«Δεν μπορω πια να σιωπω με ολα αυτα που συμβαινουν»

Λίγες ώρες πριν τη συναυλία του στο στάδιο «Φώτης Κοσμάς» της Αλεξανδρούπολης ο «μαύρος γάτος», Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ένας από τους καλλιτέχνες που δε χρειάζονται συστάσεις, παραχώρησε στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή 94 fm μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη μιλώντας για μουσική και όχι μόνο…

Ρ.Π.: κ. Παπακωνσταντίνου να σας καλωσορίσουμε στο ραδιόφωνο του Παρατηρητή και στην πόλη της Κομοτηνής, η οποία αντιμετωπίζει ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς τη γειτονική Αλεξανδρούπολη! Οι πληροφορίες μας λένε ότι το φαινόμενο θα κορυφωθεί την Πέμπτη 27 Ιουλίου, γύρω στις 9:30, με επίκεντρο το στάδιο «Φώτης Κοσμάς» στην Αλεξανδρούπολη. Φανταζόμαστε ότι θα είστε κι εσείς εκεί για να υποδεχθείτε με rock διάθεση αυτό το «κύμα προσφύγων»… Παρακολουθήσαμε και πέρυσι τη συναυλία που δώσατε εδώ στην Κομοτηνή και μείναμε πραγματικά ενθουσιασμένοι!

Β.Π.: Η φετινή συναυλία θα είναι ακόμη καλύτερη… πιο δυναμική! Σκέφτηκα να κάνουμε μία επίθεση, γιατί δεν μπορώ πια να σιωπώ μ’ όλα αυτά που συμβαίνουν. Γι’ αυτό και έχω επιστρατεύσει τους 15-50, συγκρότημα το οποίο «βαράει» πολύ άσχημα, την Τάνια Κικίδη όπως πάντα, και τη Μαρλέν Αγγελίδου. Tα κομμάτια είναι δοσμένα στην πρώτη τους μορφή και πιο άγρια ακόμα γιατί θέλουμε να βγάλουμε τα απωθημένα μας, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε…

Ρ.Π.: Με τη λέξη που μόλις είπατε, διαμαρτυρία, μας δώσατε το έναυσμα για μία ερώτηση που θέλαμε να σας κάνουμε. Θα θέλαμε να σχολιάσετε τα πρόσφατα γεγονότα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, σε σχέση με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, μια και μέσα από τα τραγούδια σας πάντα εκφράζατε και συνεχίζεται να εκφράζεται μία διαμαρτυρία.

Β.Π.: Αυτό δεν είναι πια κάτι ασυνήθιστο, εφόσον μας έχουν συνηθίσει στον απροκάλυπτο πόλεμο οι Αμερικάνοι και τα τσιράκια τους που θέλουν να έχουν τον έλεγχο στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Όπως την προηγούμενη φορά που πήγαν στο Ιράκ με την πρόφαση ότι υπήρχαν πυρηνικά όπλα, και τελικά δεν βρήκαν τίποτα. Αυτήν τη φορά η πρόφαση ήταν δύο αιχμάλωτοι που δήθεν συνελήφθησαν, όμως όλα αυτά είναι παραμύθια. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι «κύριοι» είναι αδίστακτοι και ότι στην εποχή μας ο μοναδικός θεός είναι το χρήμα και οποιαδήποτε άλλη αξία έχει καταργηθεί.

Ρ.Π.: Το Δελτίο Τύπου που μας έχουν στείλει τελειώνει με το εξής σύνθημα: «η εποχή μας χρειάζεται rock». Γιατί κατά τη γνώμη σας ισχύει κάτι τέτοιο; Πιστεύετε ότι το rock είναι ένας τρόπος αντίδρασης σ’ όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στον κόσμο;

Β.Π.: Ξέρω κι εγώ; Είναι κάτι σαν το αντίθετο της Eurovision; Πραγματικά, νομίζω ότι είναι τουλάχιστον το ελάχιστο στο χώρο του τραγουδιού μέσα από το οποίο ο κόσμος μπορεί να φωνάξει και να διαμαρτυρηθεί.

Ρ.Π.: Αισίως μετράτε 32 χρόνια πορείας στο χώρο της μουσικής με δεκάδες καλοκαιρινές περιοδείες και αμέτρητες συναυλίες…Και συνεχίζετε… Φέτος ξεκινήσατε, αν δεν κάνουμε λάθος, από τη Ναύπακτο στις 6/7 και θα τελειώσετε στις 7/9 στην Κύπρο. Μέσα σε αυτό το διάστημα θα δώσετε περίπου 45 συναυλίες. Από πού αντλείτε αυτήν την αστείρευτη δύναμη και διάθεση για να συνεχίζετε; Είναι η χημεία σας με το κοινό, είναι κάτι άλλο πιο βαθύ;

Β.Π.: Είναι όλα αυτά μαζί και κυρίως το γεγονός ότι το τραγούδι είναι τρόπος ζωής για μένα. Έχω μάθει να ζω μ’ αυτόν τον τρόπο και καλύπτει όλες μου τις ανάγκες, ψυχικές, πνευματικές, δε ρουτινιάζω, μου δίνει κίνητρα να ανησυχώ, να ψάχνω. Είναι τρόπος ζωής πια για μένα.

Ρ.Π.: Πολλοί σας χαρακτηρίζουν ως «Έλληνα Bruce Springsteen» και σας παρομοιάζουν μαζί του γιατί και οι δύο παραμένετε ακμαίοι, ενώ τα τραγούδια σας είναι εξίσου ερωτικά, ονειροπόλα, αιχμηρά για την πολιτική ηγεσία όλου του κόσμου… Σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε το στυλ σας; Έχετε κάνει ποτέ κάτι που, μουσικά πάντα, να μην ταιριάζει στο χαρακτήρα σας;

Β.Π.: Δεν έχω στυλ γιατί δεν κάνω καριέρα! Όπως είπα και πριν, για μένα η μουσική και το τραγούδι είναι τρόπος ζωής. Είναι η ίδια μου η ζωή και δεν μπορεί να αλλάξει… Όσο για τον Bruce Springsteen, είναι ο Παπακωνσταντίνου της Αμερικής! Τώρα, απαντώντας στο άλλο σας ερώτημα, θεωρώ ότι δεν έχω κάτι που να μην ταιριάζει στο χαρακτήρα μου γιατί όλα τα τραγούδια που έχω πει είναι διαλεγμένα από μένα με βάση τα δικά μου κριτήρια, την ευαισθησία μου και από την άλλη πλευρά, την ιδεολογική μου κάλυψη.

Ρ.Π.: Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, πριν από περίπου ένα μήνα, παρακολουθούσα την εκπομπή του Λευτέρη Παπαδόπουλου στη ΝΕΤ με τη Δήμητρα Γαλάνη, η οποία είχε πει ότι στην πορεία της καριέρας της τραγούδησε και κάποια τραγούδια που δεν ήθελε, αλλά «αναγκάστηκε» από τη δισκογραφική της εταιρία.

Β.Π.: Εγώ θεωρώ ότι ήμουνα αρκετά τυχερός γιατί με την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά που είχα κάνει κάποια τραγούδια με το Μάνο Λοϊζο έγινα γνωστός και δεν χρειάστηκε να μπω σε κάποια παρόμοια διαδικασία με κάποια δισκογραφική εταιρία και δεν ξέρω αν θα έμπαινα, έτσι κι αλλιώς. Μετά είχα πλέον εγώ τα ινία σε όλη την πορεία μου και στην επιλογή των τραγουδιών. Δέχτηκα, βέβαια, πιέσεις για να πω και τραγούδια λαϊκά και άλλα, όμως, δεν ενέδωσα σε αυτές τις πιέσεις και τελικά αναγκάστηκε η εταιρία να πάει με τα νερά μου…

Ρ.Π.: Μια που αναφέρατε το Μάνο Λοϊζο θα θέλαμε να σας κάνουμε την ακόλουθη ερώτηση. Κάθε χρόνο βλέπουμε ότι στις περιοδείες σας σάς συνοδεύουν κυρίως όχι και τόσο γνωστοί στο ευρύ κοινό καλλιτέχνες όπως πέρυσι οι Σειρήνες, φέτος η Μαρλέν Αγγελίδη, η Τάνια Κικίδη και το συγκρότημα 15-50.

Β.Π.: Πιστεύω πως καλές είναι οι συνεργασίες με γνωστούς και σπουδαίους συναδέλφους αλλά νομίζω ότι τον πρώτο λόγο θα πρέπει να τον έχουν οι νέοι. Αν δεν βοηθήσουμε εμείς τους νέους καλλιτέχνες, τότε πώς θα τους μάθει ο κόσμος; Θα καταντήσουν να πηγαίνουν στα διάφορα reality της τηλεόρασης και να αυτοεξευτελίζονται χωρίς να φταίνε κιόλας.

Ρ.Π.: Δηλαδή πιστεύετε ότι το έντεχνο και rock τραγούδι θα έχει την ανάλογη συνέχεια, ειδικά αν στηριχτεί από καλλιτέχνες καταξιωμένους όπως εσείς; Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν ξανά καλλιτέχνες όπως εσείς, η Χάρις Αλεξίου ή στιχουργοί όπως ο Μάνος Λοϊζος;

Β.Π.: Φυσικά και θα έχει συνέχεια! Να είστε σίγουροι και να μην απογοητεύεστε… Απλά στις μέρες μας, δυστυχώς, ό,τι δεν υπάρχει στην τηλεόραση μοιάζει να μην υπάρχει γενικώς. Αυτό σιγά-σιγά τον τελευταίο χρόνο το βλέπω να πηγαίνει λίγο πίσω. Και φυσικά θα υπάρξουν ξανά καλλιτέχνες το ίδιο σημαντικοί με αυτούς που αναφέρατε. Φυσικά δεν θα είναι το ίδιο, αλλά θα είναι κάτι που θα παίξει ρόλο. Το ίδιο έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να είναι γιατί ο καθένας είναι μοναδικός.

Ρ.Π.: Τελειώνοντας, θα θέλατε να πείτε λίγα λόγια στους φίλους σας εδώ στην Κομοτηνή και να μας ενημερώσετε αν υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σας η κυκλοφορία κάποιου δίσκου;

Β.Π.: Επειδή δεν προγραμματίζω βάσει καριέρας, όπως είπα και πριν, ελπίζω να καταφέρω να κάνω κάποιο δίσκο. Υπάρχουν τραγούδια, μένει να τα ενορχηστρώσουμε και ίσως κυκλοφορήσει ένας δίσκος. Όσο για το μήνυμα στους φίλους της μουσικής μας: «Στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα / στα παιδιά που τα θέλουνε όλα… Στα παιδιά που δεν θα αφήσουνε να περάσει ο νόμος πλαίσιο!

Ρ.Π.: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ γι’ αυτήν την σύντομη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Β.Π.: Να είστε καλά, παιδιά. Καλή αντάμωση!

Δέσποινα Ταταράκη

Θανάσης Βαφειάδης

Top 10 ελληνικό

1. Θάλασσα – Φίλιππος Πλιάτσικας

2. Τον ίδιο το Θεό – Μπλε

3. Αν θες να φύγεις – Δημήτρης Κοργιαλάς

4. Κάθε μήνας Αύγουστος – Γιάννης Κότσιρας

5. Πως λοιπόν να σου μιλήσω – Βωξ + Γιάννης Κότσιρας

6. Άσε ένα ψέμα – Γιώργος Μυλωνάς

7. Όλα ή τίποτα – Μιχάλης Χατζηγιάννης

8. Λιωμένο παγωτό – Ξύλινα Σπαθιά

9. Ακόμα προσπαθώ – Πυξ Λαξ

10. Τρίτος Παγκόσμιος – Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Top 5 ξένο

1. Baila Morena – Zucchero

2. Dani California – R.H.C.P.

3. Blower’s daughter – Damien Rice

4. Smooth – Carlos Santana

5. Old habits die hard – Mick Jager

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.