«Ολα στη ζωη εξαρτωνται απο το που γεννιεται κανεις»

Ο Γιώργος Γιωργής είναι 17 ετών και εργάζεται στην άκρη του δρόμου. Εκεί, ώρες ατέλειωτες, ο ίδιος και το εμπόρευμά του να περιμένουν τους υποψήφιους αγοραστές. Από τα έξι του χρόνια μαθαίνει τα μυστικά του εμπορίου, της αγοράς, τους κανόνες της πώλησης και τους ενδεδειγμένους τρόπους προσέγγισης των υποψήφιων αγοραστών. «Θα ήθελα να είμαι στο σπίτι. Να είμαι χαλαρός, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου. Αλλά αυτό είναι δύσκολο για μένα, μην πω ακατόρθωτο» δηλώνει σήμερα στον «Κόσμο» και προσθέτει: «Όλα στη ζωή εξαρτώνται από το πού γεννιέται κανείς. Εγώ θα πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο, να μάθω περισσότερα πράγματα με στόχο πάντα τη δουλειά. Για μένα «έγραψε» μόνο δουλειά κι ύστερα πάλι δουλειά, τι να κάνεις;»

Πόσα χρόνια είσαι έμπορος;

Τώρα είμαι δεκαεπτά ετών. Από τα έξι μου χρόνια βοηθώ τους δικούς μου. Από τα δεκαπέντε μου χρόνια έχω την ευθύνη του εμπορεύματος μόνος μου.

Πήγες σχολείο;

Μέχρι το Γυμνάσιο, μετά σταμάτησα. Έπρεπε να δουλέψω περισσότερο κι έτσι δεν υπήρχε χρόνος για σχολείο.

Ήταν τόσο απαραίτητη η δική σου εργασία για τον οικογενειακό προϋπολογισμό;

Ναι, δεν βγαίναμε οικονομικά. Έχω άλλα τέσσερα αδέρφια, 8, 7, 6 και 5 ετών, εκείνα είναι πολύ μικρά για να μπορέσουν να δουλέψουν.

Ο μπαμπάς σου τι δουλειά κάνει;

Ο πατέρας μου πουλά ρούχα. Κι εγώ πουλώ καρέκλες, μπαμπού. «Σετ σαλονάκι», όπως λέω. Το θέμα είναι ότι τα τελευταία χρόνια, δεν πάνε καλά οι δουλειές. Ο κόσμος περιορίζει τις αγορές του μόνο στα απαραίτητα. «Δεν πάει πολύ καλά η δουλειά» λέει και ο πατέρας μου που ξέρει καλύτερα, αλλά οι δουλειές έτσι είναι, τι να κάνεις;

Πόσο πουλάς το εμπόρευμά σου;

100, 150, 170 αναλόγως. Τέσσερις καρέκλες και ένα τραπεζάκι. Φέτος ομολογώ ότι είναι πιο ακριβά σε σχέση με πέρσι. Η ακρίβεια είναι γενική στην αγορά και η έλλειψη ρευστού επίσης. Το ζούμε και εμείς οι μικροπωλητές.

Την αγορά του εμπορεύματος ποιος την πραγματοποιεί;

Ο πατέρας μου φέρνει το εμπόρευμα, εγώ αναλαμβάνω να το προωθήσω στην αγορά, να το πουλήσω σε σας, όσο πιο λίγο το κρατήσω στα χέρια μου τόσο καλύτερα.

Είναι δύσκολη η δουλειά σου;

Ναι, είναι δύσκολη δουλειά. Από το πρωί έως το βράδυ να περιμένεις τους πελάτες δεν είναι ό, τι καλύτερο. Να στέκεσαι σε ένα σημείο και να «παρακαλάς» να σταματήσουν. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, αν σταματήσουν και αγοράσουν έχει καλώς…

Σήμερα πούλησες;

Τίποτα ακόμη. Χθες τέσσερις καρέκλες κι ένα τραπέζι. Βγήκε το μεροκάματο, σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι δύσκολα.

Τι θα ήθελες να κάνεις, αν δε χρειαζόταν να δουλεύεις;

Θα ήθελα να είμαι στο σπίτι. Να είμαι χαλαρός, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου. Αλλά αυτό είναι δύσκολο για μένα, μην πω ακατόρθωτο.

Γιατί ακατόρθωτο;

Γιατί όλα στη ζωή εξαρτώνται από το πού γεννιέται κανείς. Εγώ θα πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο, να μάθω περισσότερα πράγματα με στόχο πάντα τη δουλειά. Για μένα «έγραψε» μόνο δουλειά κι ύστερα πάλι δουλειά, τι να κάνεις;

Τα παιδικά σου χρόνια δηλαδή δεν ήταν και πολύ ευτυχισμένα;

Όταν φεύγεις από την παιδική ηλικία είναι πιο δύσκολα. Όσο είσαι παιδί είναι καλύτερα. Καταλαβαίνεις πολύ λίγο πόσο άσχημος και δύσκολος είναι ο κόσμος. Χωρίς βάσανα. Τα πολλά βάσανα τώρα ξεκινούν.

Διακοπές έκανες ποτέ στη ζωή σου;

Μια φορά στη Θεσσαλονίκη και μια στην Τουρκία, με την γιαγιά μου. Με τη γιαγιά καλά είναι, όλο και κάπου πάμε. Ο πατέρας μου συνέχεια δουλεύει. Αυτή είναι η δουλειά του έμπορου, έτσι είναι η ζωή του.

Και τα προσόντα για να είναι κανείς ένας καλός έμπορος;

Να έχει μνήμη καλή και να είναι ξύπνιος. Εμείς από έξι χρονών μαθαίνουμε πώς μπορούμε να πουλάμε, πώς να είμαστε ξύπνιοι.

Διδάσκεται αυτό;

Ναι βέβαια, μαθαίνεις να είσαι ξύπνιος, αλλιώς δεν επιβιώνεις.

Ποιο ήταν αυτό που έμαθες από την αρχή;

Να επιμένεις, να κάνεις καλές τιμές, όταν έχεις εξαντλήσει όλα τα περιθώρια να πείσεις τον πελάτη. Αλλιώς δουλειά δεν γίνεται. Για παράδειγμα ξεκινάς από τα 170 και μετά μαλακά – μαλακά σταματάς στα 150 ευρώ. Πάντα βάζεις ένα όριο και λες πιο κάτω δεν πάει.

Θεωρείς ότι αυτό που κάνεις τώρα θα είσαι αναγκασμένος να κάνεις μια ζωή;

Είναι επάγγελμα, έτσι το βλέπω. Η δουλειά καλή είναι, όλοι δουλεύουν, αλλά όχι όμως από την ηλικία που δουλεύουμε εμείς. Από τα 15 μου δουλεύω μόνος, τι να κάνω;

Νομίζω ότι η δουλειά θα μπορούσε να περιμένει λίγο ακόμη…

Θα μπορούσε να περιμένει ναι, αλλά αφού δεν περιμένει, εντάξει είναι και τώρα. Δεν έχει πίσω, μόνο μπροστά. Η προχωράς ή σταματάς και παρακαλάς το Θεό να σε σώσει. Εγώ προτιμώ το πρώτο.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.