Γραφοντας για του 2006 τις ημερες, Γιαννης Γιαγκινης

ΠαΓΚοΣΜια ΓεΓοΝοΤα

Περιμένετε να μιλήσω για τον πόλεμο στον Λίβανο; Πάει, πέρασε, τελείωσε. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος ήταν στην πάντα εύφλεκτη Μέση Ανατολή. Για την εξάπλωση της γρίπης των πτηνών; Μας ανησύχησε στις αρχές της χρονιάς αλλά φαίνεται να ξεπεράστηκε. Για την οργή με τα σκίτσα του Μωάμεθ της δανέζικης εφημερίδας ή τις δηλώσεις του Πάπα στην Γερμανία; Πολιτισμικές κρίσεις ήταν που ξεπεράστηκαν, από τις πολλές που θα ζούμε πλέον. Για το πάγωμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Για την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου που ολοκλήρωσε τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας; Για την κουτουλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι στον τελικό του Μουντιάλ της Γερμανίας; Για την απίστευτη ομηρία της Νατάσσα Κάμπος στην Αυστρία; Για την αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία της Κούβας; Μπα. Για το «Φλιτζάνι» το γεγονός της χρονιάς το ζήσαμε τις τρεις πρώτες μέρες του 2006 και το ξαναζούμε τις τρεις τελευταίες. Ο καιρός έχει τρελαθεί και οδηγεί σε ακραία φαινόμενα. Όταν αυτά είναι ψυχρά, τότε χρειάζεται θέρμανση. Και αυτή επιτυγχάνεται μέσω της ενέργειας του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Όταν η Ρωσία αποφάσισε στις αρχές του Ιανουαρίου να κλείσει τις στρόφιγγες των αγωγών προς την Ουκρανία απαιτώντας μεγαλύτερες τιμές, έδειξε πολύ απλά ποιος είναι το μεγάλο αφεντικό από το οποίο ξεκινούν οι ενεργειακές πηγές που στο μεγαλύτερο ποσοστό τροφοδοτούν όχι μόνο την Ανατολική αλλά και την Δυτική Ευρώπη. Τα ίδια και τις τελευταίες μέρες του Δεκεμβρίου, στην αντίστοιχη κρίση με την Λευκορωσία. Οι βασικές πηγές ενέργειας της γηραιάς ηπείρου ξεκινούν από τη Μόσχα και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η ρωσική αρκούδα και το εκμεταλλεύεται κατά βούληση. Αυτό το αντιλαμβάνεται και η Ουάσιγκτον, βάζει τα εμπόδιά της όπως με τους αγωγούς Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη και Καρατσαπέι – Κομοτηνή, ασκεί πιέσεις ώστε να μειωθεί η ευρωπαϊκή ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία, αλλά αυτή η μέρα είναι ακόμα πολύ μακριά. Μπορεί η Σοβιετική Ένωση να κατέρρευσε αλλά η Ρωσία εξακολουθεί να προκαλεί δέος σ’ όλο τον πλανήτη. Έχει μυστικά και όπλα που αδυνατούν να αντιληφθούν οι ανταγωνιστές της. Το πρόσφατο θρίλερ Λιτβινένκο με το Πολώνιο 210 απέδειξε ότι η ρωσική αρκούδα ζει ακόμα και βρυχάται. Και με τα ενεργειακά αποθέματά της, ίσως τελικά δεν είναι μόνο στα χαρτιά διάδοχος της πρώην υπερδύναμης αλλά σοβαρό αντίπαλον δέος μιας Αμερικής που με την εξωτερική πολιτική που χαράζει και τα μέτωπα που διαρκώς ανοίγει σ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια, αργά ή γρήγορα, στην κατάρρευση της αδιαφιλονίκητης αυτήν την στιγμή παγκόσμιας αυτοκρατορίας της…

ΕΛΛαΔα

Από τις πιο περίεργες χρονιές των τελευταίων ετών. Τα πρόσφατα γεγονότα με τον βιασμό ανήλικης αλβανίδας μέσα σε σχολείο αλλά και την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ αποτελούν δείγμα της ύπαρξης ενός βαθιά ριζωμένου μέσα μας κοινωνικού ρατσισμού. Αλλά και η εν ψυχρώ δολοφονία πέντε κυνηγών για το… τριφύλλι δείχνει την υποβάθμιση της αξίας της ίδιας της ζωής στη σημερινή κοινωνία. Αντιστοίχως, τα συνεχή κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας, από τα δακρυγόνα στις πορείες μέχρι τον ξυλοδαρμό του κύπριου φοιτητή, για τα οποία δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο εβρίτης νέος αρχηγός της Αστυνομίας Αναστάσιος Δημοσχάκης, προκαλούν ανησυχία για το μέλλον. Αλλά τα αδιαφιλονίκητα κορυφαία ελληνικά γεγονότα της χρονιάς είναι τα δύο μεγάλα σκάνδαλα. Και αν αυτό με τους κουμπάρους και την Επιτροπή Ανταγωνισμού για τα καρτέλ του γάλακτος, στο οποίο με βάση το πρόσφατο πόρισμα φαίνεται να εμπλέκονται και δύο γαλακτοβιομηχανίες της Θράκης, είναι πολύ πρόσφατο για να εκτιμηθεί και θα αντιληφθούμε την αξία του μέσα στο 2007, για αυτό των υποκλοπών ακούστηκαν και γράφτηκαν τόσα πολλά που δεν αφήνουν αμφισβήτηση ότι πρόκειται για το ελληνικό γεγονός όχι απλά της χρονιάς αλλά και των τελευταίων χρόνων γενικότερα, μαζί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ίσως να είναι και το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας μας, που αγγίζει διαστάσεις πολιτικού θρίλερ και ενδεχομένως κατασκοπείας. Όπως και να το κάνουμε, η είδηση ότι παρακολουθούνταν το κινητό του πρωθυπουργού, δεκάδων πρωτοκλασάτων υπουργών, αστυνομικών, στρατιωτικών, διπλωματικών παραγόντων αλλά και απλών πολιτών δεν είναι κάτι απλό. Εκείνο το μεσημέρι του Φεβρουαρίου που ο Γιώργος Βουλγαράκης πάνω σε ένα πίνακα επιχειρούσε να δείξει τον τρόπο λειτουργίας του κυκλώματος που έκανε τις υποκλοπές, ίσως ούτε και ο ίδιος γνώριζε τις διαστάσεις που θα έπαιρνε το θέμα τους επόμενους μήνες. Οι θεωρίες συνωμοσίας μίλησαν αμέσως για ξένους εμπλεκόμενους παράγοντες. Στην επίσημη αρχική λίστα των 27 ατόμων που παρακολουθούνταν βρέθηκε και το όνομα Αττίλα Ιχτιάρ, ενός μειονοτικού φοιτητή της ΑΣΟΕ από την Ξάνθη που ανήκει στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Επίσης, του τότε διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του Ευριπίδη Στυλιανίδη. Μετά και όσο η λίστα των υποκλαπέντων διευρύνονταν, μαθαίναμε και άλλα ονόματα θρακιωτών που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά για να αρχίσουν όλο τον χρόνο έρευνες επί ερευνών, δημοσιεύματα επί δημοσιευμάτων, χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων, πολιτικές κόντρες, σύσταση ειδικών επιτροπών στη Βουλή. Και να καταλήξουμε τελικά ότι δεν τρέχει και τίποτα, όχι επειδή δεν έτρεξε, αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολο (να εντοπιστούν ή να κατονομαστούν άραγε;) οι πραγματικοί ένοχοι…

ΤοΠιΚα

Άλλοι θα απαντήσουν τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, που άλλωστε αποτελούν κορυφαία εκδήλωση της δημοκρατίας μας, αλλά αυτό επαναλαμβάνεται κάθε τέσσερα χρόνια. Αντιθέτως, το να ανακαλύπτονται στην κατοχή ανθρώπων υπεράνω πάσης υποψίας αρχαία αντικείμενα τα οποία ενδεχομένως πάνε την ιστορία μιας πόλης όπως η Κομοτηνή αρκετούς αιώνες πιο πίσω από εκείνη που ξέραμε ως σήμερα, είναι μια σημαντική ανακάλυψη που όμως δεν επηρεάζει το μέλλον παρά μόνο το παρελθόν. Με αυτή τη βάση λογικής λοιπόν, για το «Φλιτζάνι» τοπικό γεγονός του 2006 είναι η διαδεδομένη πλέον εκτίμηση για ύπαρξη σχεδίου μελλοντικής αναταραχής στην Θράκη. Το σχέδιο παραδοσιακά εμφανίζεται να έχει εκπονήσει η Τουρκία με άγνωστους απώτερους στόχους αλλά προβλέψιμη άμεσα την ένταξη μειονοτικού ζητήματος Θράκης στην διμερή ατζέντα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Οι συνεχείς επισκέψεις στην περιοχή τούρκων αξιωματούχων με την ανοχή έως και παρότρυνση τοπικών και όχι μόνο αρχών (με αποκορύφωμα την περιοδεία δύο πρώην υπΕξ και το επίσημο αίτημα για ερχομό του νυν στην περιοχή), οι διαρκείς «εμπρηστικές» δηλώσεις τούρκων επισήμων (από τον πρόεδρο Σεζέρ και των πρωθυπουργό Ερντογάν ως κατώτερα στελέχη), η τουρκική δραστηριότητα σε διεθνή fora (από την Ισλαμική Διάσκεψη ως το Συμβούλιο της Ευρώπης) συντηρούν αυτήν την εικόνα. Αλλά αυτό λίγο ως πολύ είναι αναμενόμενο και λογικό. Δουλειά της τουρκικής διπλωματίας είναι αυτή και την κάνει καλά. Δουλειά της ελληνικής διπλωματίας είναι να αποτρέπει τέτοιες «προ(σ)κλήσεις αυτόκλητων προστατών της μειονότητας», που στο κάτω-κάτω της γραφής εκμεταλλεύονται παθογένειες της ελληνικής μειονοτικής πολιτικής, με κορυφαία μέσα στην χρονιά που φεύγει την απαγόρευση μέχρι και μειονοτικών συλλόγων που δεν αναφέρουν καν εθνικό προσδιορισμό στην επωνυμία τους!!! Αλλά αν υπήρξε μια ανησυχητική διάσταση μέσα στο 2006, αυτή είναι η αμερικανική παρέμβαση, όπως εκδηλώθηκε πέντε φορές μέσα στο τελευταίο τρίμηνο. Αρχικά μάθαμε για τις δηλώσεις του αμερικανού πρέσβη στον ΟΑΣΕ, μετά διαβάσαμε αυτές του αμερικανού επιτετραμμένου στην Αθήνα Τόμας Κάντριμαν, ακολούθως ακούσαμε παρεμφερή από τον ίδιο τον πρέσβη Τσαρλς Ρις, είχαμε και τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να επιβεβαιώνει από την Ουάσιγκτον τους προλαλήσαντες και στο τέλος, μάθαμε αυτό που είχε γίνει πρώτο, δηλαδή μια νύξη της ίδιας της Κοντολίζας Ράις στην Ντόρα Μπακογιάννη στην κατ’ ιδίαν συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη στα τέλη Σεπτεμβρίου. Όταν η υπερδύναμη δηλώνει ότι έχει διαφορετικό ορισμό για τις μειονότητες από ό,τι η Ελλάδα, όπως και να το κάνουμε, ανησυχείς. Έστω και αν η λογική δηλώνει πως δεν υπάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος ανησυχίας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν υπάρχει μεγαλύτερος από αυτόν που ήδη υπήρχε, χθες, προχθές, πέρυσι, πρόπερσι, πριν μια δεκαετία ή μισό αιώνα πίσω. Αν οι μεγάλες δυνάμεις του εξωτερικού θελήσουν για τον οποιονδήποτε λόγο να δημιουργήσουν στο μέλλον θέμα Θράκης, αυτό θα γίνει, όσα βήματα προόδου και αν έχει κάνει μέχρι τότε η Ελλάδα στα μειονοτικά δικαιώματα. Αλλά δεν θα το θελήσουν. Απλά θα συντηρείται μια κατάσταση για πιο εύκολη άσκηση πιέσεων, καθώς ο φόβος πάντα θα φυλάει τα έρμα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να προχωρήσει στα μειονοτικά βήματα προόδου που λέγαμε…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.