«Residents Το ορθιο ματι», Μανδραγορας, Αθηνα 2003

Η νέα εβδομάδα είναι γεγονός!!! Έτσι και εμείς για εσάς αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε ένα βιβλίο με ιδιαίτερο ποιητικό ενδιαφέρον. Γνωρίζοντας το ύφος και τη γλώσσα του ποιητή, πρέπει να επισημάνουμε το γεγονός της εντυπωσιακής ομοιοκαταληξίας των ποιημάτων του.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα μας

Ο Κώστας Πάτσης γεννήθηκε στη Νίκαια. Σπούδασε μουσική –κιθάρα, πιάνο, θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο- και στη συνέχεια κινηματογράφο –τμήμα σκηνοθετών Σχολής Χατζίκου. Το 1992 γύρισε τη μικρού μήκους ταινία «Λευκές κινήσεις στο σκοτάδι», ενώ το 1999 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «32+1 φορές έρωτα», εκδόσεις Μανδραγόρας.

Από τότε συνεργάζεται στενά με το περιοδικό «Μανδραγόρας», από τις εκδόσεις του οποίου στη συνέχεια εξέδωσε τέσσερις ακόμα συλλογές. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν συμπεριληφθεί στην ανθολογία «Ποιητικά Τετράδια Φθινοπώρου», εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 1999. Επίσης ποίησή του μεταφράστηκε στα βουλγαρικά.

Δύο λόγια που πρέπει να ξέρετε…από τον ίδιο τον ποιητή σε λόγο ποιητικό φυσικά όπως αρμόζει στο ύφος του.

Είμαι εγώ και είναι οι Residents

Είμαι εγώ και είναι οι δίσκοι των Residents

Είμαι εγώ και είναι η μουσική των Residents

Είμαι εγώ που βλέπω τους δίσκους των Residents,

Ακούω τη μουσική τους

και είμαι εγώ που γράφω-βλέπω, ακούω-γράφω,

γράφω ποιήματα

Τα ποιήματά μου δεν έχουν καμία σχέση

με τους στίχους των Residents

Τα ποιήματά μου έχουν τεράστια σχέση

με την μουσική των Residents,

με τα όργανα και τη φωνή σαν όργανο,

που χρησιμοποιούν για να φτιάξουν

τη μουσική τους

Τέλος είμαι εγώ και οι μέρες κι άλλες μέρες μου

με τους Residents

Και είμαι κι εγώ και οι τίτλοι των δίσκων

των Residents με χρονολογίες παραγωγής

Οι τίτλοι με βοηθούν να βρω τη νότα,

τις νότες μεσ’ στα ποιήματα

Οι τίτλοι με βοηθούν να βρω το όνομα,

τα ονόματα των ηρώων μου μεσ’ στα ποιήματα

Οι τίτλοι με βοηθούν πολλές φορές,

να βρω το ίδιο το ποίημα

Όπως και να γίνει, ό,τι και να γίνει

ήρθα, είμαι εγώ

ήρθαμε, είμαστε εμείς

ήρθε, είναι το ΟΡΘΙΟ ΜΑΤΙ!

Όπως συνηθίζουμε, ένα κομμάτι από το βιβλίο που παρουσιάζουμε είναι ο ιδανικότερος τρόπος για να γνωρίσει καλύτερα κανείς το βιβλίο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε απ’ το να ανατρέξουμε στα ποιήματα, τα οποία άλλωστε αποτελούν το περιεχόμενο της νοητικής βιβλιοθήκης του ποιητή…

Μέρα μέρα εικοσιένα μέρα κι άλλη μέρα Demons Dance Alone ’02

Αξύριστοι δαίμονες αξύριστοι δρόμοι

Γεμίζουν το κεφάλι του δαίμονες δρόμοι

λαστιχένιοι ορμητικοί

φλύαροι αποκρουστικοί

Ανάβει σπίρτο το φως που ανάβει να το

το πρόσωπό του να το, και πούν’ τον να τον

Μίκυ ο Μίκυ Μακαρόνι

που λιώνει λιώνουν όλο λιώνει

δαίμονες το μυαλό του λιώνει

Σουβλερή μύτη μακρουλή

τρίγωνο αυτί δαίμονες γιορτή

γιορτή γιορτή

έρχονται πάλι απ’ την αρχή

να βγει πιέζουν το δάκρυ σάπιο λεμόνι

ο Μίκυ κλαίει, διπλώνεται

βαριά σκοτεινά ανασαίνει

καρδιά στις λάσπες τρύπια πεταμένη

καρδιά στις λάσπες αλλοιωμένη, διαβρωμένη

βαριά σκοτεινά πατημένη

Γιορτή γιορτή

Φυσάει γιορτή γιορτή

άνεμος δόλιος άνεμος οι δαίμονες γυρίζουν

γυρίζουν γυρίζουν κι όλο βρίζουν

οι δρόμοι κέρατα γεμίζουν

χιλιάδες μάτια κυλινδρόμυλοι μάτια γρυλίζουν

γιορτή γιορτή φυσάει γιορτή

γυρίζουν οι δαίμονες κι όλο βρίζουν

Μίκυ τον Μίκυ διπλώνουν ανάποδα γυρίζουν

Μίκυ τον Μίκυ ο Μίκυ πέφτει σταματάει

την άσφαλτο ανάποδα φιλάει

το σάλιο του τρέχει σκορπάει, φτύσε! φτύνει

ο Μίκυ φτύνει, σήκω! και σήκω ντο σήκω

ο Μίκυ Μακαρόνι σηκώνεται ντο και πάει

τους δαίμονες φτύνει βγάζει πάει

του δίνω, τη μακαρονάδα μ’ ορμή αρπάει

μπουκώνεται ξεχνάει

για λίγο τους δαίμονες παρατάει

και πούν’ τος να τος ο Μίκυ να τος

γελάει πασαλείβεται μασάει

μακαρονάδα κι άλλη μακαρονάδα ζητάει

Είναι άκρως εντυπωσιακή η έλλειψη σημείων στίξης σ’ όλο, σχεδόν, το ποίημα. Το περιεχόμενο εγκαλεί από την πρώτη στιγμή τον αναγνώστη ωστόσο η προσεκτική ανάγνωση καθιστά το ποιητικό τοπίο του Κώστα Πάτση ολοένα και γοητευτικότερο με εικόνες που απευθείας εντυπώνονται και «λειτουργούν» το συναίσθημα… Συναίσθημα για τις νύχτες, τη μουσική, τη μοναξιά, τις φυσιογνωμίες του δρόμου, ανθρώπους με ευλογημένους δαίμονες, ήρωες με «δάκρυ σάπιο λεμόνι», πραγματικούς ανθρώπους με «καρδιά στις λάσπες»… Ανθρώπους στους ανέμους του σήμερα…

Μαρία Σαραντίτη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.