«Η ασφαλεια της Ολυμπιακης ειναι παγκοσμιως αναγνωρισμενη»

Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια της Ολυμπιακής Εταιρείας, τι θυμάστε;

Ήταν περίφημα. Τώρα τη ζείτε την Ολυμπιακή σε τρομερή κατάσταση. Τότε ήταν ο Χρυσός Αιώνας. Και μην σκεφτεί κάποιος ότι το λέω αυτό, επειδή τρώγανε με χρυσά κουτάλια ή επειδή είχαν υψηλές αποδοχές, ήταν άλλοι άνθρωποι, άλλη νοοτροπία. Και οι εργαζόμενοι ακόμη είχαν άλλη φιλοσοφία.

Τι εννοείτε; Άλλος τρόπος αντιμετώπισης της Εταιρείας;

Τότε δεν είχε σημασία, αν ήταν κάποιος απλός εργάτης ή ιπτάμενος. Όλοι ήμασταν μια ρόδα με αχτίνες, ο ένας στήριζε και βοηθούσε τον άλλον με στόχο το καλό της Εταιρείας. Τώρα είναι όλοι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Κανείς δεν δίνει κάποια σημασία, ακόμη κι αν δούλεψε τόσα χρόνια γι αυτή την Εταιρεία. Είναι εποχιακοί υπάλληλοι, κοιτούν να κάνουν το ωράριό τους και να σηκωθούν να φύγουν. Τότε δεν είχαμε τέτοια. Κι άλλη δουλειά να έκανες, θα πήγαινες και θα βοηθούσες τον συνάδελφό σου, αν σε χρειαζόταν.

Πόσοι εργαζόσασταν τότε στην Ολυμπαική;

Ήμασταν 15.000, δεν ήμασταν λίγοι. Ήμασταν 600 οδηγοί μόνο στην Αθήνα. Καλύπταμε όλο το λεκανοπέδιο, πηγαίναμε το προσωπικό από το σπίτι στη δουλειά και αντιστρόφως.

Με ποιες λέξεις ήταν ταυτισμένο το όνομα της Ολυμπιακής τότε;

Πρώτον ήταν ταυτισμένο με τη λέξη ασφάλεια. Ακόμη και σήμερα αυτό ισχύει. Η ασφάλεια της Ολυμπιακής είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη. Στα χρόνια τα δικά μου ερχόντουσαν ξένες μεγάλες Αεροπορικές Εταιρείες για να περάσουν από τα service της Ολυμπιακής. Τότε ήταν άλλα τα χρόνια, προείχε η ασφάλεια των επιβατών πρώτα και μετά το κέρδος, τώρα αυτό παντού έχει αντιστραφεί. Πάντα προηγείται το κέρδος!

Ποιες διοικήσεις ξεχωρίσατε ως εργαζόμενος;

Όλες οι διαχειρίσεις ήταν καλές μέχρι που πέθανε ο Ωνάσης και μια – δυο διοικήσεις ακόμη που ακολούθησαν έδειχναν ενδιαφέρον. Μετά τελείωσαν όλα.

Τον βλέπατε τον Ωνάση να έρχεται στις εγκαταστάσεις;

Επί Ωνάση μπήκα στην Ολυμπιακή. Τον έβλεπα συχνά, πιο συχνά τον Αλέξανδρο και την Χριστίνα. Διαφορετικές οι θέσεις μας, ήταν πάντα τα αφεντικά κι εμείς οι εργαζόμενοι, αλλά υπήρχε και μια επαφή ξεχωριστή. Ήταν σκληρό αφεντικό ο Ωνάσης γι’ αυτό και πήγαινε μπροστά η Ολυμπιακή.

Θυμάστε κάποιο περιστατικό που να σας εντυπωσίασε;

Θυμάμαι ότι είχε ανέβει μια φορά στα σκαλοπάτια, έκαναν απεργία οι Ιπτάμενοι και τους ρώτησε: «πότε θα επιστρέψετε στην δουλειά;» Επειδή η απάντηση που πήρε δεν τον ικανοποίησε τους είπε: «Αύριο το πρωί οι πτήσεις θα πραγματοποιηθούν κανονικά»! Το είπε και το έκανε με ιπτάμενους από την Ρουμανία και την Βουλγαρία. Τίποτα δεν έδειχνε ότι μπορεί να τον σταματήσει.

Την αγαπούσε την Ολυμπιακή;

Ο Ωνάσης, αν δεν αγαπούσε την Ολυμπιακή, δε θα την είχε φτιάξει. Δεν κοίταγε μόνο τα λεφτά, την αγαπούσε την Εταιρεία, αυτό το πιστεύαμε όλοι. Και ο γιος του και η Χριστίνα νοιαζόταν. Όσοι δούλεψαν κοντά τους ήταν πολύ ευχαριστημένοι γιατί ήταν άνθρωποι, δεν έβλεπαν τον εργαζόμενο σαν εργάτη, έδειχναν ενδιαφέρον…

Να έρθουμε στο σήμερα, όλα αυτά τα χρόνια η Ολυμπιακή είναι προς πώληση, πώς το σχολιάζετε;

Το σενάριο που πωλείται και όλο απούλητη μένει, είναι ένα παραμύθι με οικονομικά συμφέροντα, τίποτα άλλο. Ποιος θα την πάρει; Ποιος θα οικονομήσει; Κι όποιος αναδειχθεί από τους διαγωνισμούς, θα πάρει λεφτά και θα σηκωθεί να φύγει. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε ο εργαζόμενος, ούτε η Ολυμπιακή μόνο τα λεφτά. Μια καλή λύση ήταν ο Λάτσης, που έδειχνε να νοιάζεται και για τον εργάτη που είχε στην δούλεψή του.

Τον Λάτση τώρα πώς τον θυμηθήκατε;

Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό: Θυμάμαι στις γιορτές ερχόταν με κιβώτια ουίσκι και κονιάκ, ένα τζετ όλο ποτά, δώρα για τους εργαζομένους. Θυμάμαι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, όταν έρχονταν ο Λάτσης, έμπαινε στην ουρά το προσωπικό και εισέπραττε ένα χιλιάρικο δώρο, ο μισθός τότε ήταν 3.500 δρχ. Δεν είχα μπει ποτέ στην ουρά, αλλά τη σκηνή αυτή δεν θα την ξεχάσω.

Μαρία Νικολάου