«Εχω κολλησει σε διαφορες επιφανειες, στον κηπο μου, περισσοτερα απο 200.000 κοχυλια»

Μια θέση στο βιβλίο Γκίνες διεκδικεί επάξια ένας 75χρονος συνταξιούχος της Κομοτηνής. Ο Θωμάς Ατματζίδης ζει στο δικό του Κοχυλιό-σπιτο. Έχει συγκεντρώσει στον κήπο του περισσότερα από 200.000 κοχύλια. Πρόκειται για μια αγαπημένη συνήθεια του κυρ-Θωμά και της συζύγου Μεταξίας που έχει έλξει το ενδιαφέρον επισκεπτών από όλη τη χώρα. Στην αρχή ξεκίνησε ως μια απλή συνήθεια που συνέπεσε με τη συνταξιοδότηση του Κομοτηναίου, σήμερα τον κρατά απασχολημένο τις περισσότερες ώρες της ημέρας. «Για να είμαι ειλικρινής ξυπνώ και κοιμάμαι και σκέφτομαι τα κοχύλια μου, μου αρέσει πολύ αυτή η ασχολία» δηλώνει ο ίδιος και αποκαλύπτει ότι ό,τι βλέπει κανείς στον κήπο του δεν είναι παρά δουλειά του τελευταίου 1,5 χρόνου, καθώς οι οικοδομικές εργασίες σε διπλανή νεοαναγειρόμενη οικοδομή του κατέστρεψαν ό,τι μέχρι τότε είχε δημιουργήσει. Έτσι, τον τελευταίο 1,5 χρόνο έχει καλύψει τους τοίχους του σπιτιού, του κήπου, του δαπέδου, της οροφής, της βεράντας, ακόμη και τις επιφάνειες από τα παρτεράκια και τις γλάστρες.

Πόσα κοχύλια έχετε κολλήσει στον κήπο σας;

Συνολικά υπολογίζω ότι έχω κολλήσει σε διάφορες επιφάνειες, στον κήπο μου, περισσότερα από 200.000 κοχύλια. Πάνω – κάτω τόσα υπολογίζω ότι έχουν περάσει από τα χέρια τα δικά μου και της γυναίκας μου, της Μεταξίας.

Μπορείτε να μου πείτε μ’ ένα παράδειγμα πόσα περίπου τοποθετείτε σε κάθε επιφάνεια;

Μόνο για την κάλυψη του ντεπόζιτου, όπου αποθηκεύω το πετρέλαιο για τη θέρμανση του χειμώνα, έχουν περάσει από τα χέρια μου 9.000 μικρά κοχύλια. Βέβαια οι άλλες επιφάνειες δεν ήταν τόσο μεγάλες. Κολλάμε κοχύλια και σε γλάστρες.

Ποιο είναι το μυστικό αυτής της ασυνήθιστης ενασχόλησης;

Δεν υπάρχει μυστικό σ΄ αυτή την ενασχόληση, χρειάζεται απλά υπομονή, εγώ περνώ ευχάριστα τις ώρες μου. Αν το κάνεις κάτι με ευχαρίστηση, τότε δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Βλέπω ότι τα σχέδια στις επιφάνειες διαφέρουν…

Κανένα σημείο δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο ή με το επόμενο, ακόμη και τα σχέδια στις επιφάνειες των γλαστρών είναι διαφορετικά. Κάθε έργο μου είναι διαφορετικό. Καμία σύνθεση δεν είναι ίδια. Συμβαίνει κι εδώ ό,τι ισχύει με τους πίνακες ενός ζωγράφου. Με τη μόνη διαφορά ότι εγώ αντί για πινέλα κρατώ στα χέρια μου κοχύλια.

Πού τα βρίσκετε τόσα πολλά κοχύλια;

Τα συγκεντρώνω ο ίδιος με τη γυναίκα μου κατά τους χειμερινούς μήνες. Τότε τα βγάζει η θάλασσα. Αν πάει κανείς τώρα το καλοκαίρι δεν βρίσκει παρά ελάχιστα κι εκείνα τα περισσότερα είναι σπασμένα. Το χειμώνα όμως είναι σε άριστη κατάσταση, πολύχρωμα και γυαλιστερά.

Μερικά μοιάζουν σαν βαμμένα, τα βάφετε;

Όχι, όταν τα τοποθετώ στις επιφάνειες οι επισκέπτες όντως νομίζουν ότι είναι βαμμένα, αλλά είναι το φυσικό τους χρώμα. Τέτοια ομορφιά χρωμάτων μόνον η φύση μπορεί να δώσει.

Πώς γίνεται η «τοποθέτησή» τους πάνω στις επιφάνειες;

Ακόμη και η «τοποθέτηση» δεν είναι εύκολη υπόθεση, εκτός από την υπομονή, την προσήλωση και την αυξημένη προσοχή χρειάζεται και μια ειδική «κόλλα» που παρασκευάζω ο ίδιος. Πρόκειται για μια κόλλα που παρασκευάζεται από άσπρο τσιμέντο και ψιλή, θαλασσινή άμμο. Το μείγμα αυτό ξεραίνεται αμέσως γι’ αυτό και απαιτείται αυξημένη ταχύτητα στις κινήσεις και επιδέξια χέρια.

Ο κόσμος που βλέπει αυτόν τον ωραίο κήπο που έχετε δημιουργήσει πώς αντιδρά;

Τα κοχύλιά μας έλκουν το ενδιαφέρον όλη της γειτονιάς. Κάθε βράδυ ο κήπος μας είναι γεμάτος από κόσμο. Κάθε μέρα, ντόπιοι και διερχόμενοι κάνουν μια στάση στον κήπο μας, αναζητούν λίγες ανάσες δροσιάς. Όλοι σχεδόν μας ρωτούν: «Μα καλά, τόσα πολλά κοχύλια πού τα βρήκατε;» παρουσιάζει, όπως μας λένε, θαλασσινή εικόνα το σπίτι μας.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.