Σουκραν Ραιφ, επικεφαλης της θεατρικης Ομαδας «Σπορος»: «Το θεατρο διδασκει»

Με το έργο «Γκιγκιριέ» μας « μεταφέρουν» σε μια τσιγγάνικη γειτονιά, στο συνοικισμό Σουλουκουλέ. Πρωταγωνιστές μιας παράστασης με ανθρώπους που άλλοτε περνούν τις μέρες τους αρμονικά κι άλλες πάλι φορές καυγαδίζουν και τσακώνονται. Ο Μπαϊράμ, η Γκιουλλού, ο Εμίν, ο Σαμπρή, η Σεμπαχάτ, οι ήρωες που ζωντανεύουν στην σκηνή του REX με πρωταγωνιστές νεαρούς συμπολίτες μας μουσουλμάνους. Υπό τις οδηγίες της κ. Σουκράν Ραϊφ, με όρεξη και αγάπη για το θέατρο και την σκηνή, κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα χθες, σήμερα, αύριο στην σκηνή του REX…

Πόσα άτομα δουλέψατε για την παράσταση;

Σουκράν Ραϊφ: Δουλεύουμε με δυο θεατρικές ομάδες: τον «Σπόρο» (που ξεκίνησα την συνεργασία το 1999) και τον «Πυρήνα». Είναι το 7ο έργο που ανεβάζω, είναι η δεύτερη φορά που ανεβάζω μεικτό έργο, δηλαδή έργο και με τις δυο ομάδες. Δουλεύουμε εδώ και πολύ καιρό. Καθυστερήσαμε λίγο, αλλά τώρα είμαστε έτοιμοι.

Παίζουν έντεκα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Συνολικά ασχολούνται με την παράσταση 18 άτομα.

Γιατί όλα αυτά τα χρόνια ασχολείστε μ΄ αυτή τη θεατρική, ερασιτεχνική ομάδα;

Σουκράν Ραϊφ: Όταν σκέφτομαι γιατί ασχολούμαι με μια τόσο δύσκολη υπόθεση; Απαντώ ότι πρώτα – πρώτα το κάνω για μένα, για τον εαυτό μου, για να ικανοποιηθώ εγώ. Μετά το κάνω για τους νέους ανθρώπους, γιατί αγαπώ πάρα πολύ τα νέα παιδιά και μ΄ αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω με νέα παιδιά. Νομίζω ότι θα συνεχίσουμε.

Έχουν ταλέντο οι μαθητές σας;

Σουκράν Ραϊφ: Έχουν πάρα πολύ ταλέντο. Δεν είναι τυχαίο ότι πάντα γεμίζουμε την αίθουσα του REX.

Και το κοινό της μουσουλμανικής μειονότητας διψά για θέατρο, τι συμπεραίνετε;

Σουκράν Ραϊφ:Το κοινό της μειονότητας διψάει για θέατρο. Όταν βλέπουν κάτι στη γλώσσά τους και κάτι από την κουλτούρα τους, τους ενδιαφέρει πιο πολύ.

Γιατί επιλέξατε μια κωμωδία;

Σουκράν Ραϊφ: Κωμωδία γιατί έχουν ανάγκη να γελάνε, όπως όλοι μας έχουμε ανάγκη το γέλιο.

Τι συμπεραίνετε, τι είναι τελικά το θέατρο;

Σουκράν Ραϊφ: Θα έλεγα ότι το θέατρο είναι καθρέφτης όπου καθρεφτιζόμαστε όλοι. Βλέπουμε την ζωή μας στο θέατρο. Για μένα το θέατρο είναι καθρέφτης της ζωής.

Έχει ενδιαφέρον αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη;

Σουκράν Ραϊφ: Έχει πάντα ενδιαφέρον αυτό που βλέπουμε. Περνάς και τα μηνύματα με πολύ πιο εύκολο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους. Το θέατρο διδάσκει.

Γιατί δεν έχετε και χριστιανούς μαθητές;

Σουκράν Ραϊφ: Πάντα μου περνάει αυτή η ιδέα, το βρίσκω πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον να δουλέψω ένα έργο με χριστιανούς και μουσουλμάνους. Πρότεινα σε ένα φοιτητή που σπούδαζε εδώ Νομική, δεν έγινε τελικά, γιατί έφευγε εκείνο το χρόνο. Το πρόβλημα είναι η γλώσσα, αλλά στο θέατρο μπορούμε να βρούμε μια λύση.

Οι συνεργάτες σας είναι εργαζόμενοι νέοι;

Σουκράν Ραϊφ: Όλα τα παιδιά δουλεύουν, μερικά κορίτσια είναι και παντρεμένα. Άλλα σπουδάζουν ή δουλεύουν αρκετά σε εργοστάσια που είναι σκληρή δουλειά. Κι όμως δεν λείπουν από τις πρόβες κι έρχονται με χαρά και με θέληση. Δεν ισχύει αυτό που λένε για την νεολαία ότι στην Ελλάδα όλοι τα περιμένουν έτοιμα και δεν θέλουν να κουράζονται και θέλουν την άνεσή τους και την ελευθερία χωρίς ευθύνες.

Το θέατρο τι απαιτεί;

Σουκράν Ραϊφ: Το θέατρο είναι σκληρή δουλειά, απαιτεί επίπονη προσπάθεια και σκληρή δουλειά.

Ο συγγραφέας του έργου, είναι γνωστός στην Τουρκία;

Σουκράν Ραϊφ: Είναι φημισμένος δάσκαλος. Ζει στην Κωνσταντινούπολη και πήγαμε μάλιστα να τον δούμε, παρακολουθήσαμε με τα παιδιά και μερικά μαθήματα. Τον αγαπάμε, τον σεβόμαστε και ανεβάζουμε για δεύτερη φορά δικό του έργο. Ένα έργο που είναι γλέντι, είναι καυγάς, είναι μια μείξη, αυτό είναι το έργο που διαδραματίζεται σε μια τσιγγάνικη γειτονιά της Κωνσταντινούπολης.

Οι πρωταγωνιστές του έργου ξεχνούν την αγάπη;

Σουκράν Ραϊφ: Όταν έχουν τα πλούτη και την δόξα δεν ξεχνούν τις αξίες τους. Παραμένουν πιστοί στις αρχές τους, αγαπούν τον ίδιο άνθρωπο και τα ίδια πρόσωπα. Μας δείχνει το έργο, μεταξύ άλλων, και πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση.

Γκασήλ Σεμπαετίν, φοιτητής της Ιατρικής: «Η αγάπη σήμερα δεν είναι πρωταγωνίστρια»

Ποια είναι η δουλειά σας και πόσα χρόνια ασχολείστε με το θέατρο;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Είμαι φοιτητής της Ιατρικής, ασχολούμαι τέσσερα χρόνια με το θέατρο. Αυτό είναι το 5ο έργο που παίζω. Μου αρέσει πάρα πολύ το θέατρο. Παίζω τρεις ρόλους.

Γιατί ειδικά το θέατρο;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Περνάμε πολύ καλά και αγαπάμε το θέατρο. Μου αρέσει να ασχολούμαι με τον πολιτισμό. Δεν θέλω να χάνω το χρόνο μου στα cafe, περνάμε πολύ πιο ωραία εδώ.

Οι γονείς σας πώς αντέδρασαν στο άκουσμα της είδησης ότι ασχολείστε με το θέατρο;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Από την αρχή δεν το είπα. Μετά το μάθανε, είδαν και το πρώτο έργο και τους άρεσε, δεν υπήρξε καμία αντίδραση αρνητική.

Η ιατρική έχει σχέση με το θέατρο;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Η ιατρική δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο. Εδώ μαθαίνω κάθε μέρα κάτι. Έμαθα καλά τα Τουρκικά. Βοηθήθηκα και πολύ στον τρόπο που μιλάμε τα ελληνικά.

Τι νομίζετε ότι προσφέρετε στο κοινό;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Δίνουμε στους ανθρώπους το γέλιο κι αυτό είναι το σημαντικότερο. Οι άνθρωποι όσο κι αν θέλουν να κερδίσουν χρήματα, από ένα σημείο και μετά αναζητούν τις ανθρώπινες σχέσεις. Τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν μεγαλύτερη αξία.

Νοιάζονται περισσότερο για το κέρδος;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Ναι, κυνηγούν περισσότερο το κέρδος. Προσπαθούμε να δείξουμε στους ανθρώπους ότι όσα λεφτά κι αν έχουμε μας χρειάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις.

Και η αγάπη; Έχει θέση στις μέρες μας;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Η αγάπη σήμερα δεν είναι πρωταγωνίστρια. Οι περισσότεροι δεν δίνουν αξία σ΄ αυτή, αλλά στα χρήματα, στο κέρδος.

Τι βλέπετε να γίνεται;

Γκασήλ Σεμπαετίν: Θα αλλάξουν τα πράγματα και θα βρούμε τον αληθινό δρόμο.

Μαρία Νικολαόυ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.