Ιορδανης Αγγελιδης: «Ειναι φιλοξενη πολη η Κομοτηνη για τα περιστερια, ευτυχως»

Ο Ιορδάνης Αγγελίδης φροντίζει τα τελευταία χρόνια τα περιστέρια της κεντρικής πλατείας της Κομοτηνής. Τα ταΐζει καθημερινά σιτάρι και καλαμπόκι. Εξασφαλίζει την τροφή τους και ενισχύει μ΄ αυτόν τον τρόπο την όμορφη παρουσία τους στο κεντρικότερο σημείο της πόλης. «Μ΄ αρέσει και με γεμίζει γι αυτό το κάνω, δεν υπάρχει άλλος λόγος» δηλώνει εκείνος και μιλά με αγάπη για ο,τιδήποτε μπορεί και πετά. «Με γνωρίζουν και κατεβαίνουν. Ίσως να πεινάνε και να κατεβαίνουν. Πάντως ξέρουν την ώρα και έρχονται και από άλλα σημεία της πόλης εδώ όταν ταΐζω, από το ρολόι, από το Παλιό Ταχυδρομείο, από πολλά σημεία της Κομοτηνής».



Πόσα χρόνια ταΐζετε τα περιστέρια της κεντρικής πλατείας της Κομοτηνής;

Περίπου πέντε χρόνια τώρα.

Με τι τροφή;

Με καλαμπόκι και σιτάρι.

Έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια;

Όταν ξεκίνησα ήταν περίπου τριάντα. Τώρα, πράγματι, έχουν αυξηθεί. Νομίζω ότι είναι περίπου 400.

Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο, παρατηρώ ότι ο αριθμός τους είναι κάπως μειωμένος…

Σημειώνονται και απώλειες. Έρχονται κάποιοι να τα ταΐσουν και τα πηγαίνουν στα σπίτια τους. Προφανώς τα τρώνε, τα σφάζουν. Το καλοκαίρι φαίνονται λίγα, όπως σωστά παρατηρήσατε, γιατί πολλά επωάζουν. Έχουν αυγά, στέκουν στις φωλιές τους και βγαίνουν τμηματικά. Γι αυτό το λόγο εγώ ταΐζω το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα, για να μπορούν να τρώνε όλα.

Πόσο σας στοιχίζει αυτό;

Γύρω στα 1000 ευρώ ετησίως ανέρχεται η δαπάνη. Εκατό σακιά σιτάρι προμηθεύομαι για να έχω όλη τη χρονιά.

Γιατί το κάνετε;

Μ΄ αρέσει και με γεμίζει γι’ αυτό, δεν υπάρχει άλλος λόγος. Βλέπετε εδώ στο μαγαζάκι μου έχω και κάποια που νιώθουν αδύναμα. Τα περιποιούμαι μέχρι να δυναμώσουν και να μπορούν να φύγουν, να πετάξουν και πάλι στον ουρανό.

Παρατηρώ επίσης ότι μόλις σας βλέπουν σπεύδουν να βρεθούν κοντά σας…

Έρχονται πράγματι. Με γνωρίζουν και κατεβαίνουν. Ίσως να πεινάνε και να κατεβαίνουν. Πάντως ξέρουν την ώρα και έρχονται και από άλλα σημεία της πόλης εδώ όταν ταΐζω, από το ρολόι, από το Παλιό Ταχυδρομείο, από πολλά σημεία της Κομοτηνής.

Οι γείτονές σας, οι υπόλοιποι καταστηματάρχες της κεντρικής πλατείας, πώς αντιδρούν;

Κάποιοι δεν τα θέλουν, τους λερώνουν τα παράθυρα και τα κεραμίδια λένε. Ξέρετε, πάντα υπάρχουν κάποιοι που γκρινιάζουν, έτσι είναι οι άνθρωποι.

Υπάρχουν κάποιοι που σας βοηθούν;

Σε μερικούς που είπα να βοηθήσουν λίγο για το τάισμα, μου είπαν εντάξει, συμφώνησαν, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Μόνο στα λόγια. Όταν είναι να φύγω και να λείψω για μερικές μέρες, αφήνω άλλον στο πόδι μου, του δίνω τροφή για να τα ταΐσει γιατί αν δεν το τακτοποιήσω αυτό το θέμα, τότε, όπου κι αν πάω, ο νους μου θα είναι στα περιστέρια.

Αυτή τη συνήθεια την έχετε και στον οικισμό, όπου μένετε;

Συμπαθώ ό,τι πετάει, τα πάντα. Και στην Πάνδροσο από όπου κατάγομαι έχω τροφή και ταΐζω ό,τι πλησιάζει στην αυλή, περιστέρια, δεκα-οκτούρες, σπουργιτάκια, πάλι έχω την ετοιμασία μου, το σιταράκι μου και τα περιμένω.

Οι νέοι δείχνουν ενδιαφέρον;

Όχι, οι νέοι δεν δείχνουν ενδιαφέρον. Τα μικρά τα κυνηγούν την ώρα που τρώνε. Οι μάνες ενοχλούνται όταν τις παρακαλώ να μην πειράζουν τα παιδιά τους τα περιστέρια την ώρα που τρώνε, αυτές πάλι λένε: «Αφήστε τα παιδιά!» και κάθε μέρα όλο αυτούς τους διαλόγους έχουμε.

«Καταφύγια», χώρους για τις φωλιές τους βρίσκουν τα περιστέρια και τα υπόλοιπα πτηνά στην Κομοτηνή;

Υπάρχουν «καταφύγια» ακόμη για τα πουλιά στην Κομοτηνή. Είναι φιλόξενη πόλη η Κομοτηνή για τα περιστέρια, ευτυχώς. Βρίσκουν χώρους. Ευτυχώς, το ξαναλέω, υπάρχουν ακόμη μικρά δένδρα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.