«Τα προβληματα λυνονται με διαλογο, με διπλωματικο τροπο»

Ένα προσκλητήριο σε προσευχή και μετάνοια, την οποία πρέπει να επιδείξουμε όλοι, και όλοι εκείνοι που φέρουν το μεγαλύτερο βάρος ευθύνης για την πορεία του κόσμου και της κοινωνίας απευθύνει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου κ.κ. Παντελεήμων. «Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι τα μνημεία του πολιτισμού σε κάθε τόπο είναι η ζωντανή ιστορία, είναι τα απομεινάρια από το πέρασμα των προγόνων του κάθε λαού. Νομίζω ότι θα πρέπει κανείς, πάρα πολύ να σκεφτεί, πριν αποφασίσει εύκολα να ρίχνει ρουκέτες, βόμβες ή να συγκεντρώνει στρατό» δηλώνει στον «Π.τ.Θ.» βαθιά πληγωμένος από τα συμβαίνοντα στον Λίβανο και σημειώνει ότι: «Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι τα προβλήματά στον κόσμο αυτόν – που φυσικό είναι να υπάρχουν – δεν λύνονται ούτε με τις γροθιές των ισχυρών, ούτε με τις σπασμωδικές αντιδράσεις των αδυνάτων, αλλά με τον διάλογο».

Σεβασμιότατε, ζούμε καλύτερα από τις προηγούμενες γενιές, αλλά φοβόμαστε περισσότερο από εκείνες για το μέλλον μας, τον μέλλον των παιδιών μας. Εσείς, τι εισπράττετε ως ανησυχία του κόσμου;

Νομίζω ότι ο λαός μας, τουλάχιστον εδώ στη Θράκη, έχει το αίσθημα της ασφάλειας, αυτή είναι η δική μου εικόνα. Η ανάπτυξη της Θράκης βοηθάει στο να υπάρχει το αίσθημα της ασφάλειας. Μην ξεχνούμε το 4ο Σώμα Στρατού με την παρουσία του, τον αριθμό των υπηρετούντων στρατιωτικών, αξιωματικών, των οικογενειών τους. Το Δ.Π.Θ. με τις σχολές του στις τέσσερις πόλεις, με τους 18.500 – 20.000 φοιτητές, νέους ανθρώπους από τους οποίους πολλοί από αυτούς θα μείνουν ενδεχομένως στη Θράκη και οι σχολές των δοκίμων αστυφυλάκων έχουν φέρει στη Θράκη γύρω στους 40.000 με 50.000 νέους ανθρώπους. Αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Παλιότερα, θεωρείτο για έναν υπάλληλο τόπος εξορίας, το: «θα σε στείλω στη Θράκη» ακούγονταν ως απειλή. Σήμερα επιδιώκει κανείς να ζει σ΄ αυτόν τον χώρο. Νομίζω, ότι δεν υπάρχει ανασφάλεια, αλλά και όπου κανείς την διαπιστώνει νομίζω ότι το δικό μας το έργο είναι να πείσουμε τον λαό μας ότι μπορεί άνετα να δημιουργεί, να επενδύει σ΄ αυτόν τον χώρο. Εξάλλου και οι προσπάθειες που γίνονται και με τις γειτονικές χώρες είναι να εδραιωθεί το αίσθημα της ασφάλειας του λαού μας. Έλεγα σε κάποιους που ζουν στον εξωτερικό και επισκέφτηκαν την Ξάνθη ότι εμείς θεωρούμε ιδιαίτερη ευλογία το ότι ζούμε στη Θράκη και δεν θα θέλαμε να ζούμε πουθενά αλλού.

Να επιμείνω λίγο με το αρχικό μου ερώτημα και να παρατηρήσω ότι η εκπληκτική επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος που μας κάνει κύριους και κατόχους της φύσης, όπως σχεδίαζε ο Καρτέσιος, γεννάει την ίδια στιγμή το αίσθημα ότι αγγίζουμε την καταστροφή…

Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν αντιστρατεύτηκε ποτέ στην πρόοδο, στην ανάπτυξη στην έρευνα απεναντίας την ευλόγησε. Από την άλλη μεριά η εκκλησία δίνει ιδιαίτερη αξία στον σεβασμό προς το ανθρώπινο πρόσωπο, στο σεβασμό προς το περιβάλλον. Βλέπουμε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο τις φιλότιμες προσπάθειες τις οποίες καταβάλλει, αλλά και τον σεβασμό προς τον πολιτισμό και στα μνημεία του πολιτισμού.

Κοιτώντας προς το Λίβανο, με τις καταστροφές που λέγεται ότι σημειώθηκαν εκεί στα Μνημεία Πολιτισμού θα έλεγα πώς αυτό δεν φτάνει σε όλα τα σημεία της γης…

Εάν σεβαστούμε το ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο είναι μοναδικό, εάν σεβαστούμε το περιβάλλον το οποίο θα πρέπει να το δούμε, όχι μόνο για την ατομική, προσωπική εξυπηρέτηση τη δική μας, αλλά θα πρέπει να το δούμε διαχρονικά. Όχι να το κουρσεύουμε εμείς, αλλά να σκεφτόμαστε τι θα βρουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι τα μνημεία του πολιτισμού σε κάθε τόπο είναι η ζωντανή ιστορία, είναι τα απομεινάρια από το πέρασμα των προγόνων του κάθε λαού. Νομίζω ότι θα πρέπει κανείς, πάρα πολύ να σκεφτεί, πριν αποφασίσει εύκολα να ρίχνει ρουκέτες, βόμβες ή να συγκεντρώνει στρατό. Γιατί θα πρέπει να καταλάβουμε ότι τα προβλήματά στον κόσμο αυτόν – που φυσικό είναι να υπάρχουν – δεν λύνονται ούτε με τις γροθιές των ισχυρών, ούτε με τις σπασμωδικές αντιδράσεις των αδυνάτων. Γιατί βλέπουμε και σπασμωδικές, καταδικαστέες βέβαια αντιδράσεις των αδυνάτων. Αλλά, ρωτούμε γιατί φτάνουν εκεί; Αν δεν έχουμε κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση τότε τι είδους πρόοδο κάναμε; Τα προβλήματα λύνονται με το διάλογο, με τον διπλωματικό τρόπο. Τότε θα δείξουμε ότι έχουμε κάνει βήματα προς την ανάπτυξη και προς τον πολιτισμό.

Και οι νέοι από την άλλη αναρωτιούνται ποιοι είναι και ποιο είναι το νόημα της ύπαρξής τους; Σαν το Οιδίποδα κι εκείνοι…Τι απαντάτε στις αγωνίες τους;

Ένα απόγευμα του Αυγούστου είδα μια συντροφιά νέων στο Μοναστήρι της Καλαμούς να παίζουν μια κιθάρα και να τραγουδούν ένα τραγούδι. Ήταν ένα γαλήνιο απόγευμα. Άκουσα με προσοχή τους στίχους: «Δείξε μου ένα δρόμο να περπατώ/ δώσε μου ένα όνομα να μην χαθώ/ και δώσε μου ένα όραμα να κρατηθώ». Ζητούσαν δρόμο να περπατήσουν, όνομα να μην χαθούν και ένα όραμα να κρατηθούν. Τους πλησίασα και τους ρώτησα αν κατανοούν αυτά τα οποία τραγουδούν; Γιατί εγώ μέσα από αυτό το τραγούδι που λέτε διαβλέπω, την αγωνία της νεότητας. Δηλαδή, ότι είστε σε ένα σταυροδρόμι και ζητάτε κάποιος να σας δείξει το δρόμο. Δε θέλετε να χαθείτε γιατί κανένας άνθρωπος δεν θέλει, όλοι θέλουμε να ζήσουμε, να επιβιώσουμε, να κρατηθούμε και ζητάτε ένα όνομα. Η εκκλησία δείχνει το δρόμο. Μπορεί να είναι δύσκολος, ανηφορικός, αλλά είναι ωραίος δρόμος. Όποιο όνομα κι αν κληρονόμησα από τους προγόνους μου – παλιά μιλούσαμε για μεγάλα τζάκια – αυτό το όνομα, μετά από κάποιες γενιές, θα ξεθωριάζει, θα ξεχαστεί. Εγώ όμως με το όνομα του Χριστού, σαν χριστιανός, μ΄ αυτό το όνομα περνάω στην αιωνιότητα. Ένας νέος αναζητάει οράματα, γιατί χωρίς οράματα δεν μπορούμε να ζήσουμε.

Ποια είναι τα μεγάλα προβλήματα που κατά τη γνώμη σας αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος;

Η έλλειψη ενημέρωσης, επικοινωνίας και επαφής που πρέπει να έχουμε με τα παιδιά μας. Διαπιστώνουμε σήμερα ότι φτωχαίνουμε σε ιδανικά, σε οράματα, σε ειδικές αξίες. Κι εδώ είναι η ευθύνη ημών των μεγάλων κι όχι των παιδιών. Γιατί τα παιδιά, όπως θα τα παιδαγωγήσεις, θα βαδίσουν. Κι όταν εμείς τους διδάσκουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλάσμα του Θεού – γιατί ντρεπόμαστε να λέμε ότι είμαστε παιδιά του Θεού και το θεωρούμε πιο τιμητικό να πούμε ότι είναι προϊόν εξέλιξης του πίθηκου- έεε τότε πιθηκίζουμε. Κατά το πώς εμείς τα παιδαγωγήσαμε και τα αναθρέψαμε, κατά τον ίδιο τρόπο ζουν. Άρα λοιπόν η ευθύνη δεν είναι των παιδιών είναι των μεγάλων. Ύστερα κατά πόσο τα πλησιάσαμε εμείς τα παιδιά; Από αδιαφορία, από συστολή, από απογοήτευση, δεν το κάναμε. Αν περάσουμε από συντροφιά παιδιών – αυτό που σας λέω το έχω διαπιστώσει πολλές φορές – αδιαφορώντας δεν θα συμβεί τίποτα. Αν όμως τους ρωτήσεις: «Παιδιά τι κάνετε; Πώς περνάτε;», τότε το ενδιαφέρον θα ζωντανέψει και στα δικά τους μάτια, βλέπουν ότι κάποιος νοιάζεται και για εκείνα. Νομίζω ότι η ευθύνη είναι ημών των μεγάλων κι όχι των παιδιών. Είναι ευθύνη της εκκλησίας, της οικογένειας, της πολιτείας: Τι δηλαδή προσφέρουμε στα παιδιά μας, αυτό θεωρώ και ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της εποχής…

Πιστεύετε ότι ο Αναστημένος Χριστός περπατάει μαζί μας;

Είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε μέσω του σημερινού Πατριάρχου Αλεξανδρείας, του Θεοδώρου (από την πλευρά της μητέρας του κατάγεται από την Ξάνθη) το Καμερούν (τότε ήταν Μητροπολίτης Καμερούν) μας είπε λοιπόν για τη ζωή των ανθρώπων εκεί, για την φτώχεια, για τη μιζέρια την οποία διαπιστώσαμε κι εμείς. Είναι χωρίς υπερβολή 300 και πλέον χρόνια πίσω από τον κόσμο κα αυτό δεν είναι τιμητικό για την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Αποφασίσαμε στο Βόρειο Καμερούν να φτιάξουμε ένα Ναό με χρήματα των Ξανθιωτών. Ο Ναός τελείωσε και είναι το μοναδικό κτίσμα και το εντυπωσιακότερο στην περιοχή γιατί γύρω υπάρχουν καλύβες με ξύλα και με χορτάρια. Τον Ιανουάριο εγκαινιάσαμε το Ναό και θεμελιώσαμε ένα Σχολείο και ένα Ιατρείο. Στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Μητροπόλεως Καμερούν και δίπλα στο Ναό ανοίξαμε ένα πηγάδι γιατί οι άνθρωποι εκεί έχουν πρόβλημα με το πόσιμο νερό. Η ανέγερση του Σχολείο και του Ιατρείου έχει προχωρήσει και ήδη τοποθετείται η σκεπή. Αναλάβαμε δια βίου τα έξοδα της λειτουργίας του Ιατρείου, ώστε οι άνθρωποι εκεί στην περιοχή, λόγω των πολλών επιδημιών να μπορούν να καταφεύγουν έστω για τις πρώτες βοήθειες. Ιδίως οι μάνες να πηγαίνουν τα μικρά τους παιδιά. Το Σχολείο και το Ιατρείο ανεγείρονται με χρήματα της «ΠΝΟΗΣ», της Μ.Κ.Ο. της Μητροπόλεώς μας. Ο στόχος μας και οι προτάσεις που κάναμε στο ΥΠΕΞ είναι για το 2007 να εξοπλίσουμε μια Φάρμα την οποία θα οργανώσει η Μητρόπολη γιατί εκεί τους ανθρώπους δεν τους φτάνει να τους πας κάποια βοήθεια, αλλά να τους μάθεις να δουλεύουν, να τους μάθεις να καλλιεργούν τη γη, γιατί ούτε την γη δεν ξέρουν να δουλέψουν. Όπως λέει και η γνωστή ρήση: «Δε φτάνει να του δώσεις κάποιου ένα ψάρι, αλλά να του μάθεις να ψαρεύει ο ίδιος». Οι άνθρωποι το χάρηκαν ιδιαίτερα και εξέφρασαν την αγάπη τους και τον ενθουσιασμό τους ποικιλότροπα.

Υπάρχει κάτι που σας τρομάζει στη ζωή σας;

Όχι. Εκείνο που θα πρέπει να φοβίζει έναν Χριστιανό, για να ζούμε μακριά, είναι η αμαρτία.

Κι ο θάνατος;

Εμείς διδάσκουμε στο λαό μας μια ολόκληρη ζωή την Αγάπη και την Ειρήνη του Χριστού στον Κόσμο, αλλά και τη συνέχεια της ζωής. Για την Εκκλησία ο θάνατος είναι, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, η μετάβαση από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Η Κοίμηση της Θεοτόκου για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για Κοίμηση, για θάνατο, είναι γιορτή χαράς και πανήγυρης, το Πάσχα του Καλοκαιριού που λέει ο Κόντογλου. Μετά την Ανάσταση του Χριστού ο θάνατος νικήθηκε και δεν είναι παρά το Πέρασμα από τη μια ζωή στην άλλη. Αν κανείς αυτό το πιστέψει και πιστέψει στον Αναστάντα Κύριο, τότε ο φόβος του Θανάτου έχει εκλείψει. Απεναντίας ο Θάνατος, το βλέπουμε αυτό στην περίπτωση των μαρτύρων – οι μάρτυρες πήγαιναν προς το μαρτύριο σαν να πήγαιναν στον γάμο και στην χαρά – πιστεύοντας μετά από λίγο ότι θα έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν το Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο. Άρα, εκείνο που θα πρέπει να φοβόμαστε και να αποφεύγουμε είναι μόνο η αμαρτία και τίποτε άλλο γιατί η αμαρτία δεσμεύει τον άνθρωπο και η αποφυγή της αμαρτίας τον καθιστά ελεύθερο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.