Επικινδυνες αποστολες με τους Γιατρους του Κοσμου

Πραγματοποιούν αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας προς του πληγέντες του πολέμου στο Λίβανο. Συγκεντρώνουν φορτία που συνίστανται σε φάρμακα, τρόφιμα και αναλώσιμα υλικά. Μεταφέρουν την βοήθειά τους με C-130 με τη συνεργασία και τη βοήθεια της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Και βρίσκονται ήδη, ένα μήνα τώρα, κοντά στον δοκιμαζόμενο λαό του Λιβάνου. «Το υλικό αποστέλλεται αρχικά στη Λάρνακα και στη συνέχεια μεταφορτώνεται σε φρεγάτα του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, καταλήγει στο λιμάνι της Βηρυτού όπου και το παραλαμβάνουν μέλη της αποστολής των Γιατρών του Κόσμου στην περιοχή» εξηγεί η πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου κ. Ελευθερία Παρθενοπούλου που μιλά σήμερα στο «Εμείς η Πόλις» για τις επικίνδυνες αποστολές ανθρωπιάς. Η τελευταία βοήθεια απευθύνεται στους 25.000 περίπου πρόσφυγες των καταυλισμών του Νοτίου Λιβάνου στους οποίους οι Γιατροί του Κόσμου επικεντρώθηκαν εξαρχής. «Οι Γιατροί του Κόσμου κάνουν για μία ακόμη φορά έκκληση στα εμπλεκόμενα μέρη για οριστική και αμετάκλιτη κατάπαυση του πυρός και καλούν τον ελληνικό λαό να συνεχίσει να συνδράμει στην προσπάθειά τους για ανακούφιση των πληγέντων» υπενθυμίζει, με τον πόνο «ζωγραφισμένο» στην φωνή, στο πρόσωπο και στα μάτια της και παράλληλα σπεύδει να ευχαριστήσει όλους για τη συνεργασία κα τη βοήθεια που προσφέρουν στο έργο τους.

Συμπληρώνουν 15 χρόνια δραστηριότητας οι Γιατροί του Κόσμου. Οι ίδιοι κάνουν λόγο για μια φοβερή εμπειρία, «πολύ μεγάλη η ηθική αμοιβή μας» δηλώνει η εκπρόσωπος κ. Ελευθερία Παρθενοπούλου, δεκατρία χρόνια χειρουργός στους Γιατρούς του Κόσμου και σπεύδει να προσθέσει: «Βεβαίως η κούραση δεν μετριέται. Εκατοντάδες ώρες από την προσωπική ζωή τις προσφέρουμε ευχαρίστως, δεν τις μετράμε, γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε τι παίρνει κανείς σε μια αποστολή» δηλώνει με πάθος και η γιατρός Ελένη Τσαϊλά προσθέτει: «Ότι στόχος είναι η έγκαιρη και αποτελεσματική παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε εκείνους που την έχουν ανάγκη. Φαντάζει απλό, αλλά πολλές φορές είναι ζητούμενο». Με διακριτικότητα και σοβαρότητα δεκάδες Έλληνες γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι και συνεργάτες προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους περιθάλποντας θύματα πολέμων, θεομηνιών, πρόσφυγες ή θύματα βίαιου εκπατρισμού, χωρίς διάκριση φυλής ή θρησκείας.

«Πολλές φορές μας λένε γιατί σηκώνεστε και πάτε εκεί στα καλά του καθουμένου, τι ζητάτε; Άλλος νομίζει ότι πάμε για περιπέτεια, για λόξα, γιατί βαρεθήκαμε να μένουμε εδώ. Δεν είναι έτσι! Είναι τόσο τραγικές οι καταστάσεις που ζούμε, που και όρεξη για περιπέτεια να έχεις την χάνεις αμέσως» δηλώνει η κ. Παρθενοπούλου και εξηγεί ότι πηγαίνοντας μπορεί κανείς να είναι λίγο εγωιστής, καυχησιάρης, να λέει συχνά: «Εγώ είμαι καλύτερα από αυτούς που πάω να βοηθήσω», αλλά: «Όταν όμως ζεις τις τραγικές καταστάσεις λες τι αχάριστος που είμαι και δεν είμαι ευχαριστημένος με αυτά που έχω!»

Εκατοντάδες ώρες σε ξένο τόπο. Μακριά από τις συνθήκες και τις ανέσεις του Δυτικού Πολιτισμού. «Κοιμάσαι όπως κοιμούνται εκείνοι, τρως όπως εκείνοι. Οι ώρες κυλούν με χειρουργεία, με εμβόλια, με την διανομή των τροφίμων, των ρούχων, την περίθαλψη και την περιποίηση των ασθενών, την στήριξη των ανθρώπων που έχουν την ανάγκη σου». Η προσοχή τους βρίσκεται στραμμένη σ’ αυτό που κάνουν, άλλες σκέψεις δεν χωρούν στο μυαλό τους, «δεν προλαβαίνεις να θυμηθείς ούτε τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Το βράδυ, όταν βαραίνουν από την κούραση τα βλέφαρα, τότε μόνο, ίσως, η σκέψη σου, γυρίσει πίσω στους αγαπημένους. Αν βρεις ένα κρεβάτι για να κοιμηθείς θα πρέπει να είσαι τυχερός, αλλιώς κοιμάσαι κάτω».

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ

Καμπούλ , Σεράγεβο, Σερβία, Ιρακ, Λίβανος, τόποι μακρινοί, χώρες δύσκολες, κράτη και πόλεις που μαστίζονται από προβλήματα, από τον πόλεμο, την πείνα, την εξαθλίωση, το θάνατο. «Έζησα την ζωή στην Βηρυτό μετά τον πόλεμο και ήταν ακόμη καταστραμένη. Η ζωή ήταν πολύ σκληρή και όταν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε δύο κλινικές νιώσαμε ξεχωριστή χαρά». Τώρα ξανά πάλι από την αρχή στον ίδιο σημείο της γης Ο πόνος και η δυστυχία συντρόφευαν και τις μέρες στην Συρία: «Βρεθήκαμε ανάμεσα σε είκοσι χιλιάδες πρόσφυγες από το Ιράκ. Άνθρωποι σε πλήρη απόγνωση. Χωρίς βοήθεια και την ελπίδα να σβήνει στα μάτια τους». Στους σεισμούς της Τουρκίας, στο Μπίγκελ ήταν την δεύτερη κιόλας ημέρα εκεί, διασχίζοντας 2,500 khm. Η χαρά των Τούρκων μεγάλη όταν άκουγαν ελληνικές λέξεις, ελάχιστες να βγαίνουν από τα χείλη των γιατρών και των νοσηλευτών που ήταν σκυμμένοι πάνω από το κεφάλι τους.

Η ζωή σε ναρκοπέδιο

«Η ζωή μας γενικά δεν κινδυνεύει, πάντα όμως υπάρχει το απρόοπτο. Όταν πηγαίναμε στην Καμπούλ έτυχε να πέσουν βόμβες εκατό μέτρα πιο μακριά από εμάς. Τον κίνδυνο τον γνωρίζουμε όλοι, είναι συνοδοιπόρος μας, είναι πάντα κάπου εκεί γύρω. Βεβαίως παίρνουμε τα μέτρα μας. Πρώτα πηγαίνει αποστολή για ανιχνευτικούς λόγους, ερχόμαστε σε επαφή με τις Πρεσβείες μας ή με τα προξενεία μας ή με τα προξενεία των χωρών που έχουν το πρόβλημα». Παρά το γεγονός ότι φροντίζουν να μειώσουν στο ελάχιστο τους κινδύνους οι ανθρώπινες απώλειες δεν λείπουν. «Δύο Ισπανοί γιατροί και ένας Αμερικανός είχαν σκοτωθεί από μέλη της φυλής Χούτου. Η είδηση αυτή μας συγκλόνισε όλους. Τρεις συνάδελφοί μας έχασαν την ζωή τους ενώ βρισκόταν εκεί για να προσφέρουν βοήθεια, να σώσουν ζωές». Όλοι έβαλαν έστω για λίγα λεπτά τον εαυτό τους στην δική τους θέση. «Φαντάστηκα ότι την ώρα που έκλεινε ο θάνατος τα μάτια τους εκείνοι σκέφτηκαν: «Μα εγώ ήρθα να βοηθήσω» κι αυτό πραγματικά με συγκλόνισε». Η αντιμετώπιση που έχουν από τους περισσότερους ωστόσο είναι σαφώς διαφορετική. «Μας αντιμετωπίζουν πάρα πολύ καλά. Μας δίνουν ό,τι έχουν, από το υστέρημά τους και εμείς το παίρνουμε για να μην τους προσβάλουμε. Στο τελευταίο ταξίδι στην Βηρυτό μας φιλούσαν τα χέρια από ευγνωμοσύνη για τις δύο κλινικές που λειτούργησαν εκεί».

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ…

Και μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη η ζωή δεν γυρνά στους παλιούς γνώριμους ρυθμούς. Οι σκηνές από τον πόνο, τα βλέμματα των παιδιών, ο θάνατος στο πρόσωπο της μητέρας συντροφεύουν τις δικές τους ώρες. «Ξέρετε για πόσο διάστημα μετά την επιστροφή από μια αποστολή δεν μπορείς να πας σε ταβέρνες, σε μπαρ, σε κέντρα διασκέδασης; Περνά πολύ καιρός για να μπορέσεις να συνεχίσεις να ζεις από εκεί που σταμάτησες. Σου φαίνονται όλα πολύ άδεια όταν έχεις δει για παράδειγμα ότι σε άλλα σημεία της γης το φαγητό που εσύ αλόγιστα πετάς θα μπορούσε να σώσει δεκάδες ζωές».

Σταθεροί υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αρνούνται να είναι απλοί παρατηρητές. Σιωπηλοί θεραπευτές του ανθρώπινου πόνου, καταγράφουν, ανακοινώνουν, καταγγέλλουν, διαμαρτύρονται και βρίσκονται πάντα… «Εκεί μακριά…Και εδώ δίπλα μας».

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.