«Ο,τι ασχημο στον κοσμο σημερα ειναι μοδα»
Η κ. Κούλα Αγγελίδου ζει στην Ξυλαγανή. Μιλά σήμερα στον «Κόσμο» και γυρίζει το χρόνο πίσω. Μαθήτρια στην 2η Τάξη του Δημοτικού Σχολείου άκουσε τις σειρήνες του πολέμου να ηχούν. Ακολούθησε ο εμφύλιος και η αδελφική σφαγή. Διαφορετικά, δύσκολα, με σκληρούς κανόνες και τα χρόνια στα θρανία της νιότης. «Στις παρελάσεις είχαμε, μαύρη φούστα και άσπρο πουκάμισο, στις καθημερινές μαύρη ποδιά με άσπρο γιακαδάκι» σημειώνει και προσθέτει για τις συνήθειες σήμερα: «Χάλασε ο κόσμος. Τα βλέπετε! Η χαλαρότητα αυτή δεν θα μας βγει σε καλό».
Ποια στιγμή της ζωής σας δεν θα ξεχάσετε;
Ήμουν στην Δευτέρα Δημοτικού, στο σχολείο. Ακούσαμε την καμπάνα κι έτρεξε ο δάσκαλός μας στο σχολείο να μας ενημερώσει ότι έγινε πόλεμος. Ακολούθησε η επιστράτευση.
Δύσκολα χρόνια;
Πόλεμος και εμφύλιος, ό,τι χειρότερο στον τόπο μας! Ο πατέρας μου ήταν στην Κομοτηνή και μετά στην Λαμία, παρακαλούσαμε μόνο να επιστρέψει ζωντανός..
Ο εμφύλιος πόλεμος, μας διέλυσε. Περάσαμε δύσκολα χρόνια.
Θυμάστε κάποια χαρακτηριστική ιστορία εκείνων των χρόνων;
Τη θεία Μάρτζω, ο άντρας της ήταν στρατιώτης και εκείνη την πήραν στον βουνό. Ο άντρας της σκοτώθηκε στη μια πλευρά και αυτή πολεμούσε στην άλλη. Θυμάμαι τότε έμενα πίσω από το Στάδιο σε ένα σπίτι που νοικιάζαμε δίπλα στο δωμάτιο μιας γιαγιάς από την Ανατολική Θράκη που έμενε δίπλα μας. Οι δικοί μου γονείς ήταν από την Ανατολική Ρωμυλία, από την Βουλγαρία. Με την ανταλλαγή ήρθαν αυτοί και έφυγαν οι Βούλγαροι. Ο πατέρας της φίλης μου είχε μια αδερφή παντρεμένη, ο άνδρας της ήταν στρατιώτης, σκοτώθηκε, έμεινε χήρα με το κοριτσάκι και αυτήν την πήραν στο βουνό. Για τις εξελίξεις μας ενημέρωνε ο Γυμνασιάρχης, δεν υπήρχαν τηλεοράσεις τότε, άκουγε στο ραδιόφωνο τις ειδήσεις
Εσείς με ποια ψυχολογία τα ζούσατε όλα αυτά;
Θυμάμαι έλεγα τότε μια προσευχή: «Χριστούλη μου φύλαξέ μας, φώτισέ μας, δώσε μας υγεία, ομόνοια, αγάπη, ειρήνη. Ήμουν 15, 16 χρονών τότε».
Τι δουλειά έκαναν οι γονείς σας;
Ο μπαμπάς μου είχε το καφενείο- παντοπωλείο στην πλατεία της Ξυλαγανής. Ήταν πολύ καλός σύζυγος, πατέρας και επαγγελματίας. Σ΄ αυτόν οφείλω ότι έμαθα γράμματα. Ήταν πολύ δύσκολα τα χρόνια τότε
Με τι αμφίεση πηγαίνατε στο σχολείο;
Αυστηρά ντυμένη! Μαύρη ποδιά, άσπρο γιακαδάκι. Στις παρελάσεις είχαμε, μαύρη φούστα, άσπρο πουκάμισο. Ήρθε μια κοπέλα, συμμαθήτριά μου με φόρεμα και την απέβαλαν, ήταν κόρη γιατρού, αλλά ήταν κανόνας που έπρεπε να τηρηθεί πιστά και από όλους χωρίς διακρίσεις.
Γιατί δεν ολοκληρώσατε τις σπουδές σας στο Γυμνάσιο;
Όταν έστειλα ένα σημείωμα στον μπαμπά μου να σταματήσω το σχολείο, ήμουν στη Β΄ Γυμνασίου, με κάλεσε ο Γυμνασιάρχης στο γραφείο του και μου είπε να συνεχίσω.
Ήμουν πολύ δεμένη με την οικογένειά μου. Πολύ ευαίσθητη και μακριά από τους γονείς μου δεν ήθελα να συνεχίσω.
Τώρα πώς σχολιάζετε τους σημερινούς μαθητές;
Χάλασε ο κόσμος. Τα βλέπετε! Η χαλαρότητά αυτή δε θα μας βγει σε καλό.
Το ξύλο ήταν μέθοδος διδασκαλίας;
Στο δημοτικό δεν έπρεπε να μιλάς στην ώρα του μαθήματος. Έπεφτε πού και πού κανένα «μπατσάκι», αν σε έπιανε ο δάσκαλος να μην προσέχεις.
Τηρούσατε και συγκεκριμένο ωράριο στις εξόδους σας;
Επτά το απόγευμα έπρεπε να είμαστε μέσα.
Νυχτοπερπατήματα ούτε κατά διάνοια δηλαδή…
Όχι, νυχτοπερπατήματα. Μια φορά παραβίασα την ώρα, όπως τα φανταράκια και την άλλη μέρα με φώναξε ο Γυμνασιάρχης.
Και για τα αγόρια ίσχυαν περιορισμοί;
Βεβαίως, έπρεπε τα αγόρια να έχουν τα μαλλιά τους κοντά. Ούτε βέβαια να φορούν σκουλαρίκια. Ό,τι άσχημο στον κόσμο σήμερα είναι μόδα. Σεβασμός μηδέν!
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
