14χρονη με δυο γαμους, εναν αρραβωνα κι ενα διαζυγιο…

Η ιστορία που φιλοξενείται σήμερα στο «Εμείς η Πόλις» ξεκινά από ένα μικρό χωριό της Ροδόπης, «περνά» από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας και καταλήγει πάλι στο ίδιο χωριό. Στο δημαρχείο της πόλης ένας νιόπαντρος 22χρονος, παιδί μουσουλμάνων μεταναστών από την Θράκη, υπέβαλλε το πιστοποιητικό του γάμου του. Οι υπάλληλοι αμφισβήτησαν την εγκυρότητα του πιστοποιητικού, όχι άδικα, η ηλικία της νύφης ήταν τέτοια που «μαρτυρούσε», σύμφωνα με τα δικά τους ευρωπαϊκά δεδομένα, ότι επρόκειτο για μαθήτρια δημοτικού κι όχι νιόπαντρη. Ο γάμος εκείνος ακυρώθηκε. Ο γαμπρός συνέχισε να ζει στην Γερμανία φοβισμένος από την αυστηρότητα των γερμανικών αρχών. Μετά από ένα χρόνο χώρισε την καλή του…

Σήμερα παντρεύονται με την άδεια του Μουφτή μικρά παιδιά στη γειτονιά σας;

Δεν συνηθίζεται τόσο πολύ γιατί ο Μουφτής φοβήθηκε μετά το δικό μας περιστατικό. Η κόρη μου γύρισε απ’ τη Γερμανία επειδή ήταν μικρή, άρα κακώς παντρεμένη. Τώρα, απ’ ό,τι ακούω απ’ τους άλλους γονείς, λέει ότι σε μικρή ηλικία μελλόνυμφών δεν μπορώ να δώσω έγκριση. Παλιότερα, όταν κλέβονταν ένα νεαρό ζευγάρι και σε μας κλέβονται συχνά, έδινε την έγκριση. Αφού ζούσαν μαζί, τι να έκανε; Έδινε την άδεια και ο Μουφτής. Ήταν και οι γονείς που πίεζαν, καταλαβαίνετε…

Η κόρη σας πόσο χρονών παντρεύτηκε;

Όταν τέλειωσε το δημοτικό σχολείο έφυγε στη Γερμανία. Ήταν δώδεκα χρονών. Μόλις είχε τελειώσει το σχολείο, το Καλοκαίρι έγιναν όλα. Ήταν τυχερό και δεν έπρεπε να το χάσει, οπότε ακολούθησε το γαμπρό και τα πεθερικά, αφού έγινε ο γάμος και το γλέντι εδώ.

Τι εννοείτε, όταν λέτε, «ήταν τυχερό»;

Ήταν καλό το παιδί, καλό τυχερό. Καλή οικογένεια, ήσυχη, κοίταζε τη δουλειά της. Τα κοιτάμε εμείς αυτά, αν είναι από προκομμένο σπίτι, αν έχουν τον καιρό τους. Αν ο άλλος πίνει και μεθάει, δεν θα δώσεις το κορίτσι σου να κακοπερνά…

Εσείς πόσο χρονών παντρευτήκατε;

Δεκατριών ετών παντρεύτηκα, αφού είμαι τριάντα τεσσάρων ετών κι έχω κι εγγόνι. Παντρεύτηκα πολύ μικρή, αλλά όλα τα κορίτσια της γειτονιάς σ΄ αυτήν την ηλικία παντρεύονταν. Εγώ δεν θα μπορούσα ν’ αποτελέσω εξαίρεση. Και ο άντρας μου μικρός ήταν. «Αυτός είναι» είπαν απ’ το σπίτι κι εγώ τον πήρα. Από τότε μαζί είμαστε.

Ο γαμπρός σας, το «καλό τυχερό» που λέτε πόσο χρονών ήταν;

Ο γαμπρός σε ηλικία τεσσάρων ετών πήγε στη Γερμανία. Όταν ήταν να παντρευτεί την κόρη μου ήταν 21 ετών και δούλευε στη Γερμανία με τους γονείς του. Δεν είχαν προβλήματα εκεί απ’ ό,τι ξέρουμε. Κοίταζαν τη δουλειά τους οι άνθρωποι. Εδώ, στο χωριό, ερχόταν τα καλοκαίρια, άνοιγαν το σπίτι και έμεναν όσο διάστημα ήταν η άδειά τους.

Εκείνο το καλοκαίρι, δεν πέρασε καθόλου απ’ το μυαλό σας ότι η κόρη σας μπορεί και να μην ήθελε να παντρευτεί; Μπορεί για παράδειγμα να ήθελε να συνεχίσει το σχολείο, ήταν καλή μαθήτρια απ’ ό,τι έμαθα.

Ο δάσκαλος έλεγε ότι ήταν η καλύτερη. Κοίτα, το κορίτσι, όντως, ήταν μικρό. Το ρωτήσαμε αν θέλει να παντρευτεί και είπε: « Ναι, θέλω, αφού ξέρετε ότι είναι καλή οικογένεια, γιατί να χάσουμε το τυχερό;» Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά εμείς παντρευόμαστε μικροί. Όταν βλέπεις ότι είναι καλή οικογένεια λες, «γιατί να χάσω το τυχερό;» Ύστερα πάλι, όταν θέλουν οι μικροί, παντρεύονται, και οι γονείς συμφωνούν και υποστηρίζουν τα παιδιά τους, όσο μπορούν. Μερικές φορές, ακόμη και όταν δεν συμφωνούν οι γονείς γίνεται ο γάμος. Κλέβονται τα παιδιά, τι να κάνεις; Λες εντάξει, με κρύα καρδιά.

Δεν απαιτείται άδεια, η έγκριση κάποιου για να είναι νόμιμα όλα;

Έτσι, γίνεται ο γάμος. Όποιος θέλει παντρεύεται. Κι εμείς κάναμε καλό γάμο, με τα νυφικά, με τα χρυσαφικά, μ’ όλα τα έθιμα. Είχαμε και την έγκριση που λέτε. Ύστερα αν θέλουν τα παιδιά και δεν γίνει γάμος, βάζετε με το νου σας τι θα λένε στο χωριό;

Πώς εντόπισαν οι αρμόδιες υπηρεσίες στη Γερμανία την κόρη σας;

Κι εγώ δεν ξέρω πώς την εντόπισαν οι Γερμανοί. Νομίζω ότι πήγε ο γαμπρός να πάρει μια άδεια για να μένουν μόνοι. Οι Γερμανοί, όταν έμαθαν για την μικρή, ήθελαν να πάει στο σχολείο. Ο πεθερός της δεν την έστειλε, τους είπε ότι είναι νύφη του κι ότι ήρθε ως παντρεμένη στην Γερμανία κι όχι για να πάει σχολείο. Κι εκείνοι αρχικά δεν τον πίστεψαν, είπαν ότι, «το κορίτσι μπορεί και να το έχετε κλέψει» κι ύστερα άρχισαν να ρωτούν, «πού είναι οι γονείς του;»

Εσείς τι κάνατε;

Μίλησα τότε στο τηλέφωνο μ’ ένα δικηγόρο. «Εγώ είμαι η μάνα του»,είπα και μετά πρόσθεσα, «παντρεύτηκε. Εμείς εδώ μικροί παντρευόμαστε» του είπα, αλλά δεν πείστηκαν και συνοδεία Γερμανών που ασχολούνται με παιδιά και ανήλικους την έφεραν στην Θεσσαλονίκη και πήγα και την πήρα.

Τι συμπέρασμα βγάλατε απ’ αυτή την περιπέτεια;

Τη χώρισαν οι γερμανοί. «Είναι μικρή, για δυο χρόνια δεν θα μπορεί να έρχεται στην Γερμανία. Ούτε κοντά στον άντρα της θα μπορεί να πηγαίνει. Μόνο σ’ ένα σπίτι που θα είναι και άλλοι μέσα θα μπορεί να βλέπει τον άντρα της, αν το επιθυμεί» έγραψαν σε κάτι χαρτιά και αυτό ήταν γι αυτούς. Αλλά γάμος έτσι δεν γίνεται! Πώς δηλαδή θα είναι παντρεμένοι, αλλά θα βλέπονται μόνο όταν είναι και άλλοι; «Μόνο», λέει, «να βλέπει ο ένας τον άλλον, όταν είναι και άλλοι στο χώρο». Πρώτη φορά το ακούσαμε αυτό…

Σας στεναχώρησε αυτή η απόφαση;

Εγώ τρελάθηκα απ’ τη στεναχώρια. Ειλικρινά δεν ήθελα να βλέπω κόσμο, να βγαίνω έξω απ’ το σπίτι απ’ τη ντροπή. Είναι μικρή η κόρη μου. Πώς να περάσει αυτά τα βάσανα, σκεφτόμουν συνέχεια. Έκλαιγε το παιδί μου. Έκλαιγα κι εγώ. Ζούσε χωριστά από τον άντρα της. Όταν ήρθε πίσω, στον τόπο μας, έγινε χάλια. Έκλαιγε όλη μέρα.

Τι τη στεναχωρούσε περισσότερο;

Πιο πολύ φοβόταν τα σχόλια του κόσμου. Μια παντρεμένη χωρίς άντρα. Μια παντρεμένη που θα πήγαινε στο σχολείο; Θα έμενε σπίτι; Θα περίμενε τον άντρα της; Τι θα έκανε; Ήταν ή δεν ήταν παντρεμένη; Είχε ή δεν είχε άντρα; Αυτή εδώ, ο άντρας της στην Γερμανία. Τι γάμος ήταν αυτός;

Τον άντρα της πότε τον γνώρισε η ίδια;

Όταν ήρθε το παιδί απ’ τη Γερμανία, εκείνο το καλοκαίρι του γάμου, τότε τον γνώρισε. Είχαν κάτσει ένα μήνα με τους γονείς του τότε. «Να», είπαμε, «αυτό είναι το παιδί που σε προξενεύουμε για άντρα σου. Καλή οικογένεια», είπαμε, θα περνούσε καλά κοντά τους το κορίτσι μας. Εδώ εμείς πρόβατα έχουμε, τη δουλειά στα χωράφια την ξέρεις, είναι δύσκολη, στα πρόβατα, ακόμη πιο δύσκολη. Κι εμείς επειδή συμφώνησαν τα παιδιά, είπαμε να γίνει ο γάμος. Ξέραμε, βέβαια, ότι η οικογένεια είναι καλή.

Ο Σοφολογιότατος ποια στάση κράτησε;

Ο Μουφτής, όταν θέλει η μάνα και ο μπαμπάς, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Όλα τα χαρτιά έγιναν εδώ. Όταν γινόταν ο γάμος ήρθε ο Χότζας, «μικρή είναι» είπε, «μικρή γιατί εμείς έτσι παντρευόμαστε» είπαμε εμείς και ο γάμος έγινε κανονικά με την άδειά του. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Χρόνια τώρα παντρεύονται, ενώ είναι παιδιά ακόμη. Οι περισσότεροι γάμοι έγιναν σ’ αυτή την ηλικία.

Εκείνη πάντως επέστρεψε απ’ τη Γερμανία γιατί οι γερμανικές αρχές δεν αναγνωρίζουν τέτοιους γάμους…

Όταν γύρισε άνοιξε η γη και μας κατάπιε. Μέχρι τώρα στεναχώρια έχουμε. Γιατί το παιδί μου να έρθει από εκεί και να παντρευτεί ξανά; Γιατί να περάσουμε τέτοια βάσανα; Γιατί να ταλαιπωρηθεί τόσο, τόσο μικρή;

Ο γαμπρός σας τι στάση κράτησε;

Ο πρώτος γαμπρός είπε: «θα περιμένω να μεγαλώσει. Θα κάνουμε υπομονή, θα μεγαλώσει». Μετά από ένα χρόνο που το κορίτσι του ζήτησε να έρθει να την πάρει, εκείνος δεν ήρθε. Δεν μπορούσε το παιδί, δεν μπορούσε γιατί οι Γερμανοί δεν ήθελαν το κορίτσι να πατάει το πόδι του εκεί, παρά μόνο σαν επισκέπτρια και με την συνοδεία άλλων. Πώς εκείνος να ερχόταν να την έπαιρνε ξανά;

Έτσι αποφάσισαν να χωρίσουν;

Χώρισαν! Κοίταξε ο καθένας τη δουλειά του. Πήρε ο καθένας το δρόμο του. Τι να έκαναν; Εκείνος στη Γερμανία, αυτή εδώ, γάμος γίνεται;

Τώρα η κόρη σας τι κάνει;

Μια φορά «έφυγε» εδώ κοντά. Γνώρισε ένα παιδί, δεν πήγαν, όμως, καλά, δεν ταίριαξε η σχέση. Τώρα παντρεύτηκε μ’ ένα παιδί πάλι από εδώ. Μακάρι να πάνε καλά. Ο γαμπρός είναι φαντάρος. Το κορίτσι μένει με τα πεθερικά τώρα. Προς το παρόν καλά τα πηγαίνουν. Όταν πηγαίνω επίσκεψη, καλά τους βλέπω. Μακάρι να είναι καλά, να στεριώσει.

Άλλες κοπέλες, στην ηλικία της κόρης σας, παντρεύτηκαν και έζησαν μετά στη Γερμανία;

Ναι, κι άλλες κοπέλες παντρεύτηκαν τόσο μικρές κι έφυγαν στη Γερμανία. Το γραφτό μας ήταν να το περάσουμε εμείς αυτό. Τι να κάνουμε, έτσι ήταν να γίνει κι έτσι έγινε. Έπεσαν πάνω μας. Πιστεύω, αν ο συμπέθερος δεν έλεγε την αλήθεια και την έστελνε σχολείο την μικρή, κανείς Γερμανός δεν θα καταλάβαινε ότι είναι δώδεκα χρονών και ότι είναι παντρεμένη.

Το βρίσκετε σωστό να παντρεύονται σ΄ αυτή την ηλικία και στις μέρες μας;

Σε μας έτσι είναι. Άλλα έθιμα. Εντάξει να μην παντρεύονται τόσο μικρά, αλλά κι ένας χρόνος να περάσει, πάλι θα παντρευτούν. Θ’ αλλάξει κάτι;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.