Στην Ελλαδα των αποκλεισμων και της συμβιωσης

Μια από τις πρωτιές των τελευταίων ετών στην οποία παραμένουμε πεισματικά αγκιστρωμένοι είναι το γεγονός ότι είμαστε η μόνη χώρα παγκοσμίως, η οποία δεν χορηγεί πιστοποιητικό γέννησης στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται εδώ και δεν τα εγγράφει στα δημοτολόγια. Παράλληλα καυχόμαστε ότι ζούμε σε μια χώρα που είναι κοιτίδα της δημοκρατίας και θεματοφύλακας της φιλοξενίας…Στο «Εμείς η Πόλις» σήμερα φιλοξενούνται δυο διαφορετικές φωνές, του κ. Γιάννη Παπαγεωργίου και της κ. Νίνας Ασαακιάν που αγγίζουν το θέμα της προσφυγιάς και της μετανάστευσης από διαφορετικούς «δρόμους»,εκπέμποντας, όμως, τα ίδια μηνύματα…

Ρεπορτάζ: Μαρία Νικολάου

Στην Ελλάδα των αποκλεισμών και της συμβίωσης

Πώς κινείται η χώρα μας σε θέματα χορήγησης πολιτικού ασύλου; Εξακολουθεί να είναι φειδωλή;

Είναι εξαιρετικά φειδωλή, έως σκανδαλωδώς φειδωλή. Τα τελευταία τρία χρόνια τα άσυλα που έδωσε ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης ήταν μονοψήφια. Πέρσι και πρόπερσι ξεπέρασαν τα δέκα σε αιτήσεις ασύλου που κυμαίνονται από 3000, 5000 και 7000 κάθε χρόνο. Είναι γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις τα αιτήματα αυτά ήταν καταχρηστικά και δεν δικαιολογούσαν άσυλο, ωστόσο, η απάντηση της ελληνικής πολιτείας σ’ αυτά ήταν εξαιρετικά περιοριστική και σε πολλές περιπτώσεις αντίθετη με την άποψη της πλειοψηφίας, της γνωμοδοτικής επιτροπής ασύλου που το ίδιο το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης έχει δημιουργήσει. Ενώ δηλαδή η γνωμοδοτική επιτροπή ασύλου, που είναι μια επιτροπή στην οποία μετέχουν άτομα από το ίδιο το κράτος, δηλαδή ένας εκπρόσωπος από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, δυο εκπρόσωποι από το Υπουργείο Εξωτερικών, προεδρεύεται από ένα μέλος του Νομικού Συμβουλίου του κράτους, έχει εκπροσώπους από την ύπατη αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους πρόσφυγες και το δικηγορικό σύλλογο Αθηνών, δηλαδή είναι μια επιτροπή που δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μια επιτροπή ακραία ή μαξιμαλιστική. Σε πολλές περιπτώσεις ωστόσο ο εκάστοτε υπουργός αγνοούσε τις απόψεις της Γνωμοδοτικής αυτής Επιτροπής. Δεν χορηγούσε άσυλο ούτε στις περιπτώσεις που η Γνωμοδοτική θεωρούσε ότι ο άνθρωπος αυτός πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί πρόσφυγας. Οφείλω να πω ότι τον τελευταίο καιρό αυτή η πολιτική έχε σταματήσει, αλλά η γενική εικόνα της Ελλάδος είναι ότι η Διεθνής Προστασία που δίνει σε αλλοδαπούς, ανέρχεται στο 0,5% ή 1% ενώ ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι πάνω από 15%.

Τι εξήγηση δίνετε γι’ αυτή τη στάση;

Η έννοια του ασύλου, είναι μια έννοια που μπορεί να αναγνωστεί με πολλούς τρόπους. Εάν πάρεις κατά λέξη το κείμενο της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 θα διαπιστώσεις ότι πολλοί λίγοι είναι αυτοί που διώκονται για συγκεκριμένους λόγους. Εάν το άσυλο το δεις ως μια μορφή φυγής απ’ την χώρα σου, για την οποία φυγή δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικές σου πεποιθήσεις, αλλά και το γεγονός ότι στη χώρα σου υπάρχει πόλεμος, ότι διώκονται πολλοί ανεξάρτητα από το αν ευθύνονται ή όχι οι ίδιοι και αναγνωρίζεις ότι δεν μπορείς να επιστρέψεις αυτόν το, άνθρωπο στην πατρίδα του γιατί εκεί μπορεί να υποστεί μια σειρά προβλημάτων, όχι γιατί είναι αυτός, αλλά γιατί είναι εκεί, τότε θα μπορούσες να αποφασίσεις ότι χορηγείς άσυλο σ’ ένα μεγαλύτερο αριθμό ατόμων.

Μπορείτε να αναφέρετε ένα τέτοιο παράδειγμα;

Για παράδειγμα οι φυγάδες του ΙΡΑΚ. Φεύγουν όχι επειδή διώκονται, αλλά επειδή σκοτώνουν στους δρόμους της Βαγδάτης. Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να διεκδικήσει κατ’ ανάγκη άσυλο. Αν όμως η Ελλάδα αντιμετωπίσει την κατάσταση στο Ιράκ , όπως επιτρέπει και ο νόμος, με μια προσέγγιση ανθρωπιστική, μπορεί να δώσει μια προσωρινή μορφή προστασίας, το οποίο σπανιότερα το κάνει.

Όταν οι αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται, οι αιτούντες άσυλο τι κάνουν;

Η μεγίστη πλειοψηφία δεν φεύγει από την χώρα. Είτε επειδή δεν τους βρίσκουν, είτε επειδή η Ελλάδα δεν έχει την πολιτική και οικονομική βούληση να τους επιστρέψει. Για να επιστρέψεις έναν Αφγανό στο Αφγανιστάν, θα πρέπει να τον εφοδιάσεις με ταξιδιωτικό έγγραφο, το οποίο θα πρέπει να αναγνωριστεί από ένα προξενικό γραφείο του Αφγανιστάν που δεν έχει η Ελλάδα και θα πρέπει συνοδεία αστυνομικών να πάει στην Ρώμη, να τον πάρεις από την Ρώμη και να τον στείλεις στον Αφγανιστάν μέσω Πακιστάν, άρα να εγκρίνει τη διέλευση το Πακιστάν. Όπως καταλαβαίνετε αυτό δεν γίνεται ποτέ, ο άνθρωπος αυτός μένει στην Ελλάδα και συμπληρώνει, πλουτίζει, τις τάξεις των παράνομων αλλοδαπών που βρίσκονται στην χώρα.

Υπό ποιες συνθήκες ζουν;

Ζουν στην παρανομία, άθλια οικονομικά στην πλειοψηφία τους. Το ζήτημα είναι ότι η Ελλάδα αποδέχεται ότι μέσα στο έδαφός της υπάρχει μια ομάδα ατόμων για τους οποίους κάνει ότι δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν.

Πού βλέπετε να οδηγείται αυτή η κατάσταση; Γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί…

Μπορεί να συνεχιστεί, συνεχίζεται εδώ και δέκα χρόνια. Το άσυλο είναι εθνικό ζήτημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να σε πιέσει από άλλη οπτική γωνία, ανθρώπινη συμπεριφορά, προστασία δικαιωμάτων. Τώρα τι κάνει η Ελλάδα με τους αλλοδαπούς που έχει στο έδαφος της δεν είναι θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά μόνο όταν εγκαταλείπουν την Ελλάδα για μια άλλη χώρα της Ε.Ε., που το κάνουν ολοένα και περισσότεροι.

Από πού προέρχονται οι αιτούντες άσυλο;

Από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Τουρκία (λιγότεροι τα τελευταία χρόνια), τις Αφρικανικές χώρες (ολοένα και περισσότεροι), από Σομαλία, Νιγηρία, Αιθιοπία, Ερυθραία. Έχουμε και πολλά καταχρηστικά αιτήματα Ασύλου από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, Ρωσία, Γεωργία, πρόκειται για αιτήματα ατόμων που είναι παράνομα στην Ελλάδα, συλλαμβάνονται και υποβάλλουν ένα αίτημα ασύλου για να μην απελαθούν αμέσως. Η διαδικασία του ασύλου χρησιμοποιείται και από άτομα που συλλαμβάνονται που είναι μετανάστες, που δεν έχουν πραγματικούς λόγους φυγής για να παραμείνουν στην Ελλάδα. Ιστορικά, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ και Τουρκία ήταν περίπου το ήμισυ των αιτήσεων του ασύλου. Τα τελευταία χρόνια αλλάζουν κάπως τα νούμερα αυξάνονται περισσότερο οι αιτούντες άσυλο από χώρες της Αφρικής.

Υπάρχουν άλλες χώρες στην Ε.Ε. που να ακολουθούν μια πιο δίκαιη πολιτική στο θέμα της χορήγησης ασύλου;

Υπάρχουν χώρες, όπως η Γαλλία, που είχε μια δίκαιη πολιτική ασύλου. Το Βέλγιο, η Ολλανδία. Στη η Σκανδιναβία υπήρχε μια πολιτική χορήγησης ασύλου, αρκετά θετική. Όπου όμως η πολιτική ασύλου στοιχίζει, για να έχεις μια πραγματική υπηρεσία που θα ελέγχει τα αιτήματα ασύλου θα πρέπει να την επανδρώνεις με άτομα που γνωρίζουν τι γίνεται στο Αφγανιστάν, που μπορούν να διαπιστώσουν εάν οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του αιτούντος στέκουν ή όχι. Η Κύπρος η οποία δεν είχε εθνική κρατική υπηρεσία ασύλου μέχρι το 2002, από το 2002 και μετά δημιούργησε εκ του μηδενός μια εξαιρετική με επαρκές και ενημερωμένο προσωπικό και κατόρθωσε με τον τρόπο αυτό να μειώσει τον αριθμό των αιτήσεων ασύλου, διότι σε πολλές περιπτώσεις στην Κύπρο αυτές ήταν καταχρηστικές από άτομα που ήθελαν να παρατείνουν την παραμονή τους εκεί. Η διαπίστωση ότι το σύστημα λειτουργεί μείωσε την πίεση στο σύστημα του ασύλου. Όταν στην Ελλάδα κάποιος θέλει να μείνει για δύο χρόνια χωρίς πρόβλημα ζητάει άσυλο, γιατί η διαδικασία ασύλου καθυστερεί τρομερά, άρα το άσυλο γι’ αυτόν είναι προστασία απ’ την απέλαση, δικαίωμα εργασίας και δικαίωμα παραμονής.

Η χώρα όμως είναι ανέτοιμη και για να αντιμετωπίσει τη μετανάστευση…

Η Ελλάδα είναι μια καινούργια χώρα μετανάστευσης. Δεν πρέπει επίσης να αγνοούμε ότι η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα πάσχει γενικά. Τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης δεν απευθύνονται αποκλειστικά στον μετανάστη. Υπάρχουν μια σειρά πρακτικών προβλημάτων που δεν μπορείς να τα παραγνωρίσεις. Ο παράνομος χαρακτήρας της μεγάλης πλειοψηφίας των μεταναστών δεν μπορεί επίσης να αγνοηθεί. Το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να αποδεχθεί ότι η είσοδος στην Ελλάδα είναι ελεύθερη. Δεν μπορείς να αφήσεις μια χώρα ανοιχτή. Αλλά, από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητημάτων που δεν μπορείς να μην αντιμετωπίσεις: ισότητας, προστασίας των δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων ακόμη και των παρανόμων. Η συμπεριφορά του κράτους στον παράνομο που συλλαμβάνεται δεν μπορεί να είναι διαφορετική από την συμπεριφορά στον νόμιμο ή στον Έλληνα που συλλαμβάνεται. Αυτά τα ζητήματα αρχίζουμε τώρα να τα εξετάζουμε, αλλά το μεγάλο πρόβλημα της μετανάστευσης είναι η ευρύτερη αντίληψη που έχει το ελληνικό κράτος για το τι θέλει να κάνει με την μετανάστευση, που είναι ένα πολιτικό ζήτημα, δεν είναι ένα ζήτημα συμπεριφοράς. Η ελληνική κοινωνία πώς θέλει να αντιμετωπίσει την μετανάστευση;

Είμαστε ξενοφοβικοί οι Έλληνες;

Ναι, πιστεύω πώς ναι. Χωρίς να είναι γενικευμένο, χωρίς να σημαίνει ότι η ξενοφοβία οδηγεί σε μίσος κατά των ξένων. Μπορεί να είναι σε πολλές περιπτώσεις επιφυλακτικότητα, αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο Έλληνας φοβάται ακόμη την διαφορετικότητα και αυτό το βλέπουμε σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Η ξενογλωσσία, το να ακούς να μιλάνε μια ξένη γλώσσα στο δρόμο ακόμη και σήμερα δημιουργεί μια ανησυχία, τι συμβαίνει; Ενδεχόμενα να αλλάξουμε.

Βήμα απαραίτητο που θεωρείτε ότι πρέπει να γίνει;

Θεωρώ πάρα πολύ σημαντική την εκπαίδευση στα σχολεία. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά από βήματα που δεν ξέρω αν θα έχουν θετικό αποτέλεσμα, για παράδειγμα η συζήτηση που γίνεται τώρα για να αποκτήσουν οι αλλοδαποί δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, μπορεί να αυξήσει τον αριθμό των κομμάτων που αντιτίθενται στους αλλοδαπούς, να στρέψει τους ντόπιους σε ξενοφοβικές, κομματικές συμπεριφορές. Δεν μπορείς να παραμερίζεις το γεγονός ότι το παιδί ενός Αλβανού γεννιέται και μεγαλώνει εδώ και στα 18 του θα του πουν σήκω φύγε! Θα πρέπει με κάποιον τρόπο να αντιμετωπίσεις αυτή την πραγματικότητα.

Υπάρχει πετυχημένο Μοντέλο στην Ευρώπη στο θέμα της υποδοχής μεταναστών; Το ρωτώ γιατί ακόμη και το Βρετανικό δοκιμάζεται…

Δεν υπάρχει ένα μοντέλο. Τα μοντέλα της ένταξης δοκιμάζονται από τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα θα πρέπει να παίξει με μοντέλα. Αλλά θα πρέπει να τολμήσει να παίξει. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν έχουμε κανένα μοντέλο που να ακολουθούμε και να δοκιμάζουμε. Το μόνο μοντέλο, αν θεωρείται ότι είναι μοντέλο, είναι η αφομοίωση, αλλά δεν έχει λειτουργήσει, θα πρέπει να βρει άλλες δυνατότητες, για παράδειγμα σχολική εκπαίδευση, καταπολέμηση της παραοικονομίας.

Νίνα Σαακιάν, μετανάστρια απ’ την Αρμενία, κάτοικος Ροδόπης:

«Όλοι θέλουμε ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει ν’ ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους μετανάστες»

Ποια είναι τα θετικά της συνύπαρξης στον οικισμό που μένετε;

Τα θετικά της συνύπαρξης είναι ότι έχουν βρεθεί σ’ ένα τόπο άνθρωποι προερχόμενοι από πολλά διαφορετικά σημεία κι αυτό από μόνο του είναι πλούτος. Βγαίνεις έξω και ακούς αρμένικα, ρώσικα, αλλά όλοι στο τέλος μιλούν τα ελληνικά και η γλώσσα αυτή τους ενώνει.

Στα σπίτια τους μιλούν την μητρική τους γλώσσα από φόβο μην την ξεχάσουν.

Μπορείτε να μου διηγηθείτε μια από τις ωραίες στιγμές της καθημερινότητας;

Μια από τις ωραίες στιγμές είναι όταν λέει κάποιος: «Σήμερα έχουμε παραδοσιακό γεωργιανό φαγητό, έλα να φάμε, σε καλώ» ή κάποιος άλλος: «Έχουμε παραδοσιακό αρμένικο φαγητό, σε καλώ, έλα στο τραπέζι μας».

Είναι εύκολη αυτή η κοινή συμβίωση σ’ ένα μικρό χώρο;

Τώρα γίνονται και γάμοι μεταξύ αρμενίων και γεωργιανών ή μεταξύ άλλων ατόμων προερχόμενων από πολλές διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες και το «δέσιμο» γίνεται πιο δυνατό. Έχουν βρεθεί τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι σ’ ένα μικρό τόπο…

Προβλήματα δεν έχετε καταγράψει;

Υπάρχουν προβλήματα, αλλά πάντα προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε με τον διάλογο και τη συνεννόηση. Στην αρχή όταν δεν γνωρίζαμε, ήταν όλοι επιφυλακτικοί, σκέφτονταν όλοι: «Δεν τον ξέρω τώρα, πού να τον εμπιστευτώ;» Πιστεύω ότι τώρα έχουν λυθεί τα προβλήματα. Καταλήγουμε στο γλέντι, τρώμε και πίνουμε μαζί κι αυτό είναι πολύ όμορφο. Έχουμε κι ένα σύλλογο με την στήριξη της δημοτικής αρχής, ένα στέκι για να συγκεντρωνόμαστε, γυναίκες, άνδρες, γέροι, νέοι.

Τι θυμάστε από τα πρώτα χρόνια;

Όταν ήρθαμε το 95 μέναμε στις Σάπες. Υπήρχαν πολλοί περισσότεροι Παλιννοστούντες εκεί. Μάλιστα πήγαινα στο Διαπολιτισμικό Σχολείο. Δεν μπορώ να πω ψέματα, ότι δηλαδή δεν αντιμετώπιζα ρατσιστικές συμπεριφορές. Στην αρχή με πείραζε, ως παιδί έχω νιώσει πολύ άσχημα. Δεν ήξερα και την γλώσσα κι αυτό ήταν πολύ άσχημο. Μου έλεγε η δασκάλα «,» κι εγώ έγραφα «κόμμα». Υπήρχε ρατσισμός, θυμάμαι ότι δεν μας έπαιζαν τα μικρά παιδιά γιατί έλεγαν: «Η μαμά μας είπε ότι οι Ρώσοι έχουν ψείρες».

Πώς καταφέρατε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες στο σχολείο;

Με βοήθησε πολύ το γεγονός ότι μου άρεσε ο ανταγωνισμός. Ήθελα πάντα το καλύτερο. Ένιωθα και υποχρεωμένη στους γονείς μου, άφησαν τα πάντα πίσω τους για να ζήσουμε εμείς καλύτερα και με ασφάλεια. Έβαλα σκοπό στη ζωή μου να κρατήσω στην Τρίτη Γυμνασίου την σημαία. Να πουν ότι μια μαθήτρια με αρμένικο επώνυμο κράτησε τη σημαία. Κατάφερα μέσα σε έξι χρόνια όχι μόνο να μάθω τα ελληνικά, αλλά να τελειώσω το Γυμνάσιο με 19, το πέτυχα!

Για τη συμπεριφορά των ντόπιων σε ποια συμπεράσματα έχετε οδηγηθεί;

Με τον καιρό κατάλαβα γιατί οι ντόπιοι ήταν επιφυλακτικοί μαζί μας. Είδαν, από την μια στιγμή στην άλλη, απ’ όλα τα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης, να φθάνουν ξένοι άνθρωποι στον τόπο τους. Μαζί με τον καλό τον κόσμο έρχονταν και άλλοι που δημιουργούσαν προβλήματα. Δεν μπορεί ο ντόπιος ν’ ανοίξει την αγκαλιά του και να τον δεχτεί τον άλλο χωρίς να τον γνωρίσει. Με τον καιρό αυτά αφέθηκαν πίσω, γνώρισε ο ένας τον άλλο καλύτερα. Οι καλοί ξεχώρισαν. Ο καιρός πάντα βοηθάει να λυθούν οι διαφορές. Στο δημοτικό ήταν για μένα δύσκολα. Μετά μας άνοιξαν την αγκαλιά τους από το δήμαρχο μέχρι τον τελευταίο πολίτη του Σιδηροχωρίου. Δεν μας δείχνουν με το δάχτυλο λέγοντας «Ο Ρώσος».

Η ανεργία ή η εύρεση εργασίας υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσετε;

Στην Αρμενία ο μπαμπάς μου ήταν αφεντικό με δική του επιχείρηση, με δεκάδες εργάτες, με ένα σπίτι 500 τ.μ. και καταλήξαμε να μένουμε αρχικά στις Σάπες σ’ ένα λυόμενο. Προέταξε την ασφάλεια της οικογένειάς του και μετά όλα τα άλλα και κατάφερε να δείξει την αξία του κι εδώ. Η ανεργία ήταν όντως μεγάλο πρόβλημα. Στην αρχή δούλευε στις οικοδομές και 1,5 χρόνο ήταν στο κρεβάτι με δισκοπάθεια. Ήταν μεγάλο χτύπημα για τον ίδιο. Ένας άνθρωπος που ήταν μαθημένος να κάθεται σ’ ένα γραφείο και να βάζει υπογραφές, βρέθηκε με το μπετόν στις σκαλωσιές. Τα κατάφερε όμως. Τον σεβάστηκα και τον θαύμασα γι’ αυτό και τον αγάπησα ως πρότυπό μου. Με τον καιρό είναι καλύτερα, βοηθάμε κι εμείς τα παιδιά και στεκόμαστε στα πόδια μας. Νομίζω ότι αυτή είναι η αληθινή μαγκιά.

Και οι σπουδές;

Τέλειωσα το 1ο Ενιαίο Λύκειο, πέρασα σε μια Σχολή Αρχιτεκτονικής Τοπίου και Εθνολογίας στην Άρτα, αλλά δεν ήταν κάτι που με ενθουσίασε. Θα σου εξομολογηθώ κάτι και μην το πάρεις σαν αστείο, είναι όνειρό μου η δημοσιογραφία. Από μικρή έπαιρνα φανταστικές συνεντεύξεις. Τώρα δουλεύω σ’ ένα ζαχαροπλαστείο ως πωλήτρια. Θέλω να πάω να σπουδάσω στην Αρμενία και θα το επιδιώξω να γίνει. Προσπαθώ να μάθω την αρμενική γλώσσα καλύτερα, τη γράφω και τη μιλώ άψογα, είναι η μητρική μου γλώσσα. Έχω πολλά όνειρα.

Από το 95 στην Ελλάδα, έκτοτε η μετανάστευση και η προσφυγιά πολλών ανθρώπων συνεχίζεται, τι σκέφτεστε γι αυτούς τους ανθρώπους;

Όλοι θέλουμε ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους μετανάστες, συνάνθρωποί μας είναι, να έχουμε όμως και τις επιφυλάξείς μας, γιατί δεν τους γνωρίζουμε. Είναι η ζωή τόσο δύσκολη. Αλλά τους δεχόμαστε, δεν κρίνουμε κανέναν, γιατί δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε. Δεν κλείνουμε πόρτα σε κανέναν.

Στην Θράκη αισθάνεστε ότι ανήκετε σε κάποια μειονότητα;

Όχι δεν αισθάνομαι μειονότητα. Ποτέ! Όπως ποτέ δεν ντράπηκα που ήμουν αρμένισσα, γιατί όποιος θα μάθει την ιστορία μου θα καταλάβει. Δεν ντρεπόμουν ποτέ για το επώνυμό μου, κουβαλάει μια δική του ιστορία. Ας σεβαστούν και ας αγαπήσουν αυτό που είμαι. Είμαι πολύ περήφανη που είμαι αρμένισσα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.