Διαστασεις,4371

1ον Είμαι πολύ προβληματισμένη για όλα όσα έγιναν στο Ισραήλ…

…Πώ – πώ πώς κατάντησαν αυτοί οι άνθρωποι έτσι;

Και να φανταστείς πάτερ μου, ότι ο Εβραϊσμός, ιστορικά, υπήρξε από τα πιο φιλελεύθερα και πιο προοδευτικά κομμάτια των κοινωνιών της Δύσης. Το μαρτυρεί η πλειάδα των φιλοσόφων, των καλλιτεχνών και των συνδικαλιστών που μπόλιασαν τη δυτική σκέψη με τη συνεισφορά τους: Σπινόζα, Μάρξ, Φρόϊντ, Πρίμο Λεβί. Και εκατοντάδες άλλοι υπήρξαν η ψυχή του Εβραϊσμού. Αυτή η ψυχή αντιστάθηκε σε κάθε τύπο απολυταρχίας, πολέμησε κάθε είδους λογοκρισία. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ; Οι ίδιοι που υπήρξαν θύματα μιας ανελέητης τάξης, να επιβάλλουν την ανελέητη τάξη τους σε άλλους, Παλαιστίνιους, Λιβανέζους; Πώς γίνεται πάτερ μου;

(ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ όπως ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΣΉΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΙΔΡΩΝΕΙ ΤΟ ΑΥΤΊ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ;)

2ον Να κάτι τέτοια βλέπω και θυμάμαι εκείνη την καλή γριούλα…

Να πώς έχει η ιστορία…Ήταν μία ομάδα από Εβραίους και είχαν πάει διακοπές στη Γερμανία το χειμώνα. Όλα ήταν καλά, ώσπου ένα βράδυ, καθώς γύριζαν στο ξενοδοχείο τους, το λεωφορείο που τους μετέφερε χαλάει μέσα στη μέση του πουθενά.

Τι να κάνει ο οδηγός, κατέβηκε κάτω, μήπως και μπορέσει να το φτιάξει. Μάταιος όμως κόπος!

Κοιτάζει γύρω του, να βρει κάποια βοήθεια και, προς καλή του τύχη, υπήρχε ένα σπιτάκι λίγο πιο πέρα. Mην έχοντας άλλη επιλογή πάει λοιπόν και, χτυπάει την πόρτα. Του ανοίγει μια γριούλα:

– «Συγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά έχω μείνει στη μέση του πουθενά μ’ ένα λεωφορείο γεμάτο Εβραίους και έξω κάνει παγωνιά. Μήπως θα μπορούσατε να με βοηθήσετε με κάποιον τρόπο»;

Τον κοιτάει καλά-καλά η γριούλα και του λέει:

– «Εγώ γιόκα μου, ένα μικρό φουρνάκι έχω μόνο»!

Πάτερ μου, δεν είμαι αντισημίτης…αντιΟλμέρτ είμαι…

3ον Έχει αποθρασυνθεί τελείως!

Για την θεία Ροδούλα λέω…Χθες σταμάτησε ένα ταξί:

– «Ελεύθερος;» ρωτά τον ταξιτζή…

– «Ναι» απαντά εκείνος.

– «Τα φτιάχνουμε»; Λέει μες την τρελή χαρά εκείνη…Γιατί και η χαρά πάτερ μου, κοντά της, τρελή δείχνει. Πάντως πάτερ μου, (κι εσύ καλέ μου αναγνώστη) ας μου επιτρέψεις αν χρειαστεί να αναλάβω την υπεράσπιση της παλαβιάρας θείας Ροδούλας – έστω και λόγω κάποιας εκλεκτικής συγγένειας – χωρίς τα «ψεύδη» της δεν θα μπορούσαμε σήμερα να ζούμε τις «αλήθειες» μας…

4ον Εδώ γελάτε…

Τρεις μπογιατζήδες ένας Αλβανός ένας Γερμανός και ένας Έλληνας πέθαναν και πάνε στον Παράδεισο.

Ο Αγ.Πέτρος τους άνοιξε την Πόρτα.

– Καλώς τα παιδιά! Και είχα ανάγκη από την ειδικότητά σας! Θέλω να βάψω την Πόρτα του Παράδεισου, για πέστε μου πόσα θέλετε να την βάψετε;

– 600 ευρώ, λέει ο Αλβανός.

– Μπα! 600; Και πώς τα λογάριασες;

– Ε, να 200 για μένα, 200 εφορία και ένσημα και 200 τα υλικά.

– Εσύ, λέει ο Αγ.Πέτρος του Γερμανού, πόσα θέλεις;

– 900 ευρώ = 300 για μένα + 300 εφορία και ένσημα + 300 τα υλικά.

– Εσύ, λέει του Έλληνα, πόσα θέλεις;

– Είμαι πολύ πιο ακριβός, αλλά μας συμφέρει όλους και θα πάρω τη δουλειά.

– Δηλαδή, πόσο ζητάς; ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.

– 3 χιλιαρικάκια.

– 3.000; Εσύ είσαι τρελός παιδί μου!!!

Αναστέναξε ο Ελληνας με την αμάθεια.

Με εντελώς κουρασμένο ύφος, παίρνει παράμερα τον Αγιο Πέτρο και του εξηγεί:

– Ελα πιο κοντά, να μην μας ακούν.

Δημιουργική λογιστική δεν σας μαθαίνουν εδώ ρε παιδιά; Φαντασία δεν έχετε; Ακουσε να δεις αφού πρέπει να το εξηγώ κιόλας: 3.000 = 1.000 για σένα + 1.000 για μένα + 400 για τον Γερμανό να κάνει πέρα + 600 που ζήτησε ο Αλβανός.

Ο Αλβανός θα βάψει την πόρτα με υπεργολαβία από εμένα. Στην πατρίδα μου, όποιος δίνει τη χαμηλότερη προσφορά, στο τέλος αυτός κάνει τη δουλειά και παίρνει όσα ζήτησε από την αρχή.

Είτε υπογράφει τη σύμβαση ο ίδιος ή κάποιος άλλος.

Επιπλέον, ο Γερμανός θα πάρει 400 για κάτι που δεν έκανε.

Οπότε σε παίρνει να τον απειλήσεις πως θα αποκλειστεί από μελλοντικές δημοπρασίες αν δεν σου αλλάξει το πόμολο σαν δωρεά.

Θα το κάνει, δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθεί αφού έτσι βάζει πόδι στην επιτροπή δημοπρασιών.

Ετσι μένουν ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ευχαριστημένοι.

Και ο Γερμανός, και ο Αλβανός, και εγώ, και εσύ, και ο Παράδεισος, και το αφεντικό σου που θα δει βαμμένη πόρτα + καινούργιο πόμολο εκτός σύμβασης.

Πες μου τώρα, έχεις κανένα λόγο να μη μου δώσεις τη δουλειά;

Υ.Γ.: Αθλούμαι καθημερινά,

Κλοτσάω την τύχη μου!

Υ.Γ.1: – Τι είπε ο τελευταίος των Μοϊκανών;

– Ρε μαλάκες… περιμένετε και μένα!

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.