«Το θεμα της ριζας και της καταγωγης μας συγκινει ολους»

Μία συζήτηση με την κ. Τίνα Ιωαννίδου είναι άκρως ενδιαφέρουσα και πολύτιμη. Όχι μόνο γιατί είναι γραμματέας της «Ένωσης Κομοτηναίων Αθήνας», ενός συλλόγου που τελευταίως παρουσιάζει έντονη δυναμική συμβάλλοντας στην προβολή του πολιτισμού και της ιστορίας της Κομοτηνής, αλλά και γιατί η σχέση της με την πόλη μας, από την ημέρα που πρωτοήρθε μέχρι σήμερα είναι ριζική.

Σήμερα, η κ. Τίνα Ιωαννίδου μιλά στον ΠτΘ για την Ένωση και τους στόχους της, για την πόλη μας, για τους ανθρώπους της, αλλά και για την πεθερά της την Αλβίνη Ιωαννίδου…

ΠτΘ: Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε εν συντομία το ιστορικό του Συλλόγου των εν Αθήναις Κομοτηναίων; Πότε ιδρύθηκε και με ποιους στόχους;

Τ.Ι.: Αν και δεν είμαι πάρα πολλά χρόνια μέλος του Συλλόγου, γνωρίζω ότι η βάση του είναι αυτή που έχουν οι περισσότεροι σύλλογοι των μεγάλων πόλεων. Είναι μία προσπάθεια που καταβάλουν όλοι για την συσπείρωση των απανταχού Κομοτηναίων, ειδικά των Αθηναίων Κομοτηναίων, ώστε να μη χάσουν την επαφή με τις ρίζες τους, αλλά και για να ασκήσουν πίεση για να βελτιωθεί η περιοχή, να λυθούν κάποια προβλήματα, να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις. «Η Ένωση Κομοτηναίων Αθήνας» ιδρύθηκε τη δεκαετία του ’60, είναι ένα κοινός σύλλογος ο οποίος όμως τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει μία δραστηριότητα έντονη, θέτοντας στόχους, ώστε ν’ αρχίσει να παίζει πιο σημαντικό ρόλο, δηλαδή να μην είναι ένας σύλλογος με τις εκδρομές του και με τον διασκεδαστικό του χαρακτήρα, αλλά να συσπειρώνει και να φέρνει σ’ επαφή του Κομοτηναίους, οι οποίοι ζουν πολλά χρόνια στην Αθήνα, με τον χώρο εδώ, να τους μεταφέρει και να τους ενημερώνει για το σύγχρονο γίγνεσθαι στην Κομοτηνή.

ΠτΘ: Πόσα μέλη έχει ο σύλλογος;

Τ.Ι: Ο σύλλογος έχει 250 με 300 μέλη, αλλά δεν είναι όλα ενεργά. Ένα χαρακτηριστικό που πρέπει να πω, και δεν πρέπει να παρεξηγηθώ, είναι ότι οι Κομοτηναίοι επειδή είναι ήπιοι άνθρωποι δεν είναι τόσο διεκδικητικοί και δεν συσπειρώνονται. Αν συγκρίνουμε τον σύλλογο αυτό μ’ ένα Πελοποννησιακό θα δούμε ότι υπάρχει τεραστία διαφορά, διότι εκεί μπορεί να υπάρχει ένας συνοικισμός 20 σπιτιών, 50 σπιτιών και οι άνθρωποι να είναι ενεργοποιημένοι. Είναι θέμα κουλτούρας. Οι Κομοτηναίοι είναι πιο ήπιοι, πιο ήρεμοι, δεν διεκδικούν και θέλουν λίγο «σπρώξιμο» με την καλή έννοια, έχουν την ευαισθησία και το φιλότιμο και όταν τους ενοχλήσεις και τους εξηγήσεις έρχονται σε επαφή. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει πολλές φορές. Έχουμε πάρα πολλούς σπουδαίους Κομοτηναίους στην Αθήνα, στην Ευρώπη και στην Αμερική αλλά δε γνωρίζονται μεταξύ τους.

ΠτΘ: Δραστηριοποιείστε δηλαδή και εκτός συνόρων ως σύλλογος;

Τ.Ι.: Όχι εκτός συνόρων, απλώς θέλουμε να κάνουμε γνωστή τη δράση κάποιων αξιόλογων ανθρώπων γενικά που είναι στο εξωτερικό και που θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι Κομοτηναίοι. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί είναι έναυσμα και πρότυπο για τα παιδιά αλλά και για εμάς τους ίδιους, να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε, να επιδιώξουμε κάτι καλύτερο γιατί αυτοί ξεκίνησαν σε πιο δύσκολα χρόνια.

ΠτΘ: Ποια αναγκαιότητα σας οδήγησε στον επαναπροσδιορισμό των στόχων της Ένωσης;

Τ.Ι.: Η Ένωση ξεκίνησε σαν σύλλογος μορφωτικός – πολιτιστικός, χωρίς μεγάλη δραστηριότητα. Τότε οι ανάγκες των καιρών ήταν άλλες, τώρα όμως είναι διαφορετικές και θα πρέπει τα μέλη μας να είναι συνειδητοποιημένα και να έχουν σαν στόχο και αυτοί να διαφυλάξουν ό,τι γνωρίζουν από την παράδοση και την ιστορία την πόλης μας αλλά και να μαθαίνουν γι’ αυτήν, να ανταλλάσσουν ιδέες και γνώσεις, ώστε αυτή την ουσία, την πολυπολιτισμικότητα αυτής της πόλης, που είναι μία ιδιαιτερότητα που δεν έχουν πολλές πόλεις της Ελλάδας, να τη διατηρήσουν. Αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό και γι’ αυτό έχουμε αρχίσει να κάνουμε πράγματα διαφορετικά.

ΠτΘ: Όταν λέτε διαφορετικά;

Τ.Ι.: Καταρχήν έχουμε επαφές με το δήμαρχο, με τον νομάρχη και τον Περιφερειάρχη της περιοχής μας που μας γνωστοποιούν τι γίνεται και εμείς ενημερώνουμε τα μέλη μας, διοργανώνουμε εκδρομές κάθε χρόνο προς την Κομοτηνή, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τις κρατικές αρχές για να έρχεται ο κόσμος και να βλέπει την πρόοδο της πόλης, στα Ελευθέρια, και αν θέλετε και να αφυπνίζεται, γυρνώντας πολλά χρόνια πίσω, γιατί είναι μία σημαντική επέτειος. Παράλληλα ένας καινούριος στόχος που έχουμε αρχίσει να υλοποιούμε, είναι να γνωρίσουν οι Κομοτηναίοι Αθηναίοι ποια είναι η κουλτούρα αυτής της πόλης που έχει αναπτυχθεί πολύ. Με αυτήν την αφορμή διοργανώσαμε τη βιβλιοπαρουσίαση, στην οποία και συμμετείχε και η εφημερίδα σας. Παρουσιάσαμε τρεις σημαντικούς συγγραφείς της πόλης και το έργο τους που είναι πάρα πολύ γνωστό και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο προσπαθήσαμε να δείξουμε και στους Αθηναίους ότι η Κομοτηνή, ενώ είναι πολύ μακριά, έχει ανθρώπους με ενδιαφέροντα και ευαισθησίες.

ΠτΘ: Θα συνεχίσετε δηλαδή με εκδηλώσεις πολιτιστικού περιεχομένου οι οποίες να αναδεικνύουν τη δημιουργικότητα της περιοχής;

Τ.Ι.: Μάλιστα, και ό,τι καινούριο να το επιβραβεύουμε και να το ενισχύουμε ηθικά και οικονομικά αν μπορούμε. Στο πλαίσιο αυτό λέμε φέτος να παρουσιάσουμε κάποιους καλλιτέχνες της Κομοτηνής. Γνωρίζω ότι υπάρχει εδώ ένας σύλλογος καλλιτεχνών, άνθρωποι οι οποίοι ζωγραφίζουν περίφημα, άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν το γυαλί, κάνουν βιτρό, άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν το χρυσό, το λευκόχρυσο και έχω έρθει σε επαφή μαζί τους σε πρώτη φάση.

ΠτΘ: Πως αισθάνεστε εκ του γεγονότος ότι η Κομοτηνή αρχίζει να απογράφει το νεότερο παρελθόν της, να αποκτά μια ιστορική βιβλιογραφία;

Τ.Ι.: Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμένα, αλλά και για πολύ κόσμο, συναισθηματικά τους φέρνει κοντά, αλλά και, συγχρόνως, τους δίνει τη δυνατότητα να μάθουν ιστορία. Ξέρουμε ότι η ιστορία είναι η βάση των επιστημών. Ο ανιστόρητος δεν μπορεί να είναι τίποτα, άρα τα παιδιά μας, αλλά και εμείς οι ίδιοι, μέχρι τον θάνατό μας, μαθαίνουμε και σε αυτήν την προσπάθεια έχει βοηθήσει και ο δήμος και η εφημερίδα σας. Οι παλαιότεροι συνειδητοποιούν και οι νεότεροι μαθαίνουν. Αυτό είναι μία βασική αρχή την οποία πρέπει να την διατηρήσουμε, σε μία ευρύτερη αν θέλετε κλίμακα, και είναι απαραίτητο, γιατί, όπως είπαμε, χωρίς ιστορία δεν υπάρχει τίποτα.

ΠτΘ: Η σχέση σας με την Κομοτηνή είναι «ριζική σχέση». Ως «Κομοτηναία» της Αθήνας, πώς την αντιμετωπίζετε;

Τ.Ι.: Η πρώτη μου επαφή με την Κομοτηνή ήταν το 1975. Δεν γεννήθηκα εδώ, έχω σύζυγο Κομοτηναίο. Το 1975 ενώ σπουδάζαμε στην Αμερική ήρθα να δω την περιοχή του και είχα την τύχη να γνωρίσω μία οικογένεια πολύ προχωρημένη για την εποχή εκείνη και αυτό μ’ έκανε να την αγαπήσω. Όταν αγαπάς κάποιους ανθρώπους που ζουν κάπου, αγαπάς όλη την πόλη. Έτσι λοιπόν αυτοί με βάλανε, λόγω της ιστορίας που είχε η οικογένεια και του ρόλου του κοινωνικού που είχε παίξει, σ’ αυτό το ρυάκι να ενδιαφέρομαι κι εγώ για τα θέματα της Κομοτηνής. Βέβαια σαν υπεύθυνη στα θέματα Βαλκανίων, τα οποία διαχειρίζομαι στην επαγγελματική μου σφαίρα, έχω μία εγγύτητα επιστημονική. Ασχολούμαι με το τι γίνεται στα Βαλκάνια, τα οποία όλα μαζί κουνιούνται και όλα μαζί μεταβάλλονται στο καλύτερο ή στο χειρότερο και εκεί πρέπει να προσέχουμε πολύ. Μ’ ενδιαφέρει λοιπόν η Κομοτηνή γιατί είναι σε μία στρατηγική-πολιτική και οικονομική θέση και μπορεί να γίνει και ενεργειακό κόμβος. Με ενδιαφέρει ό,τι γίνεται και πιστεύω ότι η Κομοτηνή μπορεί να παίξει βασικό ρόλο, όπως έπαιξε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και μετά από το πρώτο.

ΠτΘ: Πώς την εισπράττεται κάθε φορά που επιστρέφετε;

Τ.Ι.: Κάθε φορά που έρχομαι βλέπω καινούρια πράγματα. Προσπαθώ να μείνω εδώ περισσότερο, να έχω επαφές με ανθρώπους. Δεν περιορίζομαι μόνο στους φίλους της οικογένειας ή σε παιδικούς φίλους του άνδρα μου, πηγαίνω στις γειτονιές μιλάω με χριστιανούς με μουσουλμάνους και παίρνω ένα στίγμα. Για παράδειγμα αυτήν την φορά κάθισα σε καφενεία, μίλησα, βέβαια αυτοί δεν με γνωρίζουν και αυτό είναι θετικό, για το πώς βλέπουν τις αρχές, αν τους ακούν, ποια είναι τα προβλήματά τους και έτσι δημιουργείται μία επικοινωνία, ώστε την επόμενη φορά που έρχομαι αυτοί όλοι με βλέπουνε σαν φίλη. Ξέρετε οι άνθρωποι στην επαρχία έχουν την ανάγκη να νιώθουν ότι έχουν έναν άνθρωπο από άλλη κουλτούρα, από άλλη περιοχή που τους ακούει, που σέβεται την γνώμη τους και θέλουν να του μιλήσουν. Είναι πιο εύκολο να μιλήσουν σ’ έναν ξένο, σ’ έναν απόμακρο, από ένα γείτονα ή έναν φίλο τους. Έτσι πετυχαίνω να μαθαίνω πράγματα και να διασταυρώνω πληροφορίες που με κάνουν κι εμένα με περισσότερο εγνωσμένη την πραγματικότητα της Κομοτηνής, γιατί αν οι πηγές είναι μονομερείς δεν είναι καλό. Αυτό όμως δεν το κάνω μόνο στην Κομοτηνή αλλά και στο εξωτερικό όταν πηγαίνω μου αρέσει να παίρνω την μηχανή μου και με τον χάρτη μου να πηγαίνω σε διάφορες γειτονιές και όχι εκεί που πάνε οι τουρίστες.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή, έτσι όπως την βλέπετε κάθε φορά που έρχεστε προοδεύει;

Τ.Ι.: Νομίζω ότι προοδεύει και αυτό οφείλεται στην ύπαρξη του πανεπιστημίου, καθηγητές, φοιτητές και νέοι άνθρωποι, οι οποίοι δίνουν μία άλλη ώθηση και μεταφέρουν μία διαφορετική κουλτούρα. Υπάρχουν αξιόλογες και πιο αντικειμενικές εφημερίδες από το παρελθόν, που αναπτύσσουν πολλές στήλες και πολλά θέματα, ραδιοφωνικοί σταθμοί. Βέβαια όπως ξέρετε στην επαρχία η ανάπτυξη είναι λίγο υποκειμενική και ακολουθεί αργούς ρυθμούς, δεν επιβάλλεται δια της βίας, και είναι καλύτερα. Στην περιφέρεια τα καινούρια πράγματα υιοθετούνται σιγά – σιγά και νομίζω ότι είναι καλύτερα. Η Κομοτηνή έχει αναπτυχθεί, βέβαια υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι λόγω παράδοσης είναι κολλημένοι σε κάποια πράγματα, αυτό όμως είναι και δική μας ευθύνη να το αλλάξουμε. Γενικώς νομίζω ότι οι άνθρωποι εδώ είναι πιο συντηρητικοί, όχι με την κακή έννοια, πιο εξωστρεφείς, λίγο επιφυλακτικοί αλλά αυτό είναι χαρακτηριστικό όλων των επαρχιών.

ΠτΘ: Και η μορφή της που έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια σας αρέσει;

Τ.Ι.: Εδώ έχω να πω και θετικά και αρνητικά. Έχω δεθεί με το παρελθόν, μου άρεσε όπως ήταν πριν, βέβαια δεν μπορούμε εμείς να μην ακολουθήσουμε την σύγχρονη Ελλάδα, τα καινούρια κτήρια, τους καινούριους δρόμους όμως θα πρέπει να υπάρξει ένα μέτρο. Δεν γνωρίζω αν στην Κομοτηνή, ή τουλάχιστον δεν έχω δει, να υπάρχει επιθυμία να διατηρηθεί το χρώμα στο βαθμό που πρέπει. Η κόρη μου είναι αρχιτέκτων, έχει σπουδάσει στο Παρίσι, συζητάμε πολύ γι’ αυτά τα θέματα και όταν ερχόμαστε εδώ μας θλίβουν τα μεγάλα κτήρια, μας θλίβει η παρανομία της πολεοδομίας ή κάποιων μηχανικών όταν υπάρχουν μπαλκόνια τα οποία καταλαμβάνουν όλο το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν γίνεται πουθενά. Υπάρχουν κτήρια που ακόμα και ένας απλός άνθρωπος, μπορεί να διακρίνει παρανομίες. Να μην ακολουθούμε την μόδα ή την εξέλιξη με την αρνητική της έννοια. Τα πελώρια κτήρια που έχουν γίνει εκεί που ήταν τα τενεκετζίδικα, δεν έχουν και μια αισθητική και δεν ξέρω αν είναι σύννομα. Πρέπει να κάνουμε επεμβάσεις αλλά και να έχουμε και ένα μέτρο, αλλά το μέτρο μας λείπει σαν λαό γενικότερα.

ΠτΘ: Πώς είναι να γυρίζει κανείς πίσω, αισθάνεται νοσταλγία, τρυφερότητα, συγκίνηση…

Τ.Ι.: Σ’ αυτό το ερώτημα μπορεί να απαντήσει ένας άνθρωπος μιας άλλης ηλικίας. Νομίζω ότι σίγουρα αισθάνεται τρυφερότητα και νοσταλγία, γιατί το παρελθόν το κουβαλάμε μέχρι τον θάνατό μας. Γι’ αυτό σας είπα ότι είναι πολύ ωραίο να παρουσιάζουμε καταστάσεις του παρελθόντος, αλλά όχι μόνο του παρελθόντος, και σύγχρονες καταστάσεις και να τις δένουμε μεταξύ τους, δηλαδή την πορεία της τέχνης της Κομοτηνής, της μουσικής, του πολιτισμού της πώς ήταν, αλλά θα πρέπει να σεβαστούμε και πώς είναι σήμερα, αλλά και πώς θα διαφυλάξουμε. Το θέμα της ρίζας και της καταγωγής είναι θέμα της φύσης, δεν θα απαλλαγούμε από αυτό. Όλους μας συγκινεί και τους πιο σκληρούς ανθρώπους. Απλώς η προσέγγιση θα πρέπει να γίνεται σωστά.

ΠτΘ: Και η Αλβίνη, και το οικογενειακό σας «βιβλίο» αναμνήσεων;

Τ.Ι.: Η Αλβίνη ήταν πεθερά μου, γυναίκα πάρα πολύ δραστήρια και με κοινωνική δράση. Εγώ τη θαύμασα όχι μόνο σαν πεθερά – οικογένεια, συγγένισσα, αλλά σαν γυναίκα, γιατί για την εποχή της ήταν πολύ προχωρημένη. Ήταν μέλος σ’ ένα μεγάλο αριθμό συλλόγων, φρόντιζε τη γυναίκα, για την δημιουργία της γυναίκας, για την εξέλιξη της γυναίκας, δούλευε υπέρ αδυνάτου που για την εποχή εκείνη, που ήταν πολύ συντηρητική και δύσκολη, ήταν θετικό. Βέβαια την βοήθησε και η κοινωνική της θέση και η οικονομική της άνεση, γιατί αν δεν τα είχε αυτά, αν δεν είχε μία κουλτούρα, αν δεν ήξερε γράμματα, αν δεν ήξερε τις γλώσσες της, μπορεί να μην είχε το θάρρος να χτυπά τις πόρτες και να διεκδικεί.

ΠτΘ: Υπάρχει κάτι που σας δυσαρεστεί όταν έρχεστε;

Τ.Ι.: Ένα θέμα που είχαμε βάλει εδώ και πολλά χρόνια με την Ένωση και εξακολουθούμε να το έχουμε γιατί δεν έχει λυθεί είναι η μη σύνδεση του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης με την πόλη της Κομοτηνής που είναι η πρωτεύουσα της Θράκης. Αυτό δεν θα γινόταν ποτέ στην Πελοπόννησο. Έχω στείλει γράμματα και σε υπουργούς και σε βουλευτές και σε άλλους φορείς αλλά όλοι μου λένε ότι δεν είναι δικό μου θέμα. Γνωρίζουμε ότι η εταιρεία έχει κάποια οικονομικά προβλήματα, αλλά εμείς οι πολίτες την χρηματοδοτούμε. Εφόσον λοιπόν την χρηματοδοτούμε αυτήν την εταιρεία θα πρέπει να υπάρχει η συγκεκριμένη συγκοινωνιακή σύνδεση. Είναι αδιανόητο να μιλάνε για ανάπτυξη όταν δεν υπάρχει σύνδεση και βέβαια τα πρακτορεία δεν ξέρω πώς βλέπουν αυτό το θέμα και πώς το δρομολογούν, αλλά εδώ πρέπει να γίνει κάτι. Δεν νοείται τουρισμός και εξέλιξη χωρίς αυτή τη σύνδεση. Και να σας πω και κάτι άλλο. Οι φοιτητές ή οι Κομοτηναίοι ή οι στρατιώτες έχουν χρήματα για να δίνουν 40 ευρώ στο ταξί να τους φέρνει από το αεροδρόμιο στην Κομοτηνή; Δεν είναι εξωφρενικό; Αυτό είναι ένα θέμα που με θλίβει. Θέλουμε να έχουμε επαφή και να ανοίξουμε τις πόρτες με την Βουλγαρία, τις ανοίγουμε για να έχουμε επαφές και δεν μπορούμε να πάμε στο αεροδρόμιο; Είναι πολύ χοντρό. Το λέω παντού και το έχω πει σε πολλούς.

ΠτΘ: κ. Ιωαννίδου σας ευχαριστούμε πολύ.

Τ.Ι.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.-Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.