Βραδια ποιησης απο τον «Κυκλο Ποιητων Ροδοπης»

Την Παρασκευή το βράδυ στις 20:30 στην αίθουσα του Θρακικού Ωδείου Κομοτηνής «Ο κύκλος ποιητών της Ροδόπης» μας δίνει την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στα μονοπάτια της ποίησης μέσα από το δικό τους κόσμο. Μια ευκαιρία να ξεγλιστρήσουμε από την καθημερινότητά μας και να βρεθούμε σε δρόμους όμορφους, μαγευτικούς που μόνο η ποίηση ξέρει να χαράσσει.

Δεκατρείς συμπολίτες μας διαφόρων ηλικιών, από 19 έως 80 ετών, θα είναι εκεί για να μας διαβάσουν και να μας εκφράσουν το δικό τους ψυχικό κόσμο, τους προβληματισμούς τους, τα όνειρά τους. Πρόκειται για τους Ηρώ Κακαζάνη, Γιώργο Ισαακίδη, Γιώργο Μπατζάκα, Αντίκλεια Ξυγαλά, Χρήστο Ιωαννίδη, Σάββα Τσιμπιρίδη, Μίνα Μαχαιροπούλου, Γιάννη Βουλτσίδη, Γιάννη Λυγγερούδη, Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου, Αλέξανδρο Πανούση, Τζεμ Εσκιτζόγλου και Νίκο Πεστηλματζή.

Ο ΠτΘ συζητά σήμερα με αφορμή την εκδήλωση με τους Ηρώ Κακαζάνη και Γιώργο Μπατζάκα. Να σημειωθεί ότι ο «Κύκλος των ποιητών της Ροδόπης» ξεκίνησε το 2002 από τους Δημήτρη Ισαακίδη, Γιώργο Μπατζάκα, Μπάμπη Παπαστεφάνου και Ηρώ Κακαζάνη. Με την πάροδο του χρόνου προστέθηκαν και άλλοι και σήμερα αριθμεί 13 μέλη.

ΠτΘ: Πώς προέκυψε αυτή η συνάντηση;

Η.Κ: Η συνάντηση ήταν τελείως τυχαία. Ήταν ένα όνειρο, μια τρέλα. Όταν ήμουν στα Μεταλυκειακά το 1983, ήμουν συμμαθήτρια του Δημήρη Ισαακίδη, ο οποίος πάντοτε κρατούσε σημειώσεις. Κάποια στιγμή γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε κάποια, ας τα ονομάσουμε ποιήματα. Για ένα διάστημα χαθήκαμε και μετά από είκοσι χρόνια τον συνάντησα στο χώρο εργασίας του. Χαρήκαμε πάρα πολύ γι’ αυτό το ξανασμίξιμο και ήταν δική μου αρχικά η ιδέα, στην οποία βέβαια συμφώνησε μ’ όλη του την ψυχή ο Δημήτρης, να ξεθάψουμε τα χαρτιά μας, αυτά που είχαμε μαζεμένα στα συρτάρια και κατά συνέπεια να βγάλουμε τα συναισθήματά μας στους άλλους, στους γύρω μας, στους συνανθρώπους μας, στους φίλους μας. Στην αρχή δεν πιστεύαμε ότι θα μπορούσε να προχωρήσει αυτή η ομάδα, γιατί είναι δύσκολο να αναγνωριστούν άγνωστα άτομα σε μια μικρή κοινωνία. Περιμέναμε δυόμισι χρόνια, οπότε έγινε η πρώτη μας ποιητική βραδιά στο τουριστικό περίπτερο της Νυμφαίας με πρωτοβουλία του πρώην δημάρχου, κ. Τάσου Βαβατσικλή και της πρώην δημοτικής συμβούλου και προέδρου της ΔΕΠΑΚ κ. Σοφίας Μενεσελίδου. Ακουστήκαμε, είχαμε πάρα πολύ καλή ανταπόκριση και εκεί μοιράστηκε το πρώτο περιοδικό των ποιητών, «Το Τριαντάφυλλο», το οποίο περιέχει αποσπάσματα ή ποιήματα όλων των μελών της ομάδας. Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία. Ακολούθησε δεύτερη ποιητική βραδιά με πρωτοβουλία του Θρακικού Ωδείου Κομοτηνής. Μας δέχθηκαν πάρα πολύ πρόθυμα και το Δ.Σ. αλλά και ο κόσμος της Κομοτηνής. Τώρα αποφασίσαμε να κάνουμε την τρίτη ποιητική βραδιά με μεγαλύτερο δυναμικό, περισσότερο υλικό, περισσότερη φλόγα και πάθος, γιατί βλέπουμε ότι υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση κι από άλλους που θέλουν να συμμετάσχουν και ν’ ανοίξουν την ψυχή τους. Είναι πάρα πολύ καλή και ουσιαστική αυτή η επικοινωνία. Στόχος δε αυτού του κύκλου είναι να αγκαλιάσει όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, γιατί όλοι έχουμε όμοια προβλήματα, ερωτηματικά, αγάπες, έρωτες, χαρές. Όλα αυτά πρέπει να τα βγάλουμε από την ψυχή μας για να δείξουμε επιτέλους ότι είμαστε άνθρωποι. Αυτά πιστεύουμε και θα το προσπαθήσουμε, αρκεί να προβληθούν αυτές οι εκδηλώσεις και να μας κάνουν την τιμή οι άνθρωποι της Κομοτηνής να ζήσουν αυτή τη βραδιά.

ΠτΘ: Αναφερθήκατε σε κάποιο περιοδικό, «Το Τριαντάφυλλο». Το εκδίδετε;

Γ.Μ.: Όχι, δεν το εκδίδουμε, αλλά ήταν η σκέψη μας στην πρώτη μας παρουσίαση να δώσουμε κάποια ποιήματα στον κόσμο, γιατί κάναμε την απαγγελία, τα λόγια όμως φεύγουν, ενώ τα γραπτά μένουν. Γι’ αυτό κάναμε με δικά μας χρήματα ένα μικρό φυλλάδιο, «περιοδικό», τριάντα σελίδων, γι’ αυτό το ονομάσαμε και «Τριαντάφυλλο», από τα τριάντα φύλλα που έχει, όπου ο καθένας έγραψε ένα μικρό βιογραφικό και 3-4 ποιηματάκια και το διαθέσαμε δωρεάν σ’ όσους παραβρέθηκαν στην πρώτη μας εκδήλωση, στις 24 Οκτωβρίου του 2005 στο περίπτερο της Νυμφαίας.

ΠτΘ: Πόσο δεκτικός είναι ο κόσμο της Κομοτηνής και της Ροδόπης γενικότερα στην ποίηση;

Γ.Μ.: Η ποίηση είναι κάτι το περίεργο. Αν δεν την αγαπάς δεν μπορείς να την καταλάβεις, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά άτομα τα οποία την αγαπούν και τα οποία μας έχουν αγκαλιάσει. Βλέπουμε ότι στην τρίτη αυτή εκδήλωση που κάνουμε, επειδή έχουμε κινητοποιηθεί κι εμείς περισσότερο και θέλαμε να την προβάλλουμε παραπάνω, ότι κάποιοι έχουν ξαφνιαστεί, δεν το περίμεναν.

ΠτΘ: Μιλάμε για ερωτικό, για ρομαντικό ποιητή. Πιστεύετε ότι η ποίηση δέχεται τέτοιους χαρακτηρισμούς;

Γ.Μ.: Όχι, διαφωνώ σε αυτό. Βάζουμε ταμπέλες στους ποιητές. Κάθε ποιητής έχει το δικό του ύφος. Εγώ δε θα μπορούσα να χαρακτηριστώ ρομαντικός. Ερωτικός ναι, έχω γράψει κάποια ερωτικά ποιήματα τα οποία τα έχω σε μια συλλογή δική μου, την οποία ονομάζω «Τα ερωτικά». Φυσικά, αν δεν είναι ερωτικός ο ποιητής, δεν είναι και αληθινός. Θα πρέπει συνέχεια ο ποιητής να είναι ερωτικός.

Η.Κ.: Ο ποιητής είναι ερωτευμένος από τη φύση του, η ψυχή του είναι ερωτική. Είναι ερωτευμένος με τους ανθρώπους, είναι ερωτευμένος με τη φύση, είναι ερωτευμένος με την καθημερινότητα, με τις ιδέες, με τα όνειρά του κι από κει εμπνέεται και γράφει.

Γ.Μ.: Αλλά δε μένει μόνο στον ερωτισμό. Ο ποιητής επηρεάζεται από ό,τι συμβαίνει γύρω του. Από τα πολιτικά γεγονότα, από τη φτώχεια. Εμένα στα ποιήματά μου βγαίνει η φτώχεια, η καταπίεση.

ΠτΘ: Τα προσωπικά σας βιώματα τα επενδύετε στην ποίηση;

Γ.Μ.: Τα εξωτερικεύουμε. Δεν τα κρατάμε για μας. Θέλουμε τα βιώματά μας να γίνουν βιώματα όλων.

Η.Κ.: Πιστεύω ότι πέρασαν οι εποχές που πρέπει να έχουμε ταμπού και να κλεινόμαστε τόσο πολύ στον εαυτό μας. Πρέπει να νοιώσουμε ότι είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, ότι τα προβλήματά μας δεν απέχουν πολύ. Κι έτσι αν υπάρξει αυτός ο κρίκος επικοινωνίας, αν μοιραστούμε τα συναισθήματά μας, τα βιώματά μας, πιστεύω κι ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος, πιο ουσιαστικός, πιο γλυκός. Θα γυρίσουμε πια σ’ αυτό που λέμε Άνθρωποι.

Γ.Μ.: Στον Κύκλο Ποιητών, στην ομάδα που κάναμε, η οποία ουσιαστικά είναι μια συντροφιά φίλων, το σημαντικό είναι ότι μοιραζόμαστε ίδιες αγωνίες και ίδια ενδιαφέροντα. Είναι κάτι το μοναδικό για μένα, γιατί για πολλά χρόνια έγραφα και τα άφηνα στο συρτάρι μου τα ποιήματα. Δεν τολμούσα, γιατί ήξερα ότι η ποίηση είναι κάτι δύσκολο. Είναι δύσκολο να σε καταλάβουν οι άλλοι και κάποιοι θα γελούσαν και δεν ήθελα να τα δείχνω. Όταν όμως είδα ότι είμαστε δέκα πλέον με τα ίδια ενδιαφέροντα και αυτά πρέπει να τα δείξουμε, να τα δώσουμε στον κόσμο να μας γνωρίσει, τότε πια βγήκαν από το συρτάρι τα ποιήματά μου. Κι από κείνη τη στιγμή πλέον πολλοί έλεγαν είσαι ποιητής και εγώ τους έλεγα εν δυνάμει ποιητής. Γιατί δεν έχω κάνει ακόμη κάποια δικιά μου έκδοση. Όταν θα εκδώσω κάτι και θα πάρω τις πρώτες μου κριτικές, καλές ή κακιές, τότε πλέον θα λέω ότι είμαι ποιητής. Αυτή τη στιγμή δηλώνω εν δυνάμει ποιητής.

ΠτΘ: Μπορεί η ποίηση να αλλάξει τον άνθρωπο και ειδικότερα τον κόσμο;

Η.Κ: Η ποίηση μπορεί ν’ αλλάξει πρώτα τον εαυτό μας. Διαβάζοντας ή γράφοντας, βρίσκεις αυτή τη γέφυρα, τη γέφυρα επικοινωνίας όπως λέω στο βιογραφικό μου με τον ίδιο σου τον εαυτό. Ακολουθεί ένα ψάξιμο του συνανθρώπου μου, του φίλου, του συγγενή, του γνωστού.

Γ.Μ.: Η ποίηση ομορφαίνει και χρωματίζει πρώτα τον ίδιο τον ποιητή και μετά τους γύρω του. Εάν μ’ αυτό που γράφει ο ποιητής καταφέρει ν’ αγγίξει ένα ακροατή, ένα που θα το διαβάσει, τότε έχει πετύχει ο ποιητής, μ’ αυτό που γράφει να συγκινήσει, να μπορέσει το συναίσθημά του να το περάσει και στους άλλους.

ΠτΘ: Επειδή λένε ότι οι ποιητές είναι μοναχικοί άνθρωποι, θα πρέπει κανείς για να καταλάβει την ποίηση να τη διαβάζει μοναχικά;

Γ.Μ.: Προσωπικά για τα δικά μας ποιήματα, ναι. Δεν μου αρέσει να κάνω απαγγελία, εξάλλου δε βοηθάει και η φωνή μου γι’ αυτό, αλλά πιστεύω ότι κι ο καθένας νοιώθει διαφορετικά αυτό που διαβάζει. Πολλές φορές έχω απογοητευθεί ακούγοντας μεγάλους ποιητές. Για παράδειγμα δεν μου αρέσει καθόλου να απαγγέλλει ποιήματά του ο Σεφέρης. Χαλάει πιστεύω τα ποιήματά του.

Η.Κ.: Η δική μου θέση είναι διαφορετική όταν διαβάζω ένα ποίημα. Θέλω να βλέπω τα μάτια των ανθρώπων, αυτών που το ακούν και μέσα από τα μάτια να εισπράττω το συναίσθημά τους. Αυτή είναι η δική μου ικανοποίηση.

ΠτΘ: Να αναφερθούμε και στο έργο σας…

Γ.Μ.: Γράφω εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, από τα δεκατέσσερα. Υπάρχουν και παλαιότερα, αλλά είναι πολύ παιδικά και δεν τα θεωρώ άξια λόγου να συμπεριληφθούν. Προσπαθούσα να βρω μια διέξοδο μέσα από το γράψιμο, από το δημοτικό ακόμη, γράφοντας μικρά πεζά. Στα 13 μου συνάντησα το Σεφέρη και είδα ότι μπορείς να γράψεις χωρίς ρίμα, χωρίς ομοιοκαταληξία και έτσι μου δόθηκε το έναυσμα για να ξεκινήσω. Την πρώτη μου συλλογή την ονομάζω «Ελπίδα άσβεστη» και περιέχει ποιήματα από το 1984 – 1997, τη δεύτερη την ονομάζω «Ερωτικά», την τρίτη «Ονείρου δρόμος» και η τέταρτη ολοκληρωμένη συλλογή μου είναι η «Υπόγεια κλίση» και αυτή τη στιγμή έχω κάποια σκόρπια ποιήματα.

Η.Κ.: Θα έλεγα ότι ήμουν εν μέρει άτυχη αλλά και τυχερή. Έχω γράψει ποιήματα από την ηλικία των 37 χρόνων. Μέχρι τότε δεν είχα καμία σχέση με λογοτεχνία ούτε διάβαζα ποίηση, το έναυσμα για να γράψω ήταν η απομόνωση, η μοναξιά από κάποια προσωπικά προβλήματα και ανατροπές και εκεί κάποια στιγμή ξεπήδησε αυτός ο ψυχικός χείμαρρος και ξεκίνησα να γράφω για τον εαυτό μου. Τα έδειξα αυτά σε κάποιους φίλους, άρεσαν και έτσι βρήκα ένα τρόπο όταν απομονώνομαι να εκτονώνω τις αγωνίες μου όλα όσα ένοιωθα. Έχω έτοιμη την πρώτη μου ποιητική συλλογή που αριθμεί 70 ποιήματα, εκ των οποίων πολλά είναι στίχοι για μελοποίηση και τα διαθέτω σε μουσικοσυνθέτες της πόλης μας. Η ονομασία της συλλογής μου είναι ένα τρίπτυχο που βγήκε από την καρδούλα της μικρής μου κόρης, Κατερίνας στην οποία αφιερώνω και το βιβλίο μου όπως και στη μεγάλη μου κόρη Ελευθερία, η οποία κάποτε σε μία διαδρομή που κάναμε με το αυτοκίνητο προκειμένου να γαληνέψει τις ανησυχίες μου γύρισε και μου είπε «μαμά να γλυστρίσουμε από τα παγωμένα βράχια να βρούμε ίσιους δρόμους να ησυχάσουμε».

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι από πλευράς αναγνώστη ένα ποίημα χρειάζεται πολλές αναγνώσεις;

Η.Κ.: Χρειάζεται πολλές αναγνώσεις και πολλές διορθώσεις από εμάς τους ίδιους. Αλλιώς βλέπεις το ποίημα την ώρα που το ολοκληρώνεις και αισθητικά και συναισθηματικά και αλλιώς όταν ηρεμήσει και καλπάσει μέσα στην ψυχή σου αυτός ο χείμαρρος. Το διαβάζεις πιο αντικειμενικά. Θεωρώ ότι ο αναγνώστης κάθε φορά που διαβάζει το ποίημα θα βρίσκει νέα στοιχεία και αυτή είναι η μαγεία της ποίησης. Ανάλογα με τον ψυχικό του κόσμο να το βλέπει διαφορετικά. Το ίδιο ποίημα μπορεί να το αισθανθεί με πολλές διαφορετικές όψεις κάθε φορά.

ΠτΘ: Εσείς διαβάζετε ποίηση;

Γ.Μ.: Πάρα πολύ, ό,τι κυκλοφορεί. Αγαπημένοι μου ποιητές είναι ο Σεφέρης και ο Καββαδίας, διαβάζω και τους ντόπιους ποιητές γιατί θέλω να ξέρω και τους ποιητές της Θράκης και προσπαθώ να έρθω και σε επαφή μαζί τους.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή είναι τόπος ποιητών έστω και άγνωστων;

Γ.Μ.: Η Κομοτηνή παρόλο που τη θεωρούμε «υποβαθμισμένη» προσωπικά πιστεύω ότι είναι ανώτερη πνευματικά από πολλές μεγάλες πόλεις.

Η.Κ.: Κάποια επώνυμη αγαπημένη κυρία στην προηγούμενη εκδήλωση με ρώτησε «πώς προέκυψαν όλοι αυτοί οι ποιητές, πώς δεν υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια κι αν είναι αξιόπιστοι». Της απαντώ με την ποιητική βραδιά της Παρασκευής. Θα ήθελα πολύ να τη δω στην αίθουσα του Θρακικού Ωδείου για να απολαύσει και αυτή μαζί μας τους ποιητές γιατί και αυτή είναι ποιήτρια.

Γ.Μ.: Εμείς δεν μπορούμε να κρίνουμε τον εαυτό μας ο κόσμος θα μας κρίνει.

ΠτΘ: κ. Κακαζάνη, κ. Μπατζάκα σας ευχαριστούμε πολύ.

Η.Κ.-Γ.Μ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.