…Τα δικα μας παιδια

Ο Αντώνης Κιουλμπακίδης, ο Νίκος Κυριακίδης (μιλούν σήμερα στο «Εμείς η Πόλις»), ο Θεόδωρος Ξανθόπουλος και ο Ηλίας Ταχματζίδης είναι τέσσερα από τα εκατοντάδες παιδιά των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων που «έριξαν» το «κάστρο» των Πανελληνίων Εξετάσεων από μέσα. Παιδιά μεταναστών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, μαθητές χωρίς φροντιστηριακή «κάλυψη» όλα αυτά τα χρόνια, με ελάχιστη βοήθεια (κάποια από αυτά τα παιδιά) στην τελευταία χρονιά. Παιδιά που έβλεπαν τους γονείς τους άνεργους, να αναζητούν ένα μεροκάματο ή να περνούν δύσκολες ώρες στις οικοδομές όπου δούλευαν και στα λυόμενα όπου έμεναν. Μαθητές, που είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στο διάβασμα και στον ιδρώτα της οικοδομής. «Το διάβασμα ήταν μονόδρομος» δηλώνουν σήμερα, έχοντας ακόμη στα χείλη τους τη γεύση που αφήνει η γλυκιά «εκδίκηση», η χαρά της νίκης, η δικαίωση των προσπαθειών και η καλύτερη «απάντηση» σε ορισμένες «παραφωνίες» ντόπιων…

Αντώνης Κιουλμπακίδης: «Είχα να επιλέξω ανάμεσα στη δουλειά στις οικοδομές και στο διάβασμα. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος για μένα»

Πότε ήρθατε με τους γονείς σου στην Ελλάδα;

Το 1992 από την Γεωργία, όλη η οικογένεια. Είχαν έρθει τότε πολλοί ομογενείς από την Γεωργία. Ζούσαμε στα λυόμενα στην αρχή, μετά μετακομίσαμε σε κανονικά σπίτια, όπου ζούμε μέχρι σήμερα.

Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια; Ήταν δύσκολα;

Ήταν αρκετά δύσκολη η ζωή. Δεν ξέραμε τη γλώσσα. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε πολλά προβλήματα. Σιγά- σιγά προσαρμοστήκαμε, οι γονείς μου βέβαια ακόμη δεν έμαθαν καλά τη γλώσσα. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη προσπαθούμε.

Εσύ, δυσκολεύτηκες περισσότερο μια που ήσουν πολύ μικρός;

Είμαι από τους τυχερούς, γιατί πήγα και νηπιαγωγείο εδώ. Ενώ τα αδέρφια μου που δεν ήξεραν τη γλώσσα δυσκολεύτηκαν, δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν το μάθημα.

Φαινόμενα ρατσισμού και συμπεριφορές που πληγώνουν αντιμετώπισες από τους ντόπιους;

Στην αρχή αντιμετώπισα φαινόμενα ρατσισμού. Έλεγαν: «Ήρθαν οι ρωσοπόντιοι» και νόμιζαν ότι είναι κλέφτες όλοι, όλοι απατεώνες, όλοι κακοί. Μερικοί μας κορόιδευαν επειδή δεν ήμασταν ντόπιοι. Είμαστε κανονικοί πόντιοι, απλώς ζούσαμε στην Γεωργία.

Σήμερα λείπουν τέτοιου είδους συμπεριφορές;

Τώρα είμαστε ένα. Τώρα δεν υπάρχουν τέτοιου είδους φαινόμενα, τα έχουμε ξεπεράσει.

Εκτός από την αρχική άσχημη συμπεριφορά ορισμένων ντόπιων, ποιο άλλο θεωρείς ως σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισες εσύ με την οικογένεια σου;

Είμαστε τρία αδέρφια και οι γονείς μας, πέντε, δεν δούλευε κανείς. Τώρα ο αδερφός μου είναι οπλίτης πενταετούς θητείας, η αδερφή μου παντρεύτηκε, πήγε στη Ρωσία και σπούδασε αγγλική φιλολογία, σιγά –σιγά, τώρα που επέστρεψε, θα βρει και δουλειά. Η δουλειά ήταν το πρόβλημα. Η ανεργία μας ταλαιπώρησε ως οικογένεια πολύ. Ο πατέρας μου δούλευε στις οικοδομές, η μητέρα μου δεν μπορούσε να βρει δουλειά. Είχε φύγει πολλές φορές στη Γερμανία. Σε μια φάση έλειπαν όλοι από το σπίτι για δουλειά και ήμουν μόνο εγώ με τον αδερφό μου, ήταν πολύ δύσκολα τότε. Τώρα ηρέμησαν κάπως τα πράγματα, αν και έχουμε οικονομικά προβλήματα.

Πήγαινες σε φροντιστήριο;

Φροντιστήριο πήγα μόνο φέτος. Δεν σας κρύβω ότι είχα και το άγχος ότι αν δεν περάσω, τζάμπα τόσα λεφτά στα φροντιστήρια, όλο αυτό σκεφτόμουν. Ευτυχώς τα κατάφερα, έγραψα 15.484 στο τέταρτο πεδίο και 16.200 στο πέμπτο.

Οι γονείς σου είναι ευχαριστημένοι;

Η μητέρα μου είπε ότι είναι ευχαριστημένη με τους βαθμούς. Πιστεύει και εκείνη ότι θα μπορούσα καλύτερα. Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι αν αξιοποιήσεις το μυαλό σου διαβάζοντας μπορεί να τα καταφέρεις με τις Πανελλήνιες, αρκεί να μην τις φοβάσαι.

Ποια είναι η Σχολή που θα δηλώσεις ως πρώτη επιλογή;

Σκεφτόμουν στην αρχή πληροφορική τώρα το ξανασκέφτηκα και νομίζω ότι θα πάω στο Τμήμα των Μαθηματικών στα Γιάννενα. Μου άρεσαν λίγο περισσότερο φέτος.

Ένιωσες ανακούφιση που τέλειωσες με τις Πανελλήνιες;

Το μόνο που είπα τελειώνοντας ήταν: «Τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολες οι πανελλήνιες». Χρειάζεται συστηματικό διάβασμα. Βέβαια εγώ δεν το τηρούσα με ευλάβεια αυτό. Τα μόρια που έχασα ήταν από ερωτήσεις θεωρίας, θέμα διαβάσματος δηλαδή. Ήταν δύσκολα. Οι γονείς μου έτρεχαν όλη μέρα. Δεν διάβαζα πολύ. Παρακολουθούσα στην τάξη το μάθημα και έβγαζα πάνω από 17 στις τάξεις.

Με έστειλαν και στα Αγγλικά. Πήρα το Lower κι εκεί πληρώναμε αρκετά λεφτά, γι’ αυτό ήθελα να έχω καλό αποτέλεσμα. Χάρηκαν οι γονείς μου, αυτό με αντάμειψε.

Γνωρίζεις να υπάρχουν κι άλλα παιδιά μεταναστών που έγραψαν καλά στις Πανελλήνιες;

Υπάρχουν κι άλλα παιδιά. Έβγαλαν πάνω απ’ τη βάση. Περίμεναν βέβαια να γράψουν καλύτερα. Επέλεξαν θεωρητική κατεύθυνση και εκεί είναι πιο δύσκολα, μπαίνουν και ζητήματα διατύπωσης, διαβάσματος, πρέπει να ξέρεις καλά τη γλώσσα. Υπάρχουν βέβαια κι άλλα που νομίζω ότι δεν προσπάθησαν και τόσο πολύ. Είναι και θέμα παρέας, στις Σάπες αν μπλέξεις με παρέες, δεν μπορείς να διαβάσεις, λες αποκλείεται να περάσεις και τα παρατάς πριν καν ξεκινήσεις την προσπάθεια. Ξέρω παιδιά που είχαν δυνατότητες και που απλώς τα παράτησαν επειδή πίστευαν ότι δεν θα τα καταφέρουν. Νομίζω, ότι αν ασχολούνταν λίγο θα περνούσαν, το πιστεύω αυτό.

Είχες κάποια άλλη επιλογή πλην της μελέτης;

Είχα να επιλέξω ανάμεσα στη δουλειά στις οικοδομές και στο διάβασμα. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος για μένα. Ο μπαμπάς και ο αδερφός μου μου έλεγαν συνέχεια: «Διάβασε γιατί μετά οικοδομές».Για να είμαι ειλικρινής την δεύτερη επιλογή, τη δουλειά στις οικοδομές δεν τη ήθελα καθόλου, έτσι το διάβασμα ήταν μονόδρομος.

Τώρα, 14 χρόνια ήδη σ΄ αυτόν τον χώρο τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη: «Πατρίδα»;

Όταν ακούω πατρίδα το μόνο που σκέφτομαι είναι η Ελλάδα. Αυτός είναι ο τόπος μου, δεν το σκέφτομαι καν. Ελλάδα, χωρίς σκέψη.

Τι θεωρείς ότι πραγματικά σε «δίδαξαν» οι εξετάσεις;

Οι φτωχοί νομίζω ότι μπορούν να τα καταφέρνουν πάντα, αρκεί να το πιστεύουν. Η μητέρα μου για παράδειγμα ήξερε ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω και με στήριξε από την αρχή. Από την πρώτη στιγμή. Χρωστάμε ακόμη και τώρα στο φροντιστήριο χρήματα που πρέπει να πληρώσουμε. Το λέω αυτό γιατί θεωρώ ότι είμαι από τους τυχερούς που είχα στο πλευρό μου τους γονείς μου. Η μητέρα μου ειδικά προσπάθησε πολύ και με βοήθησε πολύ, δεν είναι όλα τα παιδιά τόσο τυχερά.

Ακόμη και αυτοί που είναι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από σένα μπορούν να τα καταφέρουν;

Έχω έναν συμμαθητή και πολύ καλό φίλο, τον Ηλία Ταχματζίδη από τις Σάπες. Μαθητής του 20 από μη εύπορη οικογένεια. Διάβαζε όλη την ημέρα. Ήταν μαθητής του 20 σε όλες τις τάξεις. Χωρίς φροντιστήριο, χωρίς καμία βοήθεια έγραψε 16.000 μόρια, το θεωρώ μεγάλη επιτυχία, μεγαλύτερη από κάθε άλλη. Απόδειξη ότι μπορεί κανείς να νικήσει το σύστημα, όποιο σύστημα, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, αρκεί να το πιστέψει.

Νίκος Κυριακίδης: «Πιστεύω ότι η δουλειά, η αντοχή, η σκληρή προσπάθεια και η τελική επιτυχία είναι η «εκδίκηση» των φτωχών, των μεταναστών»

Πότε ήρθατε στην Ελλάδα;

Το 1997, από τη Γεωργία. Από τότε ο μπαμπάς μου είναι εργάτης στις oικοδομές.

Αλλάξαμε πολλούς τόπους διαμονής, πολλά χωριά μέχρι που ήρθαμε στην Κομοτηνή.

Δύσκολα εκείνα τα πρώτα χρόνια;

Στην αρχή πολύ δύσκολα. Δεν μπορούσα να κάνω ό,τι έκαναν και τα άλλα παιδιά. Μέχρι να πάρουμε σπίτι ήταν πολύ δύσκολα, μετά έγιναν κάπως πιο χαλαρά τα πράγματα και για μας.

Τι έκαναν τα άλλα παιδιά και δεν το μπορούσες εσύ;

Απλά πράγματα, να για παράδειγμα, έβγαιναν έξω. Τα λεφτά ήταν αυτά που έκαναν τη ζωή μου δύσκολη, δεν είχα ποτέ χρήματα. Δεν μπορούσα να κάνω μια καλή βόλτα, μόνο πού και πού κανένα Σάββατο μου έδινε ο μπαμπάς και τότε έβγαινα κι εγώ έξω. Μόνο αυτό. Μετά τα 13 ήταν πολύ ωραία. Έμεινα στις Σάπες, είχα και παρέα.

Φαινόμενα ρατσιστικής συμπεριφοράς αντιμετώπισες;

Στο πρώτο χωριό που πήγαμε ήταν η Συκοράχη, εκεί ήταν και άλλα παιδιά από την πρώην Σοβιετική Ένωση δεν αντιμετώπισα πρόβλημα. Και στις Σάπες με δέχτηκαν καλά, ούτε και στην Κομοτηνή αντιμετώπισα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι σε ξένο τόπο, αν και αυτός είναι η πατρίδα μου, όταν δεν είχαμε τα χρήματα να ζήσουμε καλά. Έβλεπα άλλους, γα παράδειγμα τους μουσουλμάνους, να έχουν χρήματα, να τα έχουν όλα και να μην κάνουν καν προσπάθεια να μάθουν την γλώσσα. Περνούν στο πανεπιστήμιο με ειδική ρύθμιση χωρίς να ξέρουν να μιλούν καλά ελληνικά, δεν ισχύει το ίδιο για μας.

Περίπου το αντίστροφο καταγράφω στα ρεπορτάζ από την «άλλη πλευρά», λένε κάποιοι για παράδειγμα ότι σας έχει στηρίξει υπερβολικά πολύ η πολιτεία…

Έτσι λένε; Δεν είναι αλήθεια, εμείς παλέψαμε για όλα, ακόμη και για τα αυτονόητα. Ξέρετε, αν ήμασταν από εδώ κι εμείς δεν θα θέλαμε τίποτε από την πολιτεία, ξεκινήσαμε όμως από το μηδέν.

Μαθήματα παρακολουθούσες σε φροντιστήριο;

Μόνο φέτος πήγα φροντιστήριο κι όχι σε όλα τα μαθήματα. Δεν μπορούσε ο μπαμπάς μου να πληρώνει. Έπαιρνα σε τέσσερα φροντιστηριακή υποστήριξη, στον προγραμματισμό, στα μαθηματικά, στη φυσική και στην έκθεση. Ήμουν καλός μαθητής, αλλά δεν μπόρεσα να γράψω και τόσο καλά. Έγραψα 16,5 περίμενα τουλάχιστον 17. Έτσι, αν πέσουν οι βάσεις θα περάσω εκεί που ήθελα.

Ποια είναι η πρώτη σου επιλογή;

Μηχανολόγος Υπολογιστών στην Ξάνθη. Διάβαζα από την 1η Γυμνασίου γι’ αυτήν τη Σχολή. Όσο έμενα ακόμη Σάπες μέχρι τη Β΄ Λυκείου ήμουν με τους μαθητές που είχαν βαθμό πάνω από 19. Ήμουν καλός στο σχολείο. Στις πανελλήνιες όμως δυσκολεύτηκα λίγο και «έπεσα».

Διάβαζες επειδή ήταν η μόνη επιλογή που είχες;

Ακριβώς έτσι. Ή το διάβασμα ή τη δουλειά στο πλευρό του μπαμπά; Μου το έλεγε ξεκάθαρα ο πατέρας μου: «θα έρθεις μαζί μου να δουλεύεις», αλλά το φοβόμουν αυτό και είπα στον εαυτό μου καλύτερα να διαβάσω. Μου έλεγαν επίσης ότι αν δεν περάσω με την πρώτη θα δώσω και δεύτερη φορά, αλλά θα διαβάσω μόνος χωρίς φροντιστήριο. Κι αυτό ήθελα να το αποφύγω, έτσι διάβαζα ώρες πολλές. Πολύ περισσότερο για το φροντιστήριο και λιγότερο για το σχολείο.

Τώρα νιώθεις δικαιωμένος με το αποτέλεσμα;

Κάπως δικαιωμένος. Όταν είδα ότι βγάζω 16,5 ένιωσα καλύτερα. Απογοητεύτηκα που δεν έβγαλα το 17 που ήθελα, ήταν μια προσπάθεια που ξεκίνησε από την πρώτη Γυμνασίου, όπως σας είπα. Εδώ και τα 100 μόρια καθορίζουν πολλές σχολές. Δεν σας κρύβω ότι επέλεξα να δηλώσω Σχολή της Ξάνθης για να μην έχουν πολλά έξοδα οι δικοί μου.

Το σύστημα των πανελληνίων πώς το κρίνεις;

Νευριάζω μ΄ αυτό το σύστημα, αλλά έδωσα την «μάχη» γιατί ήταν η μόνη επιλογή που είχα. Τους έδειξα νομίζω με την προσπάθεια μου ότι εγώ και άλλα παιδιά σαν κι εμένα είναι τελικά οι νικητές. Είπα: «Ένας χρόνος είναι, ένα χρόνο θα παίξω το παιχνίδι σας» κι έτσι προχωρούσα και διάβαζα. Τον τελευταίο μήνα «έπεσα» λίγο, μόλις άρχισαν οι εξετάσεις ευτυχώς «συνήλθα» και «ανέβηκα» πάλι.

Αυτή η «αντοχή» και το πείσμα που επέδειξες θεωρείς ότι ήταν και το μυστικό της επιτυχίας;

Ναι, πιστεύω ότι η δουλειά, η αντοχή, η εξυπνάδα, η σκληρή προσπάθεια και η τελική επιτυχία είναι η «εκδίκηση» των φτωχών, των μεταναστών. Έχω πολλούς φίλους που το αποδεικνύουν. Δεν θα μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά για τους φίλους μου, επίσης παιδιά φτωχών μεταναστών. Όλοι τους θεωρούσαν ότι μειονεκτούν έναντι των ντόπιων παιδιών, αλλά τα κατάφεραν πολύ καλύτερα, ελπίζω να κατάλαβαν κάποιοι, έστω και καθυστερημένα…τι σημαίνει να είσαι φτωχός, μετανάστης, πόση δύναμη νιώθεις μέσα σου.

Σας ευχαριστώ

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.