«Οι νεες συμβασεις των ΔΗΠΕΘΕ θα υπογραφονται με το υπο ιδρυση Εθνικο Κεντρο Θεατρου Χορου»

Ο Δημήτρης Παπασταμάτης, καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και μέλος του Τμήματος Θεάτρου της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών μίλησε στο ραδιόφωνο του «Παρατηρητή», στην εκπομπή «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων», για το νέο σχέδιο νόμου του υπουργείου Πολιτισμού που αφορά στην ίδρυση Εθνικού Κέντρου Θεάτρου Χορού και με το οποίο έχουν διαφωνήσει μέχρι στιγμής η Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, η Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, τα Σωματεία Χορού και Τεχνικών.

Αναφέρθηκε και στα κοντινά σχέδια του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής που είναι το ανέβασμα στην παιδική σκηνή του έργου του Ευγένιου Τριβιζά «Το όνειρο του σκιάχτρου» σε σκηνοθεσία του Κώστα Λειβαδίτη.

ΠτΘ: Ν’ αναφερθούμε σε κάποιες θεσμικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρο στον πολιτισμό και σχετίζονται μ’ ένα νέο σχέδιο νόμου.

Δ.Π.: Ως μέλος του Τμήματος Θεάτρου της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών θα πρέπει να πω ότι έχουμε εκφράσει τις βασικές μας αντιρρήσεις σε σχέση με το υπό εισαγωγή σχέδιο νόμου του υπουργείου Πολιτισμού, που αφορά στην ίδρυση Εθνικού Κέντρου Θεάτρου Χορού. Τη διαφωνία τους, όμως, έχουν εκφράσει όχι μόνο οι σκηνοθέτες, αλλά και η Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, τα Σωματεία Χορού και Τεχνικών.

Τα ΔΗΠΕΘΕ, που αποτελούν μέρος του σχεδίου νόμου, παύουν να υφίστανται ως αυτοδιοικητικοί μηχανισμοί υπό την έννοια ότι οι νέες συμβάσεις που θα ισχύουν από την αρχή του 2008 θα υπογράφονται με το υπό ίδρυση Εθνικό Κέντρο Θεάτρου Χορού. Αυτό σημαίνει ότι ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης και της τοπικής κοινωνίας περιορίζεται.

ΠτΘ: Έως και απαλείφεται;

Δ.Π.: Αυτό θα το διαπιστώσουμε μόλις δούμε το σχέδιο των προγραμματικών συμβάσεων. Προς το παρόν δεν έχουμε δει παρά μόνο το σχέδιο νόμου που έχει δώσει ο υπουργός Πολιτισμού κ. Βουλγαράκης στα σωματεία.

ΠτΘ: Ο κ. Βουλγαράκης επικοινώνησε δια ζώσης με την Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, με όλους όσους σχετίζονται με το χορό και το θέατρο;

Δ.Π.: Είχε διαρρεύσει στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» η σύνταξη του σχεδίου νόμου. Επιπλέον, σε μια ημερίδα που διοργανώσαμε πέρυσι με την Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών σε σχέση με τα ΔΗΠΕΘΕ υπήρχαν πληροφορίες ότι κάτι πρόκειται να γίνει κι επιπλέον διαπιστώναμε ότι οι προγραμματικές συμβάσεις λήγουν τον Ιανουάριο του 2008, επομένως έπρεπε να συζητήσουμε τις νέες. Όταν πληροφορηθήκαμε το σχέδιο νόμου, η Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, εκπρόσωποι του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων το λάβαμε και προχωρήσαμε σε κάποιες παρατηρήσεις. Μ’ αυτό το σχέδιο νόμου δε μπορεί να γίνει η εφαρμογή μιας εθνικής πολιτικής για το θέατρο και το χορό, γιατί αποκόπτεται από τις επιμέρους σχέσεις που μπορεί να έχει. Για παράδειγμα, το ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής θα έχουν την ίδια σύμβαση με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης όταν γνωρίζουμε τις ιδιαιτερότητες του κάθε ΔΗΠΕΘΕ σε σχέση με το κέντρο; Μέχρι τώρα λέγαμε τα ΔΗΠΕΘΕ να επιχορηγούνται με βάση τη χιλιομετρική τους απόσταση από το κέντρο για να μπορούν να παράγουν το έργο τους.

Οι προγραμματικές συμβάσεις θα προβλέπουν την πληθυσμιακή σύνθεση σε σχέση με τα πιθανά έσοδα του κάθε ΔΗΠΕΘΕ; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες και όλους όσους εμπλέκονται με το θέατρο.

Θα πρέπει ν’ αναφέρουμε ότι τα δημοτικά θέατρα υπάρχουν στην Ευρώπη αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου. Εμείς ακολουθήσαμε το γερμανικό μοντέλο όταν το 1983 η Μελίνα Μερκούρη ως υπουργός Πολιτισμού δημιούργησε αυτό το θεσμό. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν δημοτικά περιφερειακά θέατρα σε όλη την Ευρώπη, το Βέλγιο, τη Μ. Βρετανία, τη Δανία, τη Γερμανία. Θα πρέπει, επομένως, αυτές οι εμπειρίες να συνεκτιμηθούν.

Ο πολιτισμός και ειδικά το θέατρο δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν από ένα διάταγμα και μόνο.

ΠτΘ: Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι ένα ενιαίο Κέντρο θ’ αναλαμβάνει να επιχορηγεί δράσεις σχετικές με το θέατρο και το χορό. Θα απευθύνονται και θα συνδέονται μαζί του και τα ΔΗΠΕΘΕ και οι επιχορηγούμενοι θίασοι και οι ομάδες και τα φεστιβάλ; Επομένως, αυτός που έχει τις γνωριμίες μπορεί να δημιουργήσει μια ομάδα θεάτρου ή χορού και να λαμβάνει επιχορηγήσεις σ’ ένα Χ βάθος χρόνου, ενώ αντίθετα αυτός που δεν έχει γνωριμίες μένει στο περιθώριο; Το ίδιο υποθέτω ότι μπορεί να συμβεί με το χορό, με εξαίρεση βέβαια κάποια ονόματα όπως αυτό του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Δ.Π.: Έτσι είναι και πολλά προβλήματα θα δημιουργηθούν, όπως αποδείχθηκε και μέσα από τις διενέξεις στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Αυτό θα συμβεί και στο θέατρο. Όπως θα υπάρχει η ομάδα του Χ και θα κρίνεται από το Κέντρο για το αν θα επιχορηγηθεί ή όχι, το ίδιο θα κρίνεται ένα περιφερειακό θέατρο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη καμιά ιδιαιτερότητα. Θα υπάρχει κάποια προγραμματική σύμβαση, ένας πρόεδρος και ένας διευθυντής, η πολιτεία θα είναι απούσα γιατί θα επιχορηγεί το Κέντρο Θεάτρου και Χορού και το Κέντρο θα κρίνει με ποιους θα συνάπτει προγραμματικές συμβάσεις και πόσο θα τους επιχορηγεί. Ο ρόλος των δημάρχων εξαφανίζεται.

ΠτΘ: Αυτό δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό.

Δ.Π.: Είναι γιατί αφορά τις τοπικές κοινωνίες.

ΠτΘ: Προσωπικά δε θεωρώ ότι διασφαλίζει τη γνώμη τους ο ρόλος του δημάρχου ή του δημοτικού συμβούλου που γίνεται πρόεδρος κι αντιπρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ και δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αντικείμενο. Είναι κακή νοοτροπία στην Ελλάδα το να εμπλέκονται παντού και με τα πάντα οι πολιτικοί…

Δ.Π.: Όχι δεν είναι, γιατί και στο εξωτερικό, στο γερμανικό μοντέλο, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ρόλο από τη στιγμή που συμμετέχει οικονομικά.

ΠτΘ: Επομένως υπάρχει το ενδεχόμενο η τοπική αυτοδιοίκηση να μην έχει οικονομική σχέση με τα ΔΗΠΕΘΕ και το Κέντρο ν’ αναλάβει εξολοκλήρου τα έξοδα ενός ΔΗΠΕΘΕ;

Δ.Π.: Δε μπορεί να το κάνει γιατί δε θα έχει τόσο υψηλή χρηματοδότηση. Αυτό σημαίνει ότι θα συρρικνωθούν οι παραγωγές.

ΠτΘ: Ενδέχεται όμως να συρρικνωθούν και τα ΔΗΠΕΘΕ;

Δ.Π.: Φυσικά.

ΠτΘ: Αν κάποιος που αποφασίζει για τον πολιτισμό δε θέλει να διατηρήσει αυτή τη σχέση με τα ΔΗΠΕΘΕ και την τοπική αυτοδιοίκηση ενδέχεται να βγάλει από το παιχνίδι κάποια ΔΗΠΕΘΕ ή και να τους αλλάξει ονομασία, όπως και τα μέχρι τώρα δεδομένα των παραγωγών;

Δ.Π.: Το να περιοριστούν κάποια ΔΗΠΕΘΕ είναι υπαρκτός κίνδυνος.

ΠτΘ: Θα μπορούσε κάποιος στη λογική της περιφεριοποίησης του πολιτισμού και με το δεδομένο ότι η Καβάλα απέχει από την Κομοτηνή μια ώρα να ισχυριστεί ότι το ένα από τα δύο ΔΗΠΕΘΕ δε χρειάζεται να υφίσταται.

Δ.Π.: Θα έλεγα αντίθετα να υπάρχει ένα δημοτικό θέατρο στην Καβάλα, ένα στην Ξάνθη, ένα στην Κομοτηνή, ένα στην Αλεξανδρούπολη κι ένα στην Ορεστιάδα και να γίνεται ανταλλαγή. Γιατί να μην περάσουμε σ’ αυτή τη λύση;

ΠτΘ: Εκτιμώ ότι η απάντηση θα δοθεί από το ποιος έχει τις ισχυρότερες πολιτικά γνωριμίες σε σχέση με το Κέντρο και θα μπορέσει κατά συνέπεια να κρατήσει ένα θεσμό ή να δημιουργήσει ένα νέο.

Δ.Π.: Η σχέση του υπουργείου Πολιτισμού στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά στην επιχορήγηση του Κέντρου και το διορισμό του προέδρου και σε τίποτε άλλο.

ΠτΘ: Δε θα παρέμβει και στο διορισμό του διοικητικού συμβουλίου;

Δ.Π.: Δεν είναι δυνατόν να μπούμε σ’ αυτή τη λογική, γιατί συζητάμε με τα μέχρι τώρα δεδομένα και διαπιστώνουμε ότι δεν προωθείται η εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για το θέατρο μ’ αυτό το νομοσχέδιο.

ΠτΘ: Θυμάμαι κάποιες διοργανώσεις καλλιτεχνικές, εκτός Κομοτηνής, όπου περιμέναμε στην έναρξη ενός φεστιβάλ να έρθει κάποιος εκπρόσωπος της κυβέρνησης – αναφέρομαι σε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – κάποιος υπουργός, ο οποίος μπορεί να μην ερχόταν και να επέλεγε μια άλλη διοργάνωση για να την αβαντάρει επικοινωνιακά και μάλιστα τον ακολουθούσαν και τα τηλεοπτικά κανάλια. Μια διοργάνωση, ένας θεσμός που χρηματοδοτείται μεν, δεν στηρίζεται από την άλλη ενδέχεται να σβήσει μέσα στις στάχτες του. Δε θα ήταν εφικτό να παραστεί, για παράδειγμα, κάποιος υπουργός Πολιτισμού σε μια αξιόλογη παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, με καλή χρηματοδότηση και να γίνει γνωστή ανά την Ελλάδα;

Δ.Π.: Το ζήτημα δεν αφορά στα πρόσωπα αλλά στους θεσμούς και στην προκειμένη περίπτωση εμείς ως συνδικαλιστές οφείλουμε να στηρίξουμε τους θεσμούς. Θεωρούμε ότι ο θεσμός, παρόλα τα προβλήματά του, στην παρούσα φάση δέχεται ένα τελειωτικό χτύπημα. Γι’ αυτό και λέμε ότι πρέπει να συζητήσουμε για το θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ και τις νέες προγραμματικές συμβάσεις σε μια διαφορετική βάση. Στην Αθήνα, διοργανώσαμε πέρυσι ως Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών ένα τριήμερο συνέδριο, αυτά τα ζητήματα ξεκαθαρίστηκαν και σ’ αυτή την προσπάθεια αντίστοιχες απόψεις εξέφρασαν το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και οι Έλληνες Θεατρικοί Συγγραφείς. Δε θα εξετάσω το τι μπορεί να κάνει επικοινωνιακά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ ως τακτικισμούς διότι κι επί Βενιζέλου δε μπορώ να υποστηρίξω ότι τα ΔΗΠΕΘΕ ήταν στην καλύτερή τους φάση, γιατί υπήρχε μια καθυστέρηση της χρηματοδότησης έως κι ενός χρόνου.

Αυτή τη στιγμή θα πρέπει να γίνει μια αξιολόγηση της όλης πορείας του θεσμού με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων και γιατί όχι να διοργανωθεί ένα συνέδριο. Η ΚΕΔΚΕ είχε διοργανώσει ένα συνέδριο όπου εξέφρασε τη δεδηλωμένη για τα ΔΗΠΕΘΕ και προχώρησε σε συγκεκριμένες προτάσεις. Αυτό σημαίνει ότι ο θεσμός απ’ όλους αντιμετωπίζεται θετικά.

Μέχρι πριν τρία χρόνια, διεξαγόταν στη Βέροια μια ετήσια συνάντηση των ΔΗΠΕΘΕ υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού. Αυτές οι συναντήσεις πάγωσαν επί κ. Βενιζέλου, επομένως προϋπήρχε αυτή η λογική του περιορισμού.

ΠτΘ: Δε μπορώ να σκεφτώ πως η Ελλάδα που έχει τόσο σημαντική ιστορία στο θέατρο και το χορό μπορεί να συνενώσει αυτές τις δυο τέχνες κάτω από έναν ενιαίο φορέα.

Δ.Π.: Αντί να υπάρχει μια περιφερειακή αντίληψη για τον πολιτισμό υπάρχει μια αθηνοκεντρική. Το σχέδιο νόμου είναι ένα αθηνοκεντρικό και γραφειοκρατικό μοντέλο το οποίο αφαιρεί στον πολιτισμό τη δυνατότητα μιας περιφερειακής αντίληψης.

ΠτΘ: Κρίνετε ως αναγκαία τη συνέχιση των ΔΗΠΕΘΕ ως Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, αν και δεν προέρχεστε όλοι από τα ΔΗΠΕΘΕ γιατί έχετε αντιληφθεί τη συνδρομή τους στις τοπικές κοινωνίες, ειδικά σε περιοχές της ελληνικής επαρχίας που στερούνται θεάτρου, θεατρικών δρωμένων και καλλιτεχνικών ευρύτερα.

Δ.Π.: Να διευρύνουμε λίγο τον όρο «στερούνται» γιατί κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι διαθέτουν στην πόλη τους μια ερασιτεχνική ομάδα. Το ζήτημα είναι να συνδεθεί η έννοια της στέρησης με την ποιότητα της δημιουργίας, διότι υπάρχει το ενδεχόμενο σε μια πόλη να υφίσταται το Χ θεατρικό σχήμα που κάνει θέατρο και είτε παίζει Σαίξπηρ είτε Ιονέσκο να είναι το ίδιο. Τα ΔΗΠΕΘΕ κατάφεραν και δημιούργησαν κάποιες προδιαγραφές θεατρικού έργου κι αυτό βοήθησε και τις υπάρχουσες ομάδες. Εάν έρθουν καλοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί, μουσικοί, σκηνογράφοι και μεταφέρουν τις νέες τους ιδέες μπορούν οι ομάδες που ασχολούνται με τις τέχνες ν’ αναζωογονηθούν. Δεν είναι, επομένως μόνο το παραγόμενο έργο αλλά και οι αντανακλάσεις και το πώς επηρεάζεται στο σύνολό της η καλλιτεχνική δημιουργία.

Γι’ αυτό και στην ημερίδα που είχαμε διοργανώσει είχαμε αποφασίσει ότι ο θεσμός πρέπει να μείνει, να διευρυνθούν οι οικονομικές του δυνατότητες και ταυτόχρονα ν’ αυξήσει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Για παράδειγμα, να προχωρήσουμε από τις τρεις παραγωγές στις τέσσερις.

ΠτΘ: Το ερώτημα είναι αν το κοινό προσδιορίζει αυτό που ζητάει ως προς την ποιότητα και το είδος θεάτρου, γιατί η πλειοψηφία του κόσμου δεν μπορεί να διακρίνει το είδος θεάτρου με εξαίρεση τη διαφορά μεταξύ αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας.

Δ.Π.: Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η θεατρική σκηνή δεν είναι μια μεγεθυμένη τηλεοπτική οθόνη. Το θέατρο θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει με τη δημιουργία καλών θεατρικών παραστάσεων, όπου θα μπορέσει να προβληματίζεται και για την ίδια την ιστορία του.

ΠτΘ: Όλα αυτά, όμως, σε μια χώρα που δεν έχει παιδεία πάνω στον πολιτισμό.

Δ.Π.: Συμφωνούμε στον όρο. Είναι, όμως, παιδεία το ν’ ανεβαίνει ένα θεατρικό έργο από κάποιους παιδαγωγούς και να παραπέμπει σ’ ένα κακό τηλεοπτικό σήριαλ; Αυτό δημιουργεί παιδεία ή κακό;

ΠτΘ: Είναι λάθος. Είναι σαν να έχουμε μια πόλη που ισοπεδώθηκε κατά το ήμισυ απ’ τους σεισμούς και κάποιος πηγαίνει και χτίζει πάνω σε σαθρά θεμέλια με την ίδια κακή κι επικίνδυνη τεχνική.

Δ.Π.: Σαφώς.

ΠτΘ: Προβληματιστήκατε για κάποιες παραγωγές κατά καιρούς από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή που έχει ένα ρόλο και ν’ αποφασίζει…

Δ.Π.: Δεν αποφασίζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής αλλά το διοικητικό συμβούλιο. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής, σύμφωνα με τη σύμβαση που έχει υπογράψει, εκτελεί τις αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου.

ΠτΘ: Αυτό σημαίνει ότι είτε σας προτείνουν το «Μανωλάκη το βομβιστή» είτε «Την κόρη του παντοπώλου» είτε το «Μιας πεντάρας νιάτα» θα πρέπει ν’ ανεβούν;

Δ.Π.: Ο καλλιτεχνικός διευθυντής εισηγείται ένα ρεπερτόριο και αποφασίζει το διοικητικό συμβούλιο.

ΠτΘ: Δεν έχει συμβεί να προχωρήσουν εκτός ρεπερτορίου που περιλαμβανόταν στην εισήγησή σας;

Δ.Π.: Έχει συμβεί κι επαναλαμβάνεται νέο διοικητικό συμβούλιο με πρόταση άλλων έργων αφού προηγηθεί μια συζήτηση πάνω στο ποιο έργο θέλουμε.

ΠτΘ: Με δεδομένες τις συμβατικές υποχρεώσεις του ΔΗΠΕΘΕ απέναντι στο υπουργείο Πολιτισμού για τρεις παραγωγές ετησίως τι ετοιμάζει το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής;

Δ.Π.: Θα πρέπει αρχικά ν’ αναφέρουμε ότι υπάρχει μια προγραμματική σύμβαση που καθορίζει απόλυτα τις παραγωγές που πρέπει να κάνει το ΔΗΠΕΘΕ. Θα πρέπει να κάνει τρεις παραγωγές το χρόνο με επαγγελματίες συντελεστές και γι’ αυτό ελέγχεται από το υπουργείο Πολιτισμού κι αν δεν το κάνει γίνεται διακοπή της επιχορήγησης.

Το διοικητικό συμβούλιο, στην προκειμένη περίπτωση, αποφάσισε καθυστερημένα, μετά από πολλές πιέσεις δικές μου αλλά και από το υπουργείο Πολιτισμού, να υποβάλλει το ρεπερτόριο το οποίο έπρεπε να υποβληθεί στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Υποβάλαμε ένα ρεπερτόριο στο υπουργείο Πολιτισμού κι εκεί συναντήσαμε την ευαισθησία να συζητηθεί και με τις νέες διοικήσεις.

ΠτΘ: Δε θα πρέπει όμως να προχωρά έστω και μία παραγωγή;

Δ.Π.: Ήδη άλλα ΔΗΠΕΘΕ βρίσκονται στη δεύτερη παραγωγή τους, όπως η Ρούμελη. Η Καβάλα τελειώνει με το παιδικό έργο και ξεκινάει τη δεύτερη. Η Κοζάνη βρίσκεται στην δεύτερη.

ΠτΘ: Εκεί είχαμε αυτοδιοικητικές αλλαγές (στην Κοζάνη);

Δ.Π.: Αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Οι προγραμματικές συμβάσεις δεν προβλέπουν ότι σε περίπτωση εκλογών δε θα γίνονται παραγωγές και δε θα υπάρχει δραστηριότητα. Αυτά είναι νεφελώδη δημιουργήματα που δεν έχουν να κάνουν με το θεσμό.

Έχουμε ξεκινήσει τις πρόβες για «Το όνειρο του σκιάχτρου» του Ευγένιου Τριβιζά. Η σκηνοθεσία είναι του Κώστα Λειβαδίτη, ο οποίος έχει το θεατρικό σχήμα «Ανατολικά του Νέστου» κι ασχολείται πάρα πολύ με το παιδικό θέατρο και παρουσιάζει παραστάσεις στα σχολεία. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Έφης Καλεντερίδου και η μουσική είναι του Χρήστου Μπουντουβή.

Το έργο θ’ ανέβει στα τέλη του Γενάρη. Θα παρουσιαστεί στα σχολεία της περιοχής, θα κάνει το ΔΗΠΕΘΕ μια περιοδεία, όπως υποχρεούται στην περιφέρεια. Θα πάει στην Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη, το Σουφλί, την Ορεστιάδα και τις Φέρες. Θέλαμε να παίξουμε και στη Σταυρούπολη αλλά υπάρχει πρόβλημα χώρου.

Θα θέλαμε και τη συμπαράσταση της Α/θμιας και της Β/θμιας Εκπαίδευσης στον καθορισμό των ημερομηνιών.

ΠτΘ: Η παρουσία των παιδιών μέσω των σχολείων στο θέατρο είναι θετική γιατί αν μη τι άλλο μπορούν να το διαφοροποιήσουν από την τηλεόραση. Τα περισσότερα παιδιά είδαν θέατρο για πρώτη φορά στο ΔΗΠΕΘΕ.

Δ.Π.: Αυτό είναι το σωστό, το θέατρο να βρίσκεται μέσα στο χώρο του και να μπορεί ο θεατής να το απολαμβάνει εκεί. Η παράσταση έχει σχεδιαστεί για συγκεκριμένο χώρο ή για συγκεκριμένους θεατρικούς χώρους.

ΠτΘ: κ. Παπασταμάτη, σας ευχαριστώ πολύ.

Δ.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.