Γραφοντας για του 2006 τις ημερες, Μαρια Αμπατζη

ΠαΓΚοΣΜια ΓεΓοΝοΤα

Πολιτικό: Το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων. Ο πρόεδρος της χώρας Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ δηλώνει ότι θα συνεχίσουν τις πυρηνικές δοκιμές, προκαλώντας την αντίδραση του πρόεδρου των ΗΠΑ Τ. Μπους, ο οποίος απηύθυνε έκκληση προς τον λαό του Ιράν, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ σέβονται τη χώρα και το λαό της αλλά η ηγεσία του Ιράν του αποστερεί την ελευθερία, μη λαμβάνοντας υπόψη του πόσο λαοφιλής είναι. Ο Αχμαντινετζάντ υπεραμύνθηκε του πυρηνικού προγράμματος της χώρας του χαρακτηρίζοντάς το διαφανές και ειρηνικό και κατηγόρησε ορισμένα μέλη του Συμβουλίου Ασφάλειας των Ηνωμένων Εθνών ότι εκμεταλλεύονται τον διεθνή οργανισμό για να προωθήσουν τη δική τους ατζέντα. Ο γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ δήλωσε ότι ο διάλογος με το Ιράν για το θέμα των πυρηνικών του δραστηριοτήτων πρέπει να υπερισχύσει των απειλών για την επιβολή κυρώσεων εναντίον του. Η προεδρεύουσα της Ε.Ε., πρόεδρος της Φινλανδίας Τάργια Χαλόνεν, ζήτησε από το Ιράν να διακόψει το πρόγραμμά του εμπλουτισμού ουρανίου. Ο πρόεδρος του Ιράν έχει υποσχεθεί στους πολίτες «αξιοπρέπεια και όχι δημοκρατία», σύνθημα που ανταποκρίνεται στο αίτημα των συντηρητικά φτωχών που είναι οι άποροι κάτοικοι των πόλεων και οι εσωτερικοί μετανάστες από τα χωριά, που εγκαταστάθηκαν προσφάτως στα αστικά κέντρα. Ένας από τους στόχους του προέδρου είναι η «διανομή ενός μέρους του εισοδήματος από τις εξαγωγές πετρελαίου στις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις». Ο Αχμαντινεζάντ έχει κατηγορήσει τα Ηνωμένα Έθνη για «μονόπλευρη, συσσωρευμένη αρνητική στάση ενάντια στον ισλαμικό κόσμο». Έχει υπερασπιστεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν κι έχει κατηγορήσει «μερικές αλαζονικές δυνάμεις» για την προσπάθεια που καταβάλλουν να περιοριστεί η βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη του Ιράν σ’ αυτόν και σε άλλους τομείς. Ο Αχμαντινεζάντ έχει δηλώσει ότι θεωρεί την απόσυρση του Ισραήλ από τη Λωρίδα της Γάζας ένα τέχνασμα, το οποίο αποσκοπεί στο να κερδίσει την αναγνώριση από τα ισλαμικά κράτη.

Πολιτιστικό: Το «Cow Parade» ή αλλιώς όταν μια ιδέα αγκαλιάζει καλλιτέχνες και περνάει στην καθημερινότητα των πολιτών. Συνάντησα με την ίδια συμπάθεια τις «διεθνείς» αγελάδες στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», αλλά και στο κέντρο του Παρισιού στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου και ήταν όλες… υπέροχες. Όσο για το σπινθηροβόλο βλέμμα για το οποίο πολλοί τις κατηγορούν, πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος σ’ αυτή τη φιλανθρωπική παρέλαση με τα πολλά χρώματα και το περίεργο θέμα είχαν αντιληφθεί τη λάμψη. Εξάλλου, ο ρόλος των ζώων στην τέχνη από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα – ειδικά του ταύρου και της αγελάδας – κρύβει σύμβολα αλλά και μυστήριο.

Κοινωνικό: Θα έλεγα ότι με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι οι έλληνες κι όχι μόνο ταξιδιώτες επιλέγουν εν πολλοίς την Κούβα για τον Κάστρο, αποδεικνύοντας ότι οι μύθοι δεν πέθαναν. Αυτό που αξίζει, όμως, σε επίπεδο κοινωνικό και είναι ριζοσπαστική πρόταση σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται μόνο τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης είναι η άποψη του νομπελίστα Μοχάμεντ Γιουνούς για τη φτώχεια, ο οποίος σκοπεύει να την μετατρέψει σε μουσειακό είδος και του το ευχόμαστε. Ιδρυτής της τράπεζας Γκραμίν πιστεύει ότι με τη χορήγηση μικρών δανείων (κάτω από 200 δολάρια) σε φτωχούς, χωρίς εγγύηση, αντιμετωπίζεται η τοκογλυφία. Υποστηρίζει – σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη – και αποδεικνύει (ο ίδιος είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Τσίταντονγκ του Μπαγκλαντές) ότι οι φτωχοί είναι καλοπληρωτές.

Η τράπεζα Γκράμιν ιδρύθηκε το 1976, προσφέρει δάνεια σε φτωχούς για να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση και δεν ζητάει εγγύηση αλλά τη δημιουργία μικρών ομάδων υποστήριξης. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 97% των δανειοληπτών της Γκραμίν είναι γυναίκες που επιθυμούν να συμβάλλουν στο πενιχρό οικονομικό εισόδημα. Το Μάιο του 2006 η τράπεζα Γκραμίν είχε 6,7 εκατομμύρια δανειολήπτες. Τα κέρδη της το 2005 ανήρθαν σε 15 εκατομμύρια δολάρια. Χρεώνει επιτόκιο από 0% για τους ζητιάνους έως 20%. Ο Μοχάμεντ Γιουνούς είναι υπέρ της πρωτοβουλίας και κατά της φιλανθρωπίας. Η θεωρία του και η τράπεζά του επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο ως φιλοσοφία μέσα από το σύστημα των μικροδανείων, με αποτέλεσμα πάνω από 3.000 οργανισμοί ανά τον κόσμο να έχουν χορηγήσει μικροδάνεια σε 113 εκατομμύρια φτωχούς, που επιχειρούν να σταθούν στα πόδια τους. Η επιτυχία του Γιουνούς συνίσταται και στο ότι μεγάλες τράπεζες όπως οι Citigroup, ABN Amro, Standard Charted προσφέρουν προγράμματα μικροδανεισμού, απευθυνόμενες σε νέες ομάδες στόχου, τους φτωχούς. Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ σημαντικό ο φτωχός ν’ αντιμετωπίζεται ως πελάτης κι όχι ως άτομο που χρήζει βοήθειας, αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας, απλά ένας πελάτης με ειδικές ανάγκες.

ΕΛΛαΔα

Πολιτικό: Η πώληση του ΟΤΕ, αν και το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου είχε γραφεί χρόνια πριν. Μια κίνηση που δημιουργεί ανασφάλεια όχι μόνο στους εργαζόμενους του άλλοτε κραταιού δημόσιου οργανισμού αλλά του ευρύτερου δημόσιου τομέα σε σχέση με τις προθέσεις της κυβέρνησης.

Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης οδήγησε τον οργανισμό στην πλήρη ιδιωτικοποίηση, ειδικά μετά την τροπολογία που πέρασε πρόσφατα στη Βουλή σύμφωνα με την οποία το δημόσιο θα μπορεί να κατεβάσει το ποσοστό που διαθέτει στον ΟΤΕ κάτω από το 33% του μετοχικού κεφαλαίου. Επίσης, αυτή η τροπολογία επιβάλλει με νόμο την αλλαγή του γενικού κανονισμού προσωπικού και υιοθετεί τον κανονισμό της Cosmote.

Το «Πωλείται ΓΙΑΤΙ;» των εργαζομένων μάλλον δεν έχει κανείς την ευθιξία να το απαντήσει.

Πολιτιστικό: Η Ελλάδα αγάπησε τον Μότσαρτ και του αφιέρωσε μια σειρά από εκδηλώσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αποκορύφωμα το «Ρέκβιεμ» τον Απρίλη), στο νέο Μουσείο Μπενάκη, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και αλλού. Η Ελλάδα αναζήτησε την κλασική της παιδεία και πέτυχε να γοητεύσει τους έλληνες, έστω κι αυτούς που παρακολούθησαν ένα 24ωρο αφιέρωμα στην τηλεόραση.

Σε επίπεδο Ελλάδας θα θεωρούσα τύχη αγαθή την έκθεση του Μποτέρο στην Εθνική Πινακοθήκη, όπως και του Συμεώνα Σαββίδη, η οποία μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Ναύπλιο (σε παράρτημα στην ουσία της Πινακοθήκης) και πρόσφατα στην Ξάνθη.

Κοινωνικό: Δυστυχώς, το μόνο γεγονός που αισθάνθηκα ότι συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία ήταν η εξαφάνιση του μικρού Άλεξ στη Βέροια, η οποία κράτησε το πανελλήνιο στις πολυθρόνες και τους καναπέδες – προέκταση της ΤVούλας επί μέρες. Στα μάτια του αδηφάγου τηλεοπτικού κοινού που καταπίνει τα δάκρυα μαζί με τα πατατάκια η Νατέλα έγινε η ελληνίδα της Αντίστασης κι ο Άλεξ τόσο διάσημος όσο και ο Χάρυ Πότερ, με τη διαφορά ότι η εξαφάνισή του οφείλεται στον παράγοντα άνθρωπο και όχι στη μαγεία, ίσως γι’ αυτό στα ρεπορτάζ δεν ανακατεύτηκαν παπάδες. Υποθέτω ότι σε οποιοδήποτε ανεπτυγμένο κράτος οι ώρες που ξοδεύτηκαν σε συνεντεύξεις εάν είχαν αφιερωθεί σοβαρά από την Αστυνομία στην αναζήτησή του θα γνωρίζαμε πραγματικά τι έχει συμβεί.

Ευτυχώς, οι γκρίζες σελίδες διανθίστηκαν από το χρώμα της νίκης που έδωσε η Εθνική Ομάδα Μπάσκετ με τη δεύτερη θέση που κατέκτησε στο παγκόσμιο στην Ιαπωνία.

ΤοΠιΚα

Πολιτικό γεγονός για το 2006 θα θεωρούσα την αλλαγή σκυτάλης στα πολιτικά πράγματα του δήμου Κομοτηνής, παράλληλα με τις 15.762 ψήφους του νομαρχιακού συμβούλου του Άρη Γιαννακίδη Χατζή Οσμάν Αχμέτ, ποσοστό που του επιτρέπει να παίξει σχεδόν σε όποιο προεκλογικό σενάριο και ν’ απασχολήσει άρα τα πολιτικά πρόσωπα της Ροδόπης.

Ακόμη κι ενάμισι μήνα μετά τις εκλογές συζητάμε στα καφέ και τα μπαράκια της Κομοτηνής το πώς κατάφερε ο επικεφαλής της «Νέας Πορείας» Τάσος Βαβατσικλής να «χάσει» το παιχνίδι των εκλογών μετά από ένα έργο σε υποδομές πολύ σημαντικό για την πόλη, το οποίο οι αντίπαλοί του επιχείρησαν να μηδενίσουν. Η στάση, βέβαια, των κ.κ. Μαρούδα και Δαμιανού, οι οποίοι την τελευταία εβδομάδα μίλησαν μεν για ψήφο κατά συνείδηση στους οπαδούς τους, αλλά είχαν στρέψει τα βέλη τους κατά του απερχόμενου δημάρχου έπαιξε σημαντικό ρόλο, όπως και τα όσα καταμαρτύρησε για τον υφυπουργό Εξωτερικών Ε. Στυλιανίδη ο Τ. Βαβατσικλής, στην κεντρική του ομιλία, προκαλώντας σε άλλους θέρμη και σε άλλους παγωνιά.

Σε κάθε περίπτωση αυτές οι εκλογές αύξησαν για μια ακόμη φορά τα ερωτηματικά γύρω από τα κριτήρια επιλογής των τοπικών μας αντιπροσώπων αναφορικά και με αξιόλογες υποψηφιότητες δημοτικών συμβούλων που πέρασαν απαρατήρητες από την τοπική κοινωνία, αλλά ήταν αρκετά «κομψές» για να στελεχώσουν ψηφοδέλτια είτε επρόκειτο για ακαδημαϊκούς, είτε για άτομα με ειδικές ανάγκες, είτε για άτομα με αξιόλογο κοινωνικό και πολιτικό προφίλ, χωρίς μπάρμπα όμως στην Κορώνη. Οι πολίτες δεν αναζήτησαν προγράμματα πολιτικά σε επίπεδο δήμου Κομοτηνής και νομαρχίας Ροδόπης γιατί αν αναζητούσαν δε θα έβρισκαν παρά μόνο της «Νέας Πορείας». Όσο για τους υπόλοιπους συνδυασμούς σε δήμο και νομαρχία όντως είχαν πολλές – πολλές προεκλογικές εξαγγελίες.

Κοινωνικό ήταν το ισχυρό αίτημα για παιδεία που ξαφνικά ξεπήδησε από θρανία μαθητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και φοιτητών της Τριτοβάθμιας, με αίτημα το «παιδεία για όλους, δημόσια και δωρεάν». Οι καταλήψεις των σχολείων ίσως να θεωρήθηκαν για ορισμένους έξω από το μπόι των μαθητών αλλά ανάμεσα στα παιδιά διακρίναμε το αίτημα για δωρεάν εξωφροντιστηριακή παιδεία και για ελεύθερο χρόνο, τον οποίο στερούνται λόγω φροντιστηρίων. Και βέβαια τα φροντιστήρια υπάρχουν γιατί η δημόσια παιδεία υποχρηματοδοτείται.

Στα παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη της δημόσιας παιδείας οφείλεται, εν μέρει και η ιστορία που προέκυψε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης σε σχέση με το Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης, μετά από ένα ΦΕΚ του υπουργείου Παιδείας και μια καλά οργανωμένη προσπάθεια της Καβάλας για ίδρυση Οικονομικού Τμήματος. Όταν αρχίζουν τα παρατράγουδα στα δημόσια πανεπιστήμια ο δρόμος για τα ιδιωτικά στρώνεται πιο εύκολα.

Σε επίπεδο υποδομών κοινωνικά θεωρώ σημαντική την ολοκλήρωση και την παράδοση του Πολύκεντρου στο ξενοδοχείο Ανατόλια που δημιουργήθηκε μέσα από το πρόγραμμα Urban ξεκίνησε επί Γιώργου Παπαδριέλλη και ολοκληρώθηκε επί Τάσου Βαβατσικλή.

Πολιτιστικό γεγονός θα μπορούσα να θεωρήσω την παρουσία της Τάνιας Τσανακλίδου στην Κομοτηνή εάν δεν το σκίαζε η αδυναμία μας να παρακολουθήσουμε τη συναυλία λόγω της δωρεάν εισόδου στο ΡΕΞ. Επιλέγω, επομένως, τη διευρυμένη τοπικά παράσταση «Ταξίδι στο Μπάουντιφουλ» του Όρτον Φουτ με την Αντιγόνη Βαλάκου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, να «ζωγραφίζει» υποκριτικά στη σκηνή ενός θεάτρου που φέρει πλέον το όνομά της καθώς η Καβάλα ως γενέθλια πόλη έδωσε το όνομα της πρωταγωνίστριας στο θέατρο. Η Αντιγόνη Βαλάκου ως ηλικιωμένη Κάρυ Γουάτς νίκησε τους φόβους και τις ανασφάλειες κάθε ανθρώπου που δεν αποφασίζει το μεγάλο της ζωής του ταξίδι…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.