«Το Ισραηλ βομβαρδιζε και βομβαρδιζει παντα επι αδικων γιατι ειναι ενα κρατος που θεμελιωθηκε πανω στην αδικια»

Φαρίντ Καβάσμι, είναι οδοντίατρος και ζει στην Αλεξανδρούπολη. Ένας από τους χιλιάδες απόδημους Παλαιστινίους που παρακολουθεί την «καθημερινότητα» στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, δηλαδή τους βομβαρδισμούς, τις αιματοχυσίες, την «τρομοκρατία» του Ισραήλ. “Είναι ένα πραγματικό ολοκαύτωμα που το προξενεί η νέα παγκόσμια συμμαχία του Ισραήλ και η νεοσυντηρητική παράταξη των ΗΠΑ» δηλώνει ο ίδιος και προσθέτει: «Σήμερα οι Παλαιστίνιοι αγωνίζονται για την ύπαρξή τους, το δικαίωμα στη ζωή, την πατρίδα τους, τη γη τους, τα σπίτια τους. Απέναντί τους είναι ένα νεοναζιστικό, σιωνιστικό καθεστώς που διαπράττει εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας. Καθεστώς που κόβει το ρεύμα σε μια περιοχή με εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες, που φυλακίζει, σκοτώνει, σπάει τα κόκαλα των παιδιών τους, κόβει το όνειρο».

Ο θάνατος στην Παλαιστίνη είναι καθημερινός. Από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν σκοτωθεί πάνω από 4.000 Παλαιστίνιοι και 1000 Ισραηλινοί. Πώς βιώνει κανείς την «καθημερινότητα» στην Παλαιστίνη;

Η καθημερινότητα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη είναι: βομβαρδισμοί, αιματοχυσίες, θάνατος, τρόμος, πείνα, δίψα, βασανιστήρια, φυλακές. Οι “Φιλισταίοι” σήμερα αντιμετωπίζουν την πιο βάρβαρη και φασιστική, σιωνιστική, κρατική τρομοκρατία του Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός περιορίζει τους Παλαιστίνιους από παντού, καταστρέφει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, τις γέφυρες της Γάζας, διακόπτει την ηλεκτροδότηση και την υδροδότηση, καταστρέφει ζωτικής σημασίας κτήρια όπως το πανεπιστήμιο της Γάζας. Αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι. Είναι ένα πραγματικό ολοκαύτωμα που το προξενεί η νέα παγκόσμια συμμαχία του Ισραήλ και η νεοσυντηρητική παράταξη των ΗΠΑ

Βλέπετε να σχηματίζεται εκ νέου αδιέξοδο ή αυτό δεν έχει αρθεί ποτέ, «απλά» ξεπροβάλλει έντονα κάθε φορά που πάμε εμείς οι υπόλοιποι να ξεχάσουμε το πρόβλημα;

Όταν Εβραίοι έποικοι άρχισαν να έρχονται στην Παλαιστίνη μετά το 1917 με την υποστήριξη της Μ. Βρετανίας, ήξεραν τι ήθελαν. Τότε ήθελαν την Παλαιστίνη ολόκληρη και όχι μόνο. Ήθελαν όλη την περιοχή από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη-αυτό άλλωστε συμβολίζουν και οι δύο γαλάζιες γραμμές στη σημαία του Ισραήλ.

Οι Σιωνιστές Ισραηλίτες είχαν συγκεκριμένο σχέδιο. Στην αρχή ζητούσαν όλη την Παλαιστίνη και με βάση αυτό να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο. Παίρνω και διεκδικώ, αυτή είναι η τακτική. Το πρώτο που έχεις πάρει το κεκτημένο είναι παλιό, δεν μπαίνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, π.χ. οι έποικοι Εβραίοι ζητούσαν να γίνει εποικισμός στη Γιάφα. Τότε δεν ήταν πάνω από 5.000 σ’ όλη την ιστορική γη της Παλαιστίνης. Μετά διεκδίκησαν τη μισή και πήραν το 72% της γης της. Όταν οι Παλαιστίνιοι διεκδικούσαν το 50% της γης τους, αυτοί αρνήθηκαν. Το 1967 πήραν όλη την Παλαιστίνη και όταν οι Παλαιστίνιοι διεκδίκησαν το 28% (9.000 τχιλ) ήδη οι Ισραηλινοί διεκδικούν και έθεσαν σαν απαράβατο όρο για την διεξαγωγή συνομιλιών περί ειρήνευσης, να παραχωρήσουν το 60% μόνον των 9.000 τχιλ. Δηλαδή 5.500 τχιλ και αυτοί να έχουν τον πλήρη έλεγχο στον εναέριο και εδαφικό του χώρου χωρίς να έχουν το δικαίωμα οι Παλαιστίνιοι στο υδροφόρο στρώμα της περιοχής .

Θέλετε να πείτε ότι ποτέ δεν ήταν οι Ισραηλινοί αξιόπιστοι συνομιλητές;

Έτσι ακριβώς, με τη συμφωνία του Όσλο (1993) υπήρχε συμφωνία να ιδρυθεί ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος. Μετά από 5 χρόνια που πέρασαν ,και άλλα 2, και όταν κατάλαβαν οι Παλαιστίνιοι ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα ξεκίνησαν την ιντιφάντα. Ενώ από την άλλη πλευρά οι Παλαιστίνιοι υπό την ηγεσία του Αραφάτ έδωσαν τα πάντα. Άλλαξαν το σύνταγμά τους. Σταμάτησαν τον ένοπλο αγώνα στα κατεχόμενα του 1948, στο λεγόμενο “Ισραήλ”. Το αναγνώρισαν ως κράτος πάνω στα εδάφη τους, καταδίκασαν τον ένοπλο αγώνα τους και τον ονόμασαν τρομοκρατία. Παρ’ όλα αυτά θεωρήθηκε ανίκανος, ανεπαρκής και στο τέλος τον δολοφόνησαν, δηλητηριάζοντάς τον. Σήμερα η Χαμάς θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση. Ο Αμπάς παρ’ όλο που ήταν διαλλακτικός μαζί τους θεωρείται αναξιόπιστος και ανίκανος. Πώς να αρθεί το αδιέξοδο;

Η στάση των Παλαιστινίων είναι “αυτοάμυνα” και “αντίσταση” ενάντια σε ένα καθεστώς “εθνοκάθαρσης” υποστηρίζουν πολλοί, συμφωνείτε και γιατί;

Οι Παλαιστίνιοι είναι σε θέση αυτοάμυνας και αντίστασης ενάντια σ’ ένα καθεστώς εθνοκάθαρσης όντως. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι αγωνίζονται για την ύπαρξή τους, το δικαίωμα στη ζωή, την πατρίδα τους, τη γη τους, τα σπίτια τους. Απέναντί τους είναι ένα νεοναζιστικό σιωνιστικό καθεστώς που διαπράττει εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας. Καθεστώς που κόβει το ρεύμα σε μια περιοχή με εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες, που φυλακίζει, σκοτώνει, σπάει τα κόκαλα των παιδιών τους, κόβει το όνειρο. Οι Παλαιστίνιοι σήμερα αντιμετωπίζουν ένα πραγματικό ολοκαύτωμα. Στις 11/07 ο Παλαιστίνιος υπουργός υγείας κατήγγειλε ότι ο ισραηλινός στρατός κάνει χρήση χημικών όπλων που διαλύουν τα χαρακτηριστικά και τα όργανα του ανθρώπινου σώματος και καλεί τη διεθνή κοινότητα να στείλει επιτροπή εμπειρογνωμόνων. Πότε θα ανταποκριθεί στο αίτημα αυτό η διεθνής κοινότητα;

Νιώθετε οι Παλαιστίνιοι να μάχονται όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για τις επόμενες γενιές;

Οι Παλαιστίνιοι αγωνίζονται υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους, τα παιδιά τους, το μέλλον τους και όχι μόνον. Υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια και την τιμή ολόκληρου του αραβικού έθνους. Και δεν υπερβάλλω αν πω ότι οι Παλαιστίνιοι με τον αγώνα τους σήμερα υπερασπίζονται την ανθρωπότητα και τη δημοκρατία, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο του σιωνιστικού Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ.

Υπάρχουν καλοί και κακοί πύραυλοι; Το ρωτώ με αφορμή τη ρήψη ρουκέτας νέας γενιάς σε αυλή σχολείου στην Ισραηλινή πόλη Ασκελούν…

Όλοι οι διεθνείς νόμοι της ανθρωπότητας και του ΟΗΕ, δικαιολογούν και ενθαρρύνουν τους αγώνες κατά των κατακτητών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κατακτητής είναι το Ισραήλ. Επίσης σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να εξισώσουμε τη θέση του κατακτητή και του κατακτημένου. Άλλο να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου αμυνόμενος και άλλο να επιτίθεσαι μ’ ένα φασιστικό στρατό με στόχο την εθνοκάθαρση. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι ρουκέτες των Ισραηλινών είναι τα πλέον σύγχρονα όπλα της αμερικάνικης πολεμικής βιομηχανίας που σκορπούν με ακρίβεια θάνατο και φρίκη. Ενώ οι ρουκέτες των Παλαιστινίων, ,είναι η παραγωγή του σιδερά της γειτονιάς και γι’ αυτό δεν έχει σημειωθεί ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ από αυτές τις ρουκέτες. Έχουν οι Παλαιστίνιοι άλλη επιλογή; Όχι βέβαια.

Επί δυο εβδομάδες το Ισραήλ βομβάρδιζε επί δικαίων και αδίκων υπό τα αδιάφορα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανόμενων και των αραβικών κυβερνήσεων, αυτό σας προκάλεσε πικρία; Η στάση αυτή της διεθνούς κοινότητας σας εξόργισε;

Το Ισραήλ βομβάρδιζε και βομβαρδίζει πάντα επί αδίκων γιατί είναι ένα κράτος που θεμελιώθηκε πάνω στην αδικία, πάνω στο διωγμό την προσφυγιά ενός άλλου λαού, του Παλαιστινιακού λαού, που ζει μια τραγωδία πάνω στη γη του. Όσον αφορά τη στάση της διεθνούς κοινότητας η αδιαφορία της, προκαλεί όχι μόνο πικρία αλλά και οργή, γιατί οι κυβερνήσεις της Δύσης και της Αμερικής εφαρμόζουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και μία επιλεκτική πολιτική για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Φανταστείτε ότι σήμερα υπάρχουν γύρω στις 10.000 κρατούμενοι Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους γυναίκες παιδιά, απλοί πολίτες, βουλευτές, υπουργοί εκλεγμένοι δημοκρατικά και δεν ακούει κανείς τίποτε γι αυτούς, δεν γίνεται καμιά αναφορά ούτε στη Δύση, ούτε στην Αμερική. Ενώ για έναν ισραηλινό στρατιώτη έγινε θέμα σημαντικό στα μέσα μαζικής ενημέρωσης που δικαιολογεί τη στάση του Ισραήλ γι’ αυτό που κάνει. Η απογοήτευση για την στάση των Αραβικών κυβερνήσεων είναι ακόμα μεγαλύτερη, γιατί αυτές οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκαν αλλά πιέζουν και του Παλαιστινίους κάθε φορά για να υποχωρούν προς όφελος του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι ξέρουν ότι είναι μόνοι τους και μαζί τους οι τίμιοι του αραβικού έθνους, οι αξιοπρεπείς και οι δημοκράτες του κόσμου.

Έχει και η Χαμάς τις ευθύνες της;

Κατά τη γνώμη μου έχει γιατί δεν διάβασε καλά τον πολιτικό χάρτη και τα πολιτικά μαγειρέματα, πιέστηκαν και από τον ίδιο το λαό. Επίσης το Ισραήλ οι ΗΠΑ και η Παλαιστινιακή αρχή, ήθελαν εν μέρει η Χαμάς να μπει στο “δημοκρατικό” παιχνίδι, για να σταματήσουν τον ένοπλο αγώνα τους, να αποκαλυφθούν οι ηγέτες τους και να χτυπηθούν όταν αποφασιστεί, να αρχίσει η Χαμάς τις υποχωρήσεις προς το Ισραήλ με την πίεση των αραβικών χωρών και του ιδίου του Αμπάς, του προέδρου της Παλαιστινιακής αρχής, για να απομυθοποιηθεί η Χαμάς στα μάτια των Παλαιστινίων.

Η ευθύνη όμως της υπόλοιπης κατάστασης ανήκει στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ στην Παλαιστινιακή αρχή και προσωπικά στον πρόεδρο Αμπάς.

Παρατηρώ από μακριά τους πρωταγωνιστές της Μέσης Ανατολής να μοιάζουν όμηροι μιας μοίρας που δεν μπορούν να διαχειριστούν, αφού η κάθε κίνηση, όσο ακραία και αν είναι, «νομιμοποιείται» στα μάτια της μιας πλευράς από όσα έκανε προηγουμένως η άλλη πλευρά. Πού τελειώνει αυτή η αιματοχυσία;

Ο αγώνας των Παλαιστινίων ξεκίνησε από 1917 και μέχρι το 1967 οι Παλαιστίνιοι έκαναν έναν αγώνα πολιτικό μέσα στους κόλπους της διεθνούς κοινότητας, κάνοντας έκκληση κάθε τόσο εκλιπαρώντας για μια λύση του προβλήματός τους. Και σήμερα μετά από 80 χρόνια είμαστε στη χειρότερη και δυσμενέστερη θέση. Από τα 8.000.000 του Παλαιστινιακού πληθυσμού, 6.000.000 διώχθηκαν από τη γη τους, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους έγιναν πρόσφυγες στον ίδιο τον τόπο τους και τις άλλες αραβικές χώρες. Η αιματοχυσία θα σταματήσει όταν οι Παλαιστίνιοι αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και οι πρόσφυγες επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αυτές είναι και οι αποφάσεις του ΟΗΕ.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.