«Για να πλεξω ενα καλαθι δεν χρειαζομαι ουτε μιση ωρα»

Η Αρσίν Μουσταφά είναι 58 χρονών και μένει στο Δροσερό της Ξάνθης. Πλέκει καλάθια από παιδάκι 8 χρονών. «Ο μπαμπάς μου – μου την έμαθε την δουλειά. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης ο μπαμπάς μου και κοντά του έμαθα αρκετά μυστικά» δηλώνει στον «Κόσμο» και αποκαλύπτει τις δυσκολίες του επαγγέλματος και της καλαθοπλεκτικής, μιας τέχνης που «σβήνει», χωρίς παράλληλα να κρύβει και την πικρία της για το γεγονός ότι τα παιδιά της δεν δείχνουν ενδιαφέρον. «Δεν την ξέρουν την τέχνη. Προτιμούν ψωμί να μην έχουν να βάλουν στο στόμα, παρά να καταπιαστούν με τη δουλειά μας. Τη βρίσκουν δύσκολη και παρακατιανή».

Τις τελευταίες δεκαετίες η καλαθοπλεκτική άρχισε να παρακμάζει. Ελάχιστοι πια περιφέρονται ακόμη από τόπο σε τόπο πεζοί συνήθως, για να πουλήσουν τα προϊόντα. Οι εναπομείναντες χρησιμοποιούν περισσότερο λυγαριά, ιτιά και καλάμι. Παλιότερα, ο άνδρας ήταν εκείνος που έπλεκε τα καλάθια, τα παιδιά βοηθούσαν σε δευτερεύουσες εργασίες, ενώ οι γυναίκες αναλάμβαναν την πώληση…

Πόσα χρόνια κάνετε αυτή τη δουλειά;

Από οκτώ χρονών κάνω καλάθια. Ήμουν μικρό παιδί όταν έμαθα την τέχνη κι από τότε δεν την ξέχασα.

Από ποιον μάθατε την Τέχνη;

Ο μπαμπάς μου – μου την έμαθε την δουλειά. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης και κοντά του έμαθα αρκετά μυστικά. «Μάθε να ξέρεις και δεν θα σ΄ αφήσει να πεινάσεις» έλεγε.

Τα παιδιά σας την έμαθαν την τέχνη από εσάς με τη σειρά τους;

Όχι, τα παιδιά μου τώρα δεν την ξέρουν. Προτιμούν ψωμί να μην έχουν να βάλουν στο στόμα παρά να καταπιαστούν με τη δουλειά μας. Την βρίσκουν δύσκολη, παρακατιανή. «Καλύτερα εργάτης στο εργοστάσιο» λένε.

Είναι όντως δύσκολη η δουλειά;

Πολύ δύσκολη. Εγώ και ο άνδρας μου δεν ορίζουμε τα χέριά μας από την κούραση. Δεν μπορώ να πιάσω το καλάθι από τον πόνο, ειλικρινά, ώρες – ώρες νομίζω ότι θα κοπούν από την κούραση.

Πόσο χρόνο σας παίρνει να κάνετε ένα καλάθι;

Για να πλέξω ένα καλάθι δε χρειάζομαι ούτε μισή ώρα. Εξαρτάται βέβαια από το πόσο μεγάλο είναι, αλλά και από την διάθεσή μου. Με τα χρόνια έχουμε μάθει καλά την δουλειά κι εγώ και ο άνδρας μου. Με γρηγοράδα τα καταφέρνουμε.

Τα καλάμια πού τα βρίσκετε;

Τα αγοράζουμε τα καλάμια από την Σάλπη, έχει πάντα καλά καλάμια εκεί. Παλιότερα είχε πιο πολλά, τώρα έγινε αναδασμός και χάθηκαν κι αυτά.

Πού μένετε;

Στο Δροσερό της Ξάνθης μένουμε. Δυστυχώς δεν έχουμε δικό μας εργαστήριο, ό,τι κάνουμε, όπως μπορούμε, το κάνουμε μέσα στο σπίτι.

Τελικά τι συμπεραίνετε; Δύσκολη η ζωή;

Ζόρι, μεγάλο ζόρι είναι η ζωή. Αν δεν σε δει με καλό μάτι, πάει…

Έχετε μετρήσει πόσα καλάθια κάνατε;

Μπα δεν τα έχω μετρήσει. Πού να βγάλω άκρη; Αμέτρητα, ειλικρινά χιλιάδες. Πού να ξέρω, μια ζωή πλέκω.

Που σημαίνει ότι τα ζητά ο κόσμος…

Δεν παίρνουν καλάθια πια οι νοικοκυρές. Δεν τα ζητούν για το σπίτι. Περισσότερο για αγροτικές δουλειές τα θέλουν.

Και πού τα πουλάτε;

Το καλοκαίρι πηγαίναμε στα νησιά. Κάνουν και για ελιές. Έχω ταξιδέψει στην Κέρκυρα, στην Ζάκυνθο, στην Κρήτη. Σε όλα τα νησιά πήγαινα, τώρα έχω καρδιά και δεν μπορώ τα ταξίδια. Άρα, πουλάω εδώ γύρω, ίσα – ίσα να βγάζουμε το ψωμί μας.

Ικανοποιημένη από τη ζωή;

Είμαι 58 χρονών και τι κατάλαβα; Η ζωή βάσανα κερνά και πίκρες.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.