Μερες χρονιαρες, οπως τοτε…

Στη δεκαετία του ΄60, για εμάς τους νέους τότε, και όχι μόνο, οι Beatles (=τα Σκαθάρια) έγραφαν την καλλίτερη μουσική του κόσμου. Ανάμεσα στα όμορφα τραγούδια τους υπήρχε και ο στίχος από μια γλυκιά και μελαγχολική μελωδία που έλεγε: I look at all the lonely people (=όλο και περισσότερο βλέπω μοναχικούς ανθρώπους), που επαναλαμβάναμε αμέριμνα, παρασυρμένοι από το μουσικό άκουσμα, χωρίς να δίνουμε σημασία στη μετάφραση και το νόημά του. Κι αυτό γιατί δεν είχαμε γύρω μας μοναχικούς ανθρώπους.

Βέβαια ανήμποροι άνθρωποι, είτε από κακοτυχία η φυσική αδυναμία, πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν και η ίδια η ανθρώπινη κοινότητα προσπαθούσε να στηρίξει και να βοηθήσει, αλλά μοναχικούς ανθρώπους σαν μαζικό κοινωνικό φαινόμενο δεν είχαμε.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι αποτέλεσμα του τρόπου ζωής των μεγάλων αστικών κέντρων, όπου κανένας εύκολα μπορεί να χαθεί, αλλά κυρίως των εργασιακών συνθηκών και της απασχόλησης των μικρομεσαίων στρωμάτων που ένα συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα παρήγαγε και παράγει, που αφού πρώτα καθόρισε τα εισοδήματά τους στα όρια, στη συνέχεια αύξησε τις καταναλωτικές και άλλες ανάγκες τους, ψεύτικες τις περισσότερες φορές, τους φόρτωσε με άγχος και εντατικοποίηση, τους έκλεψε τον ελεύθερο χρόνο τους, τους απομάκρυνε από γνωστούς και φίλους και όταν τους έστυψε τους έβαλε στην άκρη με λιγότερα ή περισσότερα «κοινωνικά ψίχουλα», απογοητευμένους, αποκομμένους και αδύναμους να παρακολουθούσουν την ίδια τη ζωή και τις ομορφιές της.

Και στην Αθήνα τα χρόνια εκείνα, σπάνια συναντούσες μοναχικό άνθρωπο, γιατί υπήρχε ακόμα η γειτονιά που τους ζέσταινε όλους, που τους χώραγε όλους, που τους ήξερες όλους, δεν ήξερες αυτούς που δεν ήθελες να ξέρεις και αντίστροφα, και κάθε Κυριακή σ’ έπαιρνε στο τηλέφωνο η «θεία» που σε καλούσε να σου κάνει το τραπέζι. (Οι μοναχικοί άνθρωποι εμφανίστηκαν μετά, όταν αρχίσαμε να αντιγράφουμε και να εφαρμόζουμε αβασάνιστα το ευρωπαϊκό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα, με τα θετικά του που μας είπανε και τα αρνητικά του που δεν μας είπανε).

Η θεία, όλοι μας στην Αθήνα είχαμε και μια θεία, που φρόντιζε για ένα σωρό πράγματα, κι εμείς προσπαθούσαμε να ανταποκριθούμε στις υπηρεσίες της με λίγο λάδι και φρέσκα αυγά όταν κατεβαίναμε στο χωριό, η θεία που υπηρετούσε το ρόλο της με αυταπάρνηση στο διευρυμένο οικογενειακό θεσμό. Ένα θεσμό που συνεχώς χαλαρώνει κι είναι κι αυτό ένας πρόσθετος και σοβαρός λόγος της επιδείνωσης της μοναχικότητάς μας.

Δεν είναι ώρα για κοινωνικές αναλύσεις, μέρες που έρχονται, ακριβώς όμως οι χρονιάρες μέρες οι χριστουγεννιάτικες είναι οι πιο επώδυνες για τους μοναδικούς ανθρώπους γιατί είναι μέρες κοινωνικής συναναστροφής και κατανάλωσης, κι όταν δεν έχεις αυτές τις δυο δυνατότητες, που πάνε μαζί, συνειδητοποιείς πιο έντονα το δράμα. Και δεν μπορώ να δεχτώ την υποκρισία και της πολιτείας και της σημερινής κοινωνίας που επετειακά θυμόμαστε και επισκεπτόμαστε αυτούς τους ανθρώπους, με δώρα και μετά τους ξεχνάμε. Ας κάνει η πολιτεία αυτό που οφείλει δηλαδή να αμβλύνει τις εισοδηματικές ανισότητες και όλοι εμείς παράλληλα ας κοιτάξουμε περισσότερο δίπλα μας. Δεν λέω πως πρέπει να γυρίσουμε πίσω, πάει αυτό πέρασε, αλλά αυτό που συμβαίνει γύρω μας αύριο θα χτυπήσει την πόρτα μας, επιβάλλεται να συγκρίνουμε το χθες με το σήμερα για να δούμε ένα καλύτερο αύριο, υπάρχουν τρόποι πιστεύω ν’ αντισταθούμε σ’ αυτό που έρχεται, χρειάζεται να κάνουμε μικρές θυσίες όχι κατ’ ανάγκη οικονομικές. Με άλλα λόγια να γίνουμε περισσότερο κοινωνικοί επί της ουσίας γιατί ο πολιτισμός μας δεν θα αξιολογηθεί από τα τεχνικά και άλλα έργα αλλά καταγράφεται πρώτα απ’ όλα από την αντίληψη για την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Αν οι Beatles έγραφαν μουσική σήμερα, για την πατρίδα τους τη Βρετανία θα τραγουδούσαν: «Ολο και περισσότερο βλέπω εξαθλιωμένους ανθρώπους», ένας στίχος υποθετικός με ορατό όμως περιεχόμενο που όσο τον σκέφτομαι με πιάνει ανατριχίλα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.