Τα προσωπα της χρονιας, In – Out

Μαρία Αμπατζή

In

Η βαφτιστικιά μου Αγγελική Σπανού που είναι μόλις 15,5 μηνών, αλλά ξέρει να σου αποσπάει την προσοχή με νάζι.

Out

Αρνητική, από την άλλη θεωρώ την παρουσία των πρυτανικών αρχών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και του κύκλου τους σε εξελίξεις που σχετίζονται με διεκδικήσεις των φοιτητών αλλά και στο ότι γνώριζαν την αποδυνάμωση που επιχειρείται στο Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης, λόγω των αιτημάτων της Καβάλας, αλλά «ενεργοποιήθηκαν» μόνο μετά από τη μεγάλη κινητικότητα των φοιτητών όλων των παρατάξεων.

Νίκος Αρβανιτίδης

In

Ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς, ένα από τα πρόσωπα που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει και το έχει δείξει έμπρακτα τόσα χρόνια, ένα πρόσωπο που υπάρχει κάθε φορά που ο συνάνθρωπός του έχει ανάγκη. Δεν είναι άλλος από τον νομάρχη Ροδόπης Άρη Γιαννακίδη που σήκωσε στους ώμους του την Διευρυμένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, που έτρεξε κάθε φορά που υπήρχε πρόβλημα είτε από πλημμύρες είτε γενικότερα καταστροφές και που για μία ακόμα τετραετία, ο κόσμος του νομού Ροδόπης τον επέλεξε σαν άξιο αντιπρόσωπό του στην διεκδίκηση των συμφερόντων του τόπου και την επίλυση των προβλημάτων του από την κεντρική διοίκηση του κράτους. Όποιος είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει την προεκλογική του ομιλία στην κεντρική πλατεία θα καταλάβαινε την απήχηση και την αγάπη που εισπράττει από τους κατοίκους του νομού.

Out

Ο Κυριάκος Μπαμπασίδης μετά την μη εκλογή του στις βουλευτικές εκλογές και το 2006 επέλεξε να μην συμμετέχει ενεργά στα κοινά του τόπου. Θεωρώ αρνητικό το γεγονός πώς ένας άνθρωπος που έχει πολιτικές βλέψεις να εκπροσωπήσει τους ανθρώπους της περιοχής του στο κοινοβούλιο να μην ενασχολείται ενεργά με τα κοινά αυτού του τόπου και μετά την μη εκλογή του. Μπορεί αυτήν την στιγμή να μην κατέχει κάποιο πολιτικό αξίωμα αλλά δεν παύει, να δείχνει το ενδιαφέρον του, να αγωνιά και να συνερίζεται καταστάσεις ανθρώπων και γεγονότων κι ας μην είναι σε θέση να δώσει την λύση τους. Είναι μία νοοτροπία που έχουν πολλοί, αλλά δεν μπορεί να διεκδικείς την ψήφο ανθρώπων λίγους μήνες μόνο πριν από τις εκλογές. Η καρέκλα ενός δικηγορικού γραφείου δεν σε χρήζει βουλευτή Ροδόπης.

Τζένη Κατσαρή – Βαφειάδη

In

Ο αποχωρών δήμαρχος Τάσος Βαβατσικλής. Όχι ως εμμονή και παρόλο που κείμενο που γράφηκε προεκλογικά στην εφημερίδα και τον αφορούσε σχολιάστηκε «ως το καλύτερο προεκλογικό tip» (κατά το φίλο Γιώργο Καρανίκα), όχι ως εμμονή λοιπόν αλλά ως επιλογή με πολιτικά κριτήρια. Σύγχρονα πολιτικά κριτήρια, όταν η πολιτική οφείλει να εμπερικλείει όραμα και να μεταφράζεται σε πράξη. Ο αποχωρών δήμαρχος και όραμα είχε και σε πράξη το μετουσίωσε.

Όραμα κατ’ αρχήν για μια κοινωνία πιο δίκαιη, κοινωνία κοντά στον μειονοτικό, τον αναξιοπαθούντα, τον άνεργο και τον αδύνατο οικονομικά πολίτη, με πληθώρα πολιτικών και δράσεων όπως οι διανοίξεις (αξιοποίηση μειονοτικής περιουσίας), υλοποίηση έργων (πολλά εκατομμύρια ευρώ δαπανήθηκαν για την υλοποίηση έργων, βασικών υποδομών κυρίως και ακόμη – ακόμη για ασφαλτοστρώσεις και κάλυψη λακουβών, που έδωσαν όμως δουλειά σε μεγάλο αριθμό εργαζομένων στα τεχνικά έργα). Όραμα επίσης για μια κοινωνία πεπαιδευμένων πολιτών και, κατ’ επέκταση, και ενεργών πολιτών. Ίσως και γι’ αυτό το λόγο φρόντισε να εμπλουτίσει την ανύπαρκτη σχεδόν βιβλιογραφία της τοπικής ιστορίας με σημαντικές εκδόσεις, να φιλοξενήσει εκδηλώσεις κύρους όπως το απογευματινό για τη σουρρεαλιστική ποίηση ή να συναινέσει στην πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΗΠΕΘΕ για Πίντερ και Μποστ για να θυμηθούμε μόνο τα τελευταία, αν και στον πολιτισμό αξία έχουν κυρίως οι υποδομές (βιβλιοθήκες – μουσεία) οι οποίες και πολλαπλασιάστηκαν.

Στο πλαίσιο των καλύτερων εξαγγελιών του και η δημιουργία τράπεζας αγάπης κατά το υπόδειγμα του νομπελίστα Μοχάμεντ Γιουνούς, τράπεζα χωρίς τόκους στους αντίποδες ακριβώς της ασελγούς συμπεριφοράς των τραπεζών προς τους αδύναμους και τους μη κατέχοντες κι όχι μόνο, αλλά προς το σύνολο σχεδόν του «μικρομεσαίου» ελληνικού πληθυσμού.

Τάσος Βαβατσικλής με σύγχρονα αλλά και κλασικά λοιπόν πολιτικά κριτήρια, από εκείνα που λέγαμε παλιά και, σχεδόν σήμερα ξεχάσαμε όπως ότι στην πολιτική εισέρχεσαι φτωχός για να εξέλθεις φτωχότερος ή στην πολιτική δεν μπαίνεις για να τακτοποιήσεις τους κολλητούς, τους φίλους κ.λ.π, κ.λ.π.

Απόδειξη ότι οι οικείοι του είναι «ατακτοποίητοι» κατά το κοινώς λεγόμενον, κι όχι σε μια κάποια θεσούλα του δημοσίου, όσο για τους φίλους, επί δημαρχίας του τους τοποθετούσε κάπου ανάμεσα στους εχθρούς του. Από ευθιξία και πίστη ότι κάποιος οφείλει να μην διαπραγματεύεται αξίες που εμπίπτουν στους κώδικες τιμής της πολιτικής ηθικής.

Όλα αυτά όμως, σε εποχές που η πραγματικότητα διαμορφώνεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και από το life style, δεν είναι εκτιμητέα από τους πολίτες σήμερα, ίσως ούτε και αύριο…

Θα είναι όμως μεθαύριο όταν η ζωή θα καθίσταται για τους πολλούς ολοένα και περισσότερο αδιέξοδη, με τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι και τους πτωχούς πτωχότεροι

Out

Το πρόσωπο εκείνο που εκπροσωπεί ο δημόσιος υπάλληλος που έχει σχέση με εντάλματα και πληρωμές. Το πρόσωπο αυτό που μετασχηματίζει την αγωνία του επιχειρηματία – ιδιώτη να πληρωθεί – αυτονόητος λογικός κανόνας, εφόσον έχει γι’ αυτό εργαστεί – σε ισχύ κι εξουσία, ασυνειδήτως λένε.

Μάλλον όμως συνειδητά, σε πηγαίνει και σε φέρνει δεκάκις για οποιαδήποτε λεπτομέρεια «θεωρεί» λάθος, σου συμπεριφέρεται σαν σε «ζητιάνο», πράττει οτιδήποτε για να καθυστερήσει την πληρωμή, αναλόγως τα κέφια του, τα οποία όμως παραμένουν σταθερά για τις προσωπικές εξυπηρετήσεις προς τους αγαπημένους, – που καθίστανται αγαπημένοι με ποιους άραγε τρόπους;

Αυτό το πρόσωπο, που ενίοτε «καίει» και τους προϊσταμένους του, γιατί θεωρεί ότι είναι νόμιμο να έχεις υλοποιήσει έργο – εργασία για το δημόσιο και να είσαι απλήρωτος όσους μήνες αυτό θεωρεί απαραίτητο – ακόμη και 12 ολόκληρους μήνες – χωρίς να επιτρέπει την ελαχίστη διαμαρτυρία. Όχι για τίποτ’ άλλο αλλά γιατί είναι ένα πρόσωπο δυνάστης, σαν εκείνο που περιέγραψε στο χρονογράφημά του ο Δημήτρης Ψαθάς, που ανοίγει και κλείνει βιβλία, ξέρει να «μαγειρεύει» νόμους και να παράγει αποτελέσματα «κατά το δοκούν». Πρόσωπο – φόβος, που καλό είναι να μην τύχει να ξέρει οτιδήποτε και για τον πολιτικό του προϊστάμενο, γιατί διαφορετικά τρεις τεμενάδες απαιτεί εκ μέρους του την ημέρα.

Πρόσωπο – πρόσωπα, που στραγγαλίζουν οτιδήποτε δημιουργικό και καταστρέφουν ανεπανόρθωτα ό,τι καλό πάει να δημιουργηθεί σ’ αυτό το κράτος.

Πρόσωπο – πρόσωπα, υπακούοντα σε νόμους της μαφίας, συγκαλυπτόμενα από την ομερτά των εκβιασμών.

Τους αναγνωρίσατε;

Μαρία Νικολάου

In

…Άννα Πολιτκόφσκαγια

Δυστυχώς το 2006 την «πήρε» μαζί του.

Δεν κατακτούν όλοι οι δημοσιογράφοι το δικαίωμα της ελεύθερης υπογραφής – δεν είναι προς θάνατον. Δεν θέλουν όλοι να το κατακτήσουν – αυτό, είναι προς θάνατον. Δεν χαρίζει κανείς το δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο και πολλοί προσπαθούν να το αφαιρέσουν. Ο δικός της θάνατός το αποδεικνύει…

Out

Οι τραπεζίτες…

Άλλη μια χρονιά κλείνει με μπόλικα κέρδη για τους τραπεζίτες. Αν το ταμείο των εργαζομένων είναι για άλλη μια χρονιά «μείον», ξέρουμε γιατί. Γιατί καταρρέει κάθε ηθικός και πολιτικός φραγμός που θα μπορούσε να αποτρέψει κάποιοι – πάντα οι ίδιοι- να βγαίνουν κερδισμένοι και κάποιοι άλλοι – πάντα οι ίδιοι- να βγαίνουν χαμένοι κάθε χρονιά.

Άννα Πατρωνίδου

In

Θα ψήφιζα πρόσωπο της χρονιάς τη μητέρα του Άλεξ. Για την αξιοπρέπεια με την οποία βιώνει τον πόνο της…

Out

Καταψηφίζω τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Μπους που με πρόσχημα τον αγώνα του κατά της τρομοκρατίας καταδυναστεύει λαούς.

Καταψηφίζω όμως και τους φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης για την εικόνα που παρουσίασαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να χτίζουν την πόρτα του αντιπρύτανη. Κατανοώ τον αγώνα τους αλλά πιστεύω ότι κάπου έχασαν το μέτρο. Οι αγώνες δεν κερδίζονται με ακρότητες. Όπως καταψηφίζω και το γεγονός της δίωξης φοιτητών του Δημοκριτείου εκ μέρους της Πρυτανικής Αρχής. Τέτοιου είδους κινήσεις δεν συνάδουν με τα πανεπιστημιακά πρότυπα.

Τέλος, θα καταψήφιζα τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Βύρωνα Πολύδωρα και τους πραιτόρους του, οι οποίοι άφαντοι αφήνουν τους Έλληνες πολίτες στο έλεος των κάθε είδους «κακοποιών»…

Μαρία Παπαδοπούλου

Out

Έτος πολέμου το 2006, έτος που σημαδεύτηκε από τον πόλεμο Λιβάνου – Ισραήλ τον Ιούνιο, γεγονός που απασχόλησε εντονότερα τη διεθνή ειδησεογραφία. Μετά την αιχμαλωσία δύο Ισραηλινών στρατιωτών από τη Χεζμπολάχ, η ισραηλινή κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως για ευρείας κλίμακας στρατιωτική χερσαία επιχείρηση στο Λίβανο στις 12 Ιουλίου. Η σύγκρουση περιελάμβανε πλήθος ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών και εκτοξεύσεις πυραύλων Κατιούσα από την πλευρά της Χεζμπολάχ, ενώ ο απολογισμός του πολέμου ήταν τραγικός: τουλάχιστον 1.200 άμαχοι Λιβανέζοι νεκροί και 3.700 τραυματίες, ενώ το Ισραήλ είχε συνολικά 272 απώλειες.

Για άλλη μια φορά μετράμε χιλιάδες θύματα ως αποτέλεσμα της εύθραυστης ισορροπίας της Μέσης Ανατολής.

Σιμπέλ Χατζηαλή

In

Η Sophia Loren. Η διάσημη ιταλίδα ηθοποιός παρά την προχωρημένη της ηλικία, συγκεκριμένα είναι 72 χρονών, δεν δίστασε να φωτογραφηθεί για το ημερολόγιο της Pirelli. Εξάλλου δεν είχε και κανένα λόγο να μην το κάνει, γιατί όπως αποδεικνύουν οι φωτογραφίες δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πολύ νεότερες γυναίκες.

Out

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Ehud Olmert. Στη δίνη πολέμου βρέθηκε για μια ακόμη φορά η Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ απάντησε με τη δύναμη των όπλων στην Χεζμπολάχ με αποτέλεσμα να σπείρει το θάνατο σε χιλιάδες Λιβανέζους, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Γιάννης Γιαγκίνης

In

Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν από κορυφαίο συνάδελφο του πολιτικού ρεπορτάζ και με διέκοπτε από δημοσιογραφική σύσκεψη. «Ποια είναι αυτή η μουσουλμάνα που έβαλε ο Γιωργάκης στην υπερνομαρχία Ξάνθης;». Ούτε που ήξερα το γεγονός. Για την ακρίβεια, το αμφισβήτησα. Δεν πέρασαν δυο λεπτά και χτύπησε για δεύτερη φορά το κινητό. Και τρίτη. Στο τέταρτο τηλεφώνημα ήξερα ήδη τι ήθελαν αλλά δεν ήξερα τι να πω, μέχρι τουλάχιστον να μάθω το όνομα. Αλλά και όταν το έμαθα, δεν έγινα σοφότερος. «Ποια είναι αυτή η Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν;», άρχισα να παίρνω τις δικές μου πηγές σε Κομοτηνή και Ξάνθη. Αλλά και αυτές ελάχιστα είχαν να μου πουν. Ακόμα και οι μουσουλμάνοι την αγνοούσαν. Η κατάσταση ήταν μονόδρομος. Πρωί της επομένης πήγαινα από νωρίς στη Βουλή να περιμένω και να την δω από κοντά, να της μιλήσω, να προσπαθήσω να κατανοήσω τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω. Το πρόβλημα είναι ότι την ίδια σκέψη με εμένα είχαν δεκάδες άλλοι δημοσιογράφοι, που σαν τα κοράκια έπεσαν πάνω της την επομένη, μετά από μια συνάντηση με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η δημόσια πρεμιέρα της θα μείνει αξέχαστη. Και σε εκείνην και σε όσους την παρακολούθησαν από κοντά. Με εμφανές τρακ πήγε να κάνει δηλώσεις στις στημένες για χάρη της κάμερες. Ούτε η Φώφη ούτε ο ίδιος ο Γιωργάκης ενδιέφερε τα κανάλια, όσο το νέο αυτό ξανθιώτικο «φρούτο». Εκείνη ήθελε να τις αποφύγει. Δεν τα κατάφερε, θα ήταν άλλωστε τουλάχιστον ανφέρ από πλευράς της να στήσει τόσους ανθρώπους που κουβαλήθηκαν μόνο για χάρη της. Τα συνολικά δύο λεπτά που μίλησε ενώπιον τους ίσως ήταν τα χειρότερα της ζωής της. Ένας άνθρωπος σε μια ηλικία που δεν ξεπερνά καν τα 27 χρόνια και που δεν έχει για μητρική γλώσσα την ελληνική ήταν φυσιολογικό να χάσει πολλές φορές τα λόγια του και να σκέφτεται δύο και τρεις φορές τι θα πει. Να την ρωτάνε άλλα και να απαντάει άλλα. Πόσο μάλλον όταν σχεδόν από την πρώτη της ατάκα, είδε τους δεκάδες δημοσιογράφους που βρίσκονταν απέναντί της και κρατούσαν τα μικρόφωνα να ξεσπούν σε γέλια και μειδιάματα. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορούσαν αυτά να συγκρατηθούν. Φανταστείτε όμως την αμηχανία και το στρες για μια κοπέλα που είχε ξαφνικά γίνει το επίκεντρο της δημοσιότητας. Οι τηλεθεατές όμως δεν θα έβλεπαν τι γίνονταν πίσω από τις κάμερες. Θα έβλεπαν μόνο την κοπέλα μπροστά, αδύναμη να βγάλει έναν λόγο της προκοπής. Και μόνο αυτήν είδαν.

Ήταν προφανές ότι εκείνη τη στιγμή η Γκιουλ ήθελε να βάλει τα κλάματα. Είναι κρίμα που δεν το έκανε. Σαστισμένη δεν ήξερε προς τα πού να κινηθεί. Άλλωστε, πρώτη φορά βρίσκονταν στα περιστύλια του Κοινοβουλίου. Ευγενικά αρνήθηκε να μιλήσει κατ’ ιδίαν σε οποιονδήποτε, επικαλούμενη την πτήση της για Χρυσούπολη που «δεν μπορούσε να περιμένει». Και σαν όαση βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει λίγο πιο αναλυτικά στον υπογράφοντα και τον Ιορδάνη Χασαπόπουλο, ίσως επειδή αμφότεροι είχαμε το επιχείρημα της θρακικής εντοπιότητας για να την προσεγγίσουμε πιο εύκολα και να μιλήσουμε λίγο περισσότερο off the record μαζί της. Άλλωστε, από το κόμμα απλά την πήραν και την πέταξαν στα βαθιά, χωρίς καν να την ρωτήσουν αν ξέρει κολύμπι. Η Καραχασάν δεν ήξερε. Και λίγο πριν πνιγεί και αυτή και το κόμμα μαζί, έπεσαν όλα τα πράσινα στελέχη επάνω της, σαν άλλοι ναυαγοσώστες του «Baywatch», να της δώσουν το φιλί της ζωής. Σύντομα απέκτησε προσωπικούς συμβουλάτορες που ήλεγχαν την παραμικρή της κίνηση. Το νούμερο του κινητού που η ίδια μου εμπιστεύθηκε για μέρες παρέμεινε κλειστό ή δεν απαντούσε καν. Οι όποιες αιτήσεις για συνέντευξη περνούσαν από την έγκριση της Χαριλάου Τρικούπη. Και δεν δίνονταν πλέον δια ζώσης αλλά περισσότερο με την ελεγχόμενη διαδικασία του e-mail.

Την ίδια ώρα η Γκιουλμπεγιάζ αλλά και το ΠαΣοΚ συνειδητοποιούσαν στην περιπέτεια που μόλις είχε ξεκινήσει για αυτούς. Η υπερνομαρχία θεωρούνταν εκ των προτέρων χαμένη και το ήξεραν όλοι αυτό στο ΠαΣοΚ. Η κίνηση ήταν περισσότερο συμβολική. Αλλά δεν βρήκε ούτε στη μειονότητα την απήχηση που αναμένονταν. Αιτίες πολλές που κανείς δεν φαίνεται να είχε υπολογίσει πριν. Πρώτον, ήταν γυναίκα και η επιλογή της ήταν κάτι εξαιρετικά προοδευτικό για την συντηρητική μουσουλμανική κοινωνία της Θράκης. Δεύτερον, κατάγονταν από την Ξάνθη που υπάρχει συγκεντρωμένος μικρότερος αριθμός μουσουλμάνων συγκριτικά με την γειτονική Ροδόπη. Τρίτον, ήταν νέα και άγνωστη, πολύ πιο κάτω από την ιεραρχία που είχαν δημιουργήσει τα ίδια τα πρωτοκλασάτα στελέχη της μειονότητας. Κυρίως όμως, ήταν πομακικής καταγωγής, κάτι που δεν συγχωρεί εύκολα η μεγαλύτερη πληθυσμιακά τουρκογενής ομάδα του μειονοτικού πληθυσμού και, κυρίως, όσοι προσπαθούν να την κατευθύνουν. Από εκεί και πέρα άρχισε ένα γαϊτανάκι. Μείζον ζήτημα έγινε το πώς αυτοπροσδιορίζεται η ίδια. «Ελληνίδα μουσουλμάνα» απαντά ακόμα και σήμερα, αποφεύγοντας οποιαδήποτε αναφορά στην καταγωγή της. Το Προξενείο ξεκίνησε αμέσως τον πόλεμο απαιτώντας να δηλώσει τουρκάλα. Οι ακροδεξιοί κύκλοι της Αθήνας απαιτούσαν αποκήρυξη της τουρκικής ταυτότητας και την προβολή της πομακικής. Αλλά και πομάκα να δήλωνε, δεν έπαυε να είναι μουσουλμάνα, άρα εξορισμού ύποπτη, άρα μεγάλος κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια της πατρίδας. Και η ίδια η Καραχασάν; Στην μέση, να ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σκοινί και να προσπαθεί να μην γύρει ούτε από την μία πλευρά του Έβρου ούτε από την άλλη, προσπαθώντας να τηρήσει λεπτές ισορροπίες σε μια σειρά από χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τα οποία μόλις ξεκίναγαν. Είπε ή όχι «τουρκική» τη μειονότητα σε τουρκική εφημερίδα; Θεωρεί πράγματι τους πόντιους ως «μειονότητα»; Γιατί υπέγραψε την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης»; Γιατί δεν κάνει συχνά ταξίδια στην Άγκυρα όπως άλλα στελέχη της μειονότητας; Γιατί δεν μιλάει άπταιστα ελληνικά; Γιατί δεν μιλάει άπταιστα τουρκικά; Για ποιο λόγο δεν δηλώνει πομάκα; Για ποιο λόγο δεν δηλώνει τουρκάλα; Τι κρύβει όταν υποστηρίζει πως είναι «ελληνίδα»; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή, με οποιαδήποτε απάντησή της να προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις ένθεν κακείθεν.

Μέσα σ’ αυτήν την φρενίτιδα το αποτέλεσμα των εκλογών του Οκτωβρίου που την έφερε σε ένα ποσοστό της τάξης του 33% μπορεί να χαρακτηριστεί ως άθλος για την ίδια. Φυσικά, με την ψυχρή λογική, το ΠαΣοΚ έπαιξε και έχασε. Όχι μόνο την ούτως ή άλλως χαμένη υπερνομαρχία της ΑΜ-Ξ αλλά και σε ψήφους στην περιοχή. Το ποσοστό του 2002 έπεσε κατά 11 μονάδες. Οι πόντιοι της Δράμας φαίνεται ότι δεν συγχώρεσαν την επιλογή μουσουλμάνας υποψήφιας που δεν καταδικάζει ευθέως την ποντιακή γενοκτονία. Οι χριστιανοί της Καβάλας δεν μπόρεσαν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι ο επικεφαλής της διευρυμένης θα είναι αλλόθρησκος. Αλλά και ο σκληρός πυρήνας των μειονοτικών της Ξάνθης δεν θέλησε μαζικά να στηρίξει μια γυναίκα που δεν υποκύπτει εύκολα και ευθέως στις πιέσεις της «μαμάς πατρίδας» που η ίδια αρνείται να αναγνωρίσει. Το «θέμα» εξακολουθεί να είναι ακόμη υπό κρίση για το αν θα αποδώσει καρπούς στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που είναι σαφώς πιο κρίσιμες.

Πώς είναι η ζωή της Καραχασάν σήμερα, μακριά από τα φώτα της μεγάλης δημοσιότητας; Η ίδια προσπαθεί να την κρατήσει σε φυσιολογικά επίπεδα αλλά δύσκολο έως αδύνατο. Προσπαθεί να συνεχίσει ανέμελα την δικηγορία της. Αλλά είναι πλέον δημόσιο πρόσωπο που ενδιαφέρει την τοπική κοινωνία. Η παρουσία της στην ετήσια εκδήλωση του προξενείου το Νοέμβριο έστρεψε πάνω της τα βλέμματα. Μπορεί να συμμετείχε και ένα χρόνο πριν αλλά τότε κανείς δεν την ήξερε για να ασχοληθεί μαζί της. Τώρα όλοι την ξέρουν. Και να βήξει, την επόμενη μέρα θα το δει γραμμένο στις τοπικές εφημερίδες, ενδεχομένως και τις πανελλαδικές, τα ραδιόφωνα, τα κανάλια των τηλεοράσεων.

Στην πιάτσα ακούγονται ήδη πολλά σενάρια για το μέλλον της. Κάποιοι λένε ότι της επιφυλάσσεται θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠαΣοΚ. Η ηλικία της είναι ακόμα μικρή και η πορεία της των τελευταίων μηνών αξιοζήλευτη. Για τους άλλους όμως. Όχι για την ίδια. Θα αντέξει; Πολλοί λένε ότι τα δύσκολα πέρασαν. Η αλήθεια όμως είναι ότι μόλις αρχίζουν. Η καχυποψία παραμένει από όλες τις πλευρές και δύσκολα θα φύγει. Αν αυτή διατηρηθεί και στις διαπροσωπικές της σχέσεις, δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι θα αναγκαστεί να φύγει από την Ξάνθη. Όπως πριν δέκα χρόνια, όταν πέρναγε στη Νομική της Αθήνας με την βοήθεια του μέτρου της ποσόστωσης που θέσπισε ως υπουργός Παιδείας ο Γ. Παπανδρέου, πέταγε τον φερετζέ, έμπαινε σ’ ένα λεωφορείο και αναζητούσε μια διαφορετική ζωή στην Αθήνα – μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Εκεί τουλάχιστον θα είναι ο πραγματικός εαυτός της, χωρίς να ανησυχεί για τα πικρόχολα σχόλια της μικρής τοπικής θρακικής (μουσουλμανικής αλλά και χριστιανικής) κοινωνίας. Εκεί ίσως και να καταφέρει να ξαναγυρίσει στην εφηβική αθωότητά της που απότομα έχασε τον περασμένο Μάιο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν από την Γλαύκη της Ξάνθης αποτέλεσε μακράν το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο της χρονιάς που περνά στην ιστορία σε λίγες ώρες, που σίγουρα θα μας απασχολεί για πολλά χρόνια ακόμα, είτε η ίδια είτε οι δρόμοι που άνοιξε ηθελημένα ή άθελά της. Μπορεί να μην το κατάλαβε όταν την πέταγαν στα νερά, αλλά όφειλε να κολυμπήσει και ας μην γνώριζε κολύμπι. Αν νόμισε ότι έπιασε στεριά τον περασμένο Οκτώβριο μετά τις εκλογές κάνει μέγα λάθος. Η στεριά είναι ακόμα πολύ μακριά. Το κολύμπι οφείλει να είναι διαρκές και χωρίς πλέον την βοήθεια των ναυαγοσωστών που έπεσαν να σώσουν πρωτίστως το δικό τους τομάρι τους προηγούμενους μήνες. Η Γκιουλμπεγιάζ είναι καταδικασμένη να κολυμπήσει από εδώ και στο εξής μόνη, σε ένα φουσκωμένο ποτάμι σαν και αυτό του Έβρου, το οποίο έχει δύο στεριές αλλά με τα ορμητικά νερά είναι δύσκολο να προσεγγίσεις οποιαδήποτε από αυτές. Αν το επιχειρήσεις, τα νερά θα σε παρασύρουν ακόμα πιο ορμητικά. Για αυτό τώρα που έμαθε τα βασικά, οφείλει να συνεχίσει το κολύμπι στη μέση του ποταμού μέχρι τελικής πτώσης, προκειμένου να μην πνιγεί. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το είπε άλλωστε πρώτος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και το κακό για την Καραχασάν είναι ότι τα ορμητικά ποτάμια οδηγούν σε θάλασσα, όπου και πάλι χρειάζεται κολύμπι για να καταφέρεις να επιβιώσεις…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.