπη. Έτσι εφαρμόζεται η λέξη Αφροδίτη. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο άνθρωπος, ξεκινώντας από μία ύλη του Κρόνου από μία αναγκαιότητα του Δία από μία δεύτερη κινητική αναγκαιότητα του Άρη, τη συναισθημαιτκή και διανοητική αναγκαιότητα του Ερμή, έχει έξι εφτά κομμάτια μέσα του που τον έχουν οργανώσει για να μπορεί να αισθάνεται την καθημερινότητα και τη μέρα και τη νύχτα. Το αισθάνομαι είναι η σελήνη και γι’ αυτό γινόμαστε πιο ρομαντικοί με αυτή. Και αν δεν υπήρχαν οι πλανήτες οι άνθρωποι πάλι θα ανακάλυπταν κάτι για να δικαιολογήσουν τον κύκλο της γυναίκας. Η 28 ημέρες αντιστοιχούν στον κύκλο της σελήνης. Σήμερα δεν την αναφέρουμε τη σελήνη και την έχουμε δεχτεί de facto σαν έμμηνο ρύση. Αυτό όμως αποδεικνύει ότι η σελήνη παίζει κάποιο ρόλο.

ΠτΘ: Στις μέρες μας ο άνθρωπος είναι ξεκομμένος από το σύμπαν. Εσείς τον εντάσσεται στο σύμπαν. Αυτή όμως η εκδοχή της αστρονομίας δεν μεταφέρεται σοβαρά μέσα από τον τύπο όταν κάποιος διαβάζει το ωροσκόπιό του…

Π.Κ.: Υπάρχει μία διαμάχη μεταξύ των ανθρώπων που εργάζονται για την αστρονομία και την αστρολογία. Όλα αυτά που βλέπουμε στα περιοδικά και στις εφημερίδες αφορούν στο 5% της αστρολογίας. Είμαστε αναγκασμένοι να πούμε όσα απαιτεί η στήλη και όσα είναι απλά κατανοητά στον άνθρωπο. Αυτή η κόντρα με την αστρονομία έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το πόσο θέλουμε να δείξουμε ότι είμαστε εξελιγμένοι ή ότι είμαστε κομπλεξικοί. Δεν μπορούμε να λέμε ότι αυτή την εβδομάδα έχουμε πανσέληνο και αστρονομικά να το δεχόμαστε και όταν ένας αστρολόγος λέει την άποψή του για την πανσέληνο του λέμε είσαι λάθος, διότι μ’ αυτό τον τρόπο ένα 50% των πραγμάτων για μία ομάδα είναι λάθος. Το θέμα είναι να μπορέσουμε αυτά να τα παντρέψουμε. Δυστυχώς γάμος μεταξύ των επιστημών δεν υπάρχει.

ΠτΘ: Σήμερα έχει ανακαλυφθεί ένας νέος πλανήτης. Τον έχετε μελετήσει;

Π.Κ.: Και θα ανακαλυφθούν και άλλοι. Το θέμα είναι οι πληροφορίες που παίρνουμε να τις τοποθετούμε σωστά και να λέμε ότι αυτό μας είναι χρήσιμο. Πάντα ενημερώνομαι. Υπάρχει μία εγκυκλοπαίδεια αστρολογίας με εξήντα περίπου τόμους αυτός είναι ο καινούργιος τόμος θα που αναφέρεται στους νέους πλανήτες. Όταν λέει κάτι για τον Πλούτωνα αυτό γίνεται με βάση τα μυθολογικά και τα αστρονομικά στοιχεία. Έτσι δημιουργήσαμε την αναγκαιότητα που εξυπηρετούσε τη δική μας κατάσταση. Την τελευταία χρονική περίοδο ανακάλυψαν ένα καινούργιο πλανήτη και μάλιστα ειπώθηκε ότι ο Πλούτωνας δεν είναι πλανήτης, αλλά αστεροειδής. Υπάρχει μία σύγχυση και μία ασάφεια. Μάλιστα παραπονέθηκε το αστεροσκοπείο Ελλάδας γι’ αυτό που ειπώθηκε για τον Πλούτωνα και προκειμένου να δώσουν μία άλλη μορφή στην όλη συζήτηση δέχτηκαν ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, μέχρι νεωτέρας, και ο καινούργιος πλανήτης ονομάστηκε Ζήνα, η οποία δεν αναφέρεται στην ανάλυση της μυθολογίας μας, προσπαθούν όμως να δώσουν ένα όνομα καθαρά ελληνικό. Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχουν και προσωπικές αναγκαιότητες του κάθε κράτους για να δείξουν ότι κάτι έχουν. Κάποιοι λοιπόν πήραν τα αρχαιοελληνικά στοιχεία, τα θάβουν κυριολεκτικά και προσπαθούν να βγάλουν τη Ζήνα. Μέσα στο σύμπαν υπάρχουν πολλοί πλανήτες. Εμείς όμως σαν σύμπαν εννοούμε αυτό που βλέπουμε. Για να βρούμε άκρη μιλάμε για το δικό μας γαλαξιακό σύστημα, γιατί υπάρχουν πολλά συστήματα γαλαξιακά.

ΠτΘ: Για το ωροσκόπιό μας ορίζουμε τα δώδεκα ζώδια τα οποία προκύπτουν από τη σχέση τους με τους πλανήτες. Αν ανακαλυφθούν άλλοι τι θα γίνει;

Π.Κ.: Υπάρχουν δώδεκα πλανήτες που θεωρούμε ότι καθένας αντιστοιχεί σ’ ένα ζώδιο. Αν βρούμε ακόμη καμιά δεκαριά θα σας πω κάτι έξυπνο και πονηρό. Οι πληροφορίες που έρχονται κάθε φορά από ένα νέο πλανήτη έχουν να κάνουν με την εξέλιξη του ανθρώπου και του σύμπαντος. Ο πλανήτης που έρχεται φέρνει πληροφορίες που εξυπηρετούν μέσα στο ζωδιακό κύκλο σαν ένας δεύτερος ή τρίτος πλανήτης. Για παράδειγμα το ζώδιο της Παρθένου δεν έχει κανονικά πλανήτη, αλλά εμείς έχουμε τοποθετήσει τον Ερμή, διότι είναι ο Τριπτόλεμος με την Περσεφόνη και τη Δήμητρα οι οποίες μαζί με τον Πλούτωνα είναι του ζωδίου της Παρθένου. Παρόλο λοιπόν που δεν έχει πλανήτη βρήκαμε τρόπο να τοποθετήσουμε τον Ερμή, ο οποίος απλώς εξυπηρετεί την έννοια και της Δήμητρας και της Περσεφόνης και του Πλούτωνα. Υπήρξε ποτέ πλανήτης για το ζώδιο της Παρθένου; Σύμφωνα με την αστρονομία ναι, ο πλανήτης Δήμητρα που έχει εκραγεί. Εμείς απλά έχουμε τοποθετήσει το νόημα, την αντίληψη της Δήμητρας, η γυναίκα που έρχεται στη γη και ψάχνει τη κόρη της, ο άνθρωπος της καθημερινότητας που κάνει στάρι και καλλιεργεί τη γη. Το ζώδιο έχει αυτά τα στοιχεία αλλά για να γίνει αυτή η καθημερινότητα χρειάζεται να γίνει ανάλυση.

ΠτΘ: Ο τομέας της αστρολογίας και με την πρόοδο των επιστημών και των καινούργιων αναγκών είναι εν τω γενάσθαι. Περιμένετε καινούργια δεδομένα, όπως και με τον πλανήτη Ζήνα. Μία μελέτη ενός πλανήτη και των επιρροών του κρατάει χρόνια;

Π.Κ.: Όχι πλέον, γιατί μας βοηθά το κομπιούτερ, στο οποίο τοποθετούμε χίλια ωροσκόπια, δηλαδή χίλια άτομα και ρωτάμε αν έχουν βιώσει κάποια κατάσταση. Για παράδειγμα έχουμε ένα Πλούτωνα, ο οποίος εμφανίζεται και μιλά για μοναξιά. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι βίωσαν αυτή την μοναξιά; Αυτοί οι άνθρωποι όπως στην Ιατρική είναι τα πειραματόζωά μας.

ΠτΘ: Η ελληνική αστρολογία μπόρεσε να τοποθετήσει σε σχέση με το μυθολογικό υπόστρωμα που μεταφέρουμε ως πολιτισμός, ποια είναι αυτή που τη βάφτισαν Ζήνα;

Π.Κ.: Πριν από χρόνια κυκλοφορούσε μία τηλεοπτική εκπομπή με τη συγκεκριμένη ηρωίδα της ζούγκλας παίρνοντας στοιχεία από την ελληνική μυθολογία. Η Ζήνα δεν ήταν μυθικό πρόσωπο αλλά αντιπροσώπευε την θηλυκή πλευρά του Δία.

ΠτΘ: Εσείς όμως δεν έχετε προτείνει ταύτιση;

Π.Κ.: Όχι, αυτό θα το προτείνει η αστρονομία και όχι η αστρολογία. Ήδη έχει κάνει βήματα και περιμένουμε σε ένα δύο μήνες να έχει διαγραφεί το όνομα Ζήνα και θα βγει άλλο όνομα που θα είναι μυθολογικό και λογικά θα είναι γυναικείο, γιατί εκφράζει τρυφερότητα. Κάθε ένας πλανήτης έχει δορυφόρους και αυτούς παίρνουμε υπόψη μας. Έχουμε ένα άνθρωπο που είναι πολύ καλός και παράλληλα κρύβει μέσα του μία κακία. Αν το δούμε αστρολογικά η καλοσύνη, η Αφροδίτη, μπορεί να συνδυασθεί με ένα δορυφόρο του Κρόνου και αυτό να βγάλει και την καλοσύνη και την κακία μαζί. Ο κόσμος δεν τα ξέρει αυτά. Εμείς παίρνουμε πληροφορίες από αστεροειδείς, από πλανήτες, από αστερισμούς, από ζωδιακές μοίρες. Όλα αυτά που λέγονται σύμπαν είναι πληροφορίες που προφανώς δεν έχουν αξιολογηθεί σοβαρά, ώστε να βοηθηθεί η κοινωνία μας. Για μένα μακάρι ο κόσμος να διάβαζε αστρολογία σαν γνώση, γιατί έχει φυσική, αστρονομία, έχει δεκάδες πράγματα. Δυστυχώς όλοι θέλουν να γίνουν αστρολόγοι.

ΠτΘ: Μα εσείς οι αστρολόγοι δεν είστε σοβαρές προσωπικότητες, με πολύ λίγους μπορεί να συζητήσει κανείς γενικά ζητήματα. Και τα περιοδικά ακολουθούν μία συγκεκριμένη τακτική…

Π.Κ.: Αυτό είναι ένα εμπόριο. Ένα μέρος από το σινάφι μας, όπως και όλα, έχουν και ανθρώπους μη σοβαρούς.

ΠτΘ: Ξέρουμε τα δρομολόγια της ψυχής στο παρελθόν. Στο μέλλον τα ξέρουμε;

Π.Κ.: Όχι, γιατί στα πειράματα που έγιναν για το μέλλον δεν έχουν φτάσει ακόμη αυτοί που έκαναν τα πειράματα να δουν αν είναι αλήθεια ή όχι. Παράδειγμα κάνω μία αυτοσυγκέντρωση και λέω είμαι στο 2033 και βλέπω ότι στην πλατεία της Κομοτηνής γίνεται ένας ουρανοξύστης. Εγώ το σημείωσα, πρέπει όμως να το πάρει και κάποιος άλλος για να το σημειώσει. Δεν υπάρχει κάποιος που εγώ θ’ αφήσω το έργο μου, ώστε αυτός να το παραλάβει. Όταν φτάσαμε στο 2000 κάποιοι πίστευαν ότι είναι το τέλος του κόσμου. Εγώ τότε έγραψα ότι όλα αυτά είναι σαχλαμάρες. Κάποιοι με ρώτησαν τι θα έκανα αν γινόταν; Αν γινόταν θα πεθαίναμε όλοι και δεν θα υπήρχε κανείς να με κρίνει. Το θέμα όμως είναι ότι το σύμπαν λειτουργεί για να υπάρχει ζωή. Όταν οι άνθρωποι θα φύγουν για να πάνε στον Άρη στην Αφροδίτη για να μεταφέρουν ζωή με τις τότε συνθήκες έχουμε την επικινδυνότητα της καταστροφής της γης μας. Βέβαια η γη μας μπορεί να καταστραφεί και από τον τρόπο που της συμπεριφερόμαστε. Γιατί συμβαίνει να καταστρέφουμε τη γη και από την άλλη μεταφέρουμε κάποιους ανθρώπους σε νέους πλανήτες. Γιατί κάποια ημέρα είτε τα αποθέματα του ήλιου, είτε της γης, είτε τα οποιαδήποτε, δεν θα φθάνουν για να υπάρχει ζωή στη γη. Τελικά όμως υπάρχει μια συνολική διαδρομή για την ψυχή. Έρχεται από κάπου και αυτό το κάπου δεν το γνωρίζουμε. Επειδή όμως το μυαλό πρέπει να δουλεύει ας υποθέσουμε ότι τα πάντα είναι ένα σφουγγάρι. Αν ήταν στεγνό δεν θα υπήρχε ζωή, ζωντάνια ή ζωτικότητα. Ας του δώσουμε και νεράκι μαζί. Στίβω αυτό το σφουγγάρι και πέφτει μία σταγόνα, αυτή είναι μία ψυχή. Όσο βλέπω τη σταγόνα είναι η διάρκεια ζωής, ψυχής σώματος. Όταν χαθεί αυτή η σταγόνα, γιατί απορροφάται από τη γη, σημαίνει ότι τέλειωσε το δρομολόγιό της. Την εξάτμιση της σταγόνας, τη βλέπαμε; Όχι, αυτό είναι η ψυχή.

ΠτΘ: Τι σας άφησε η διαδρομή για τον Ωριγένη;

Π.Κ.: Είναι μια μεγάλη προσωπικότητα η οποία έφερε στο προσκήνιο πράγματα που σχετίζονται με το χρόνο και το σύμπαν και τα οποία προσαρμόστηκαν εκείνη τη χρονική περίοδο στις τότε ανάγκες, Άγγελους, Αρχάγγελους. Σήμερα τα πράγματα τα βλέπουμε με άλλο μάτι, και αν ζούσε ο Ωριγένης θα τα έβλεπε και αυτός, διότι η ψυχή εξελίσσεται, διότι υπάρχει αναγκαιότητα να εκφραστούν άλλα πράγματα, Αλλά και τότε θα μίλαγα για χάος, θεό, σύμπαν και σήμερα θα έλεγα χάος, θεός, σύμπαν. Δεν υπάρχουν οριακές έννοιες, αυτές είναι τοποθετημένες.

ΠτΘ: Είπατε ότι ο Ωριγένης ήξερε να αναγνωρίζει την εξέλιξη;

Π.Κ.: Την ήξερε την αισθανόταν, ανεξάρτητα από το βαθμό που του το επέτρεψαν. Είναι πολύ σημαντικό αν δούμε το τέλος της ζωής του, το οποίο ήταν πολύ άσχημο. Και εδώ θα προσθέσω κάτι. Ο Ωριγένης βοηθήθηκε πολύ από το Σέπτιμο Σεβήρο και αυτό το αναφέρω γιατί στην Κομοτηνή υπάρχει η προτομή και το λάβαρό του και οπωσδήποτε για να κάνω μία συζήτηση για τον Ωριγένη και να ψάχνω για το Σέπτιμο Σεβήρο σημαίνει ότι πιστεύω στις προηγούμενες ζωές σε μία αξιοπρεπή αντίληψή τους. Απόρροια, αυτό το βιβλίο που εξέδωσα και θα ακολουθήσει και δεύτερο.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Π.Κ.: Και εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β. – Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.